u mblodh, pastaj u ngurtësua në një top të ftohtë brenda kraharorit tim. Nuk qava. Nuk bërtita. U ula para laptopit dhe hapa një faqe punësimi, pastaj regjistrat e përmbarimit. Gishtat më dridheshin mbi tastierë, por e detyrova veten të lexoja deri në fund.
Aty zbulova se mbi emrin tim rëndonte një kredi e fituar me vendim gjykate: pesëqind mijë Lekë. Ishte marrë vetëm dy javë më parë. Firma ime ishte falsifikuar.
Dritani hyri në dhomë. Më pa para ekranit dhe buzëqeshi shtrembër.
— Po mendon të ikësh? — më tha me tallje. — Kush të merr ty? Pa para, pa profesion, pa asgjë. Mos u përpëlite kot, se do ta bësh më keq për veten.
E mbylla laptopin ngadalë dhe ngrita sytë drejt tij. E pashë bosh, sikur të mos kisha më asgjë brenda.
— Sigurisht, i dashur. Thjesht po kërkoja një recetë të re për rosë.
Të nesërmen u zgjova herët. I përgatita mëngjesin Dritanit: omëletë, kafe, bukë të freskët. Ai u habit, por nuk pyeti. Më rrahu lehtë mbi sup, siç përkëdhel njeriu një qen të bindur, dhe iku në zyrë. Sapo dera u mbyll pas tij, mora telefonin dhe thirra Teutën.
Teuta kishte qenë shoqja ime e shkollës. Më vonë ishte bërë avokate, madje nga ato që nuk të lënë në baltë. Nuk ishim parë prej tre vitesh; Dritani nuk e duronte shoqërinë time me të. Kur u takuam në kafene, ajo mbeti pa fjalë sapo pa pëllëmbën time të fashuar.
— Bora, çfarë ke bërë?
— Rashë, — ia ktheva me një buzëqeshje të hidhur. — Më hoqën karrigen nga poshtë.
I tregova gjithçka. Darkën, kredinë, kuponin e butikut, fjalët për “gruan shterpë”. Teuta dëgjoi pa më ndërprerë. Vetëm nofullat i lëviznin nga zemërimi i mbajtur.
— Çfarë do të bësh? — më pyeti më në fund.
— Dua kontroll financiar të biznesit që figuron në emrin tim. Nëse është imi në letra, duhet të di çfarë po bëhet aty. Dhe edhe diçka tjetër… A mund të shitet shpejt banesa, para se ai të lëvizë?
— Banesa është trashëgimi e jotja. Ai është vetëm i regjistruar aty si banor. Por riparimet… për to mund të kërkojë dëmshpërblim në gjykatë.
— Nuk më intereson. Dua t’i shoh të gjithë jashtë. Dhe, Teuta… duhet të më gjesh kush është kjo Marsela.
Atë mbrëmje, ndërsa Dritani nuk ishte në shtëpi, hapa raftet e sipërme. Po kërkoja dokumentet e vjetra të banesës. Mes kutive gjeta një album që s’e kisha prekur prej vitesh. Ndërmjet faqeve ishte futur një vendim gjykate, dyvjeçar. Dritani kishte marrë kredi në emrin tim. Shumë të madhe. Madje vonesat kishin nisur që atëherë. Firma ime ishte falsifikim i pastër, por vula e biznesit ishte e vërtetë. Ai ma kishte marrë nga kutia ime, thjesht si hajdut.
Telefoni i Dritanit ra mbi komodinë. E kishte harruar në shtëpi. Në ekran u shfaq: “Lepurushja”. E hapa.
— Macoku im, — u dëgjua një zë gruaje, i ëmbël e përkëdhelës, — kur do ta lësh më në fund atë pulën? Babi po pyet kur do të vijë familja jote për muhabet. Nuk pres dot më, Dritan, ne e kemi seriozisht, më premtove.
Me dorën tjetër ndeza regjistrimin në telefonin tim. Marsela — sepse ajo ishte, pa dyshim — vazhdoi të cicëronte për dasmën e ardhshme, për “babin” që do ta ndihmonte Dritanin me biznesin, dhe për faktin se “ajo shtriga as fëmijë s’të bën dot, kurse unë do të të jap djalë”. Unë dëgjoja dhe buzëqeshja. Regjistruesin e kisha shumë të mirë. Zëri dilte kristal.
Në darkë, teksa përtypte kotleten, Dritani më hodhi fjalët sikur po fliste për motin:
— Dëgjo, mami do të vijë të jetojë me ne. Në dhomën e gjyshes. Ty do të të bëjë mirë të kujdesesh për një të moshuar. Mbase të falen ca mëkate.
Në mendje më kaluan dosja e borxheve dhe regjistrimi i bisedës me Marselën.
— Patjetër, i dashur. Ta diskutojmë të premten, në një darkë të madhe familjare. Do të përgatis një surprizë për të gjithë.
Dritani pohoi me kokë. Nuk nuhati asgjë.
E premtja erdhi më shpejt nga ç’e prisja. Vesha po atë fustanin e kuq me të cilin Dritani më kishte kërkuar dikur për grua. Vjollca, sapo më pa te pragu, më vështroi nga koka te këmbët dhe shfryu:
— Qenke rregulluar si për rrugë.
Nuk iu përgjigja. Hyra qetësisht në sallon. Shtëpia ishte sërish plot me farefis. Të njëjtat fytyra. E njëjta tryezë. Madje edhe mbulesa ishte po ajo, vetëm njolla e rosës ishte larë disi. Dritani dukej i çlirët, i kënaqur me veten. Ai mendonte se unë isha thyer. Se i kisha pranuar rregullat e lojës.
Kur u soll pjata e nxehtë, u ngrita me gotë në dorë. Në gotë kisha lëng. Të gjithë u mpinë. Dritani u tendos, por unë buzëqesha.
— Të dashurit e mi, — zëri më doli i pastër, i fortë. — Në darkën e kaluar, Dritani më shpjegoi shumë qartë ku e kam vendin. Unë i mora parasysh gabimet e mia. Vendi i një gruaje është të ruajë qetësinë e burrit. Prandaj dua të uroj Vjollcën dhe Dritanin për zgjerimin e hapësirës së banimit.
Nxora dokumentet nga dosja dhe i vendosa mbi tryezë.
— Ja kopja e kontratës së shitblerjes.