— E kam shitur apartamentin tonë.
Heshtja ra si pllakë varri. Dritani u bë flakë në fytyrë dhe u hodh të ngrihej, por unë ngrita dorën.
— Qetë, zagar, — i thashë me zë të ulët, pa britma. — Ulu. Ti gjithmonë ke pasur qejf që gruaja ta dijë vendin e vet, apo jo? Atëherë dëgjo: tani je ulur në vendin tim. Rinovimi yt, sigurisht, do të llogaritet si përmirësim i pandashëm nga prona, por besoj se gjykata do ta marrë parasysh edhe dëmin moral.
Mbi tavolinë hodha një tjetër letër.
— Kjo është kallëzimi në polici për mashtrim dhe falsifikim firme në kredinë që more. Biznesi individual është në emrin tim, po. Por vula është tek unë. Dhe sapo dorëzova deklarimet zero, ndërsa llogaritë i bllokova. Je i falimentuar, Dritan. Apo vërtet mendove se mund ta shkelësh një njeri gjithë jetën dhe ai nuk do të kthejë dorë, kur nuk i mbetet më ku të bjerë?
Vjollca vuri dorën në kraharor sikur po i ndalej zemra. Gentiani nisi të ulërinte me sharje, duke përmendur ca para që, sipas tij, Dritani ia kishte marrë hua duke vënë apartamentin si garanci. Dritani rrëmbeu kanë uji dhe ma flaku drejt fytyrës. U shmanga vetëm pak; qelqi u përplas pas murit dhe u bë copë-copë.
— Çelësat e makinës i kam unë, — vazhdova, duke rregulluar rripin e çantës mbi sup. — Të kujtohet me paratë e kujt është blerë? Edhe diçka, Marsela e vogël, vajza e “ortakut” tënd të biznesit, pret një fëmijë nga ti, apo jo? Epo, në këtë apartament nuk figuron më askush prej jush si banor. Mblidhni plaçkat. Dhe po, darka po ftohet. Ju bëftë mirë, zagarë.
Dola pa e kthyer kokën. Pas shpinës sime shpërthyen britma, qarje, kërcitje xhamash. Trupi më dridhej, por këmbët më çuan vetë poshtë shkallëve. Në oborr hyra në makinë, mbylla dyert me bllokim dhe vetëm atëherë u shkreha në vaj. Qava me zë, pa u përmbajtur, ashtu si nuk ia kisha lejuar vetes prej vitesh.
Kaluan dy javë. Jetoja në një garsoniere me qira. Përreth kishte kuti me sendet që kisha arritur të nxirrja me nxitim. Në prehër më gërhiste Bleta, macja plakë. Dritani e përzinte gjithmonë, bërtiste se i linte qime kudo, ndërsa unë e ushqeja fshehurazi në bodrum. Tani ajo ishte me mua.
Kur adrenalina u shua, mbeti vetëm një boshllëk i rëndë. Apartamentin e shita shpejt, madje nën çmimin e tregut, vetëm që t’i prishja planet. Paratë mjaftuan për të mbyllur borxhet, por për të nesërmen pothuajse nuk mbeti gjë. Teuta erdhi me lajme të këqija: Dritani kishte ngritur kundërpadi. Përpiqej të provonte se unë kisha vepruar pas shpinës së tij dhe se kreditë i kisha marrë vetë. Vjehrra, nga ana tjetër, kishte bërë deklarim se e kisha kërcënuar me vrasje.
Një mbrëmje, teksa po hapja një kuti të vjetër, gjeta letra. I kishte shkruar nëna ime. Ajo grua që unë e kisha kujtuar si të shthurur, atë që ishte larguar kur unë isha shtatë vjeçe. Babai më kishte thënë gjithmonë se ajo na kishte braktisur. Por letrat tregonin një tjetër të vërtetë. Nëna i lutej babait të më linte të shkoja me të, sepse ai e rrihte. Ajo fshihte të nxirat nën rroba, duronte, derisa një natë kishte ikur zbathur, vetëm për të shpëtuar gjallë. Babai ia kishte kapur të gjitha letrat dhe e kishte paraqitur si të çmendur.
Historia, pra, ishte përsëritur. Pa e kuptuar fare, unë isha martuar me një tiran të ngjashëm. Mallkuar qoftë ai skenar familjar.
Në mes të natës ra telefoni. Numër i panjohur.
— Bora? — zëri i burrit dukej i lodhur, pak i ngjirur. — Quhem Ledion. Jam detektiv privat. Nëna juaj, Lindita, ju ka kërkuar për njëzet vjet. Ajo ndërroi jetë një vit më parë. A mund të takohemi? Kam për ju një trashëgimi dhe një letër.
U pamë të nesërmen në një kafene të zbrazët, diku në periferi. Ledioni doli të ishte burrë i moshuar, me qëndrim ushtaraku. Porositi çaj dhe hyri drejt e në temë, pa hyrje të gjata.
— Nëna juaj nuk ka qenë as alkooliste, as grua e përdalë. Babai juaj e rrihte dhe e nxori në të ftohtë kur ajo tentoi të largohej. I mori edhe fëmijën. Lindita shkoi në Kukës, punoi me turne të gjata, u lodh vite me radhë vetëm që të harronte. Pastaj, në fshatin ku jetonte, u zbuluan burime nafte. Ajo kishte pjesë, aksione… Bora, nëna juaj ishte një grua shumë e pasur.
Ai pushoi për pak dhe më shtyu përpara një zarf të trashë. Brenda ndodhej testamenti dhe një kasetë e vjetër audio.
— Ajo u përpoq t’ju gjente, por fillimisht babai juaj, pastaj edhe burri juaj, i ndalonin letrat. I kam verifikuar të gjitha. Dritani e dinte për trashëgiminë, Bora. E dinte që para se të martohej me ju.
M’u mblodh fyti aq fort, sa nuk nxora dot zë. Ledioni hapi çantën, nxori një magnetofon të vjetër dhe futi kasetën brenda. Pastaj shtypi butonin e dëgjimit.