— Kastriot, a e di pse nëna jote më ka lënë një listë punësh për gjithë fundjavën? — e pyeti Rinesa sapo i shoqi hapi telefonin.
— Çfarë liste po thua?
— Po ta dërgoj tani me foto. Lexoje vetë.
Ajo e mbylli telefonatën dhe hodhi sërish sytë mbi fletën që ishte lënë mu në mes të tavolinës së kuzhinës.
Mbrëmja e së premtes kishte nisur krejt zakonshëm. Rinesa ishte kthyer nga puna rreth orës shtatë, kishte ndërruar rrobat, kishte hapur dritaren e kuzhinës dhe po mendonte të porosiste diçka për të ngrënë, sepse pas një jave të lodhshme nuk i bëhej fare të gatuante. Kastrioti, rrugës për në shtëpi, kishte ndaluar te një dyqan materialesh ndërtimi dhe i kishte thënë se do të vonohej pak.
Në fillim, Rinesa mendoi se ajo fletë ishte ndonjë listë blerjesh që e kishte lënë burri.
Por shkrimi i dorës iu duk menjëherë i njohur.
“Deri të shtunën të blihen mish, perime, djathë, zarzavate dhe pije. Drekë për tetë veta. Të lirohet rafti i poshtëm i frigoriferit. Gjithçka duhet të jetë gati në orën 13:00. Të dielën mos bëj plane — do të shkojmë te Teuta për t’i sistemuar gjërat pas shpërnguljes. Më mirë ta nisim që në mëngjes.”
Në fund, zonja Afërdita kishte nënvizuar orën dhe kishte vënë edhe një pikëçuditëse.
Rinesa e lexoi shënimin dy herë radhazi.
Pastaj mori telefonin dhe i bëri fotografi.
Ajo nuk kishte ftuar askënd për drekë. Për shpërnguljen e Teutës po dëgjonte për herë të parë. Për më tepër, e diela e saj ishte e zënë prej gati dy javësh: kishte rënë dakord me shoqen e saj, Denisën, të dilnin jashtë qytetit, pranë liqenit. Kishin planifikuar të blinin ushqime në mëngjes, të merrnin karriget palosëse dhe ta kalonin ditën buzë ujit.
Tani, papritur, po dilte se dikush ia kishte anuluar planet pa e pyetur fare.
Telefoni iu drodh në dorë.
Kastrioti i kishte dërguar një mesazh të shkurtër:
“Nëna po bën të vetat. Vij në shtëpi dhe e sqarojmë.”
Rinesa e pa edhe një herë atë copë letre, pastaj e futi në sirtarin e tavolinës së kuzhinës.
Ajo nuk kishte ndër mend të shkonte të blinte ushqime.
Aq më pak të përgatiste drekë për tetë persona.
Me Kastriotin ishin në vitin e tretë të martesës. Para dasmës kishin dalë bashkë pak më pak se një vit, ndaj Rinesa kishte pasur kohë të njihte edhe zonjën Afërdita, edhe motrën më të vogël të burrit, Teutën.
Në fillim, marrëdhëniet me familjen e tij dukeshin krejt normale.
Kastrioti punonte si inxhinier në një ndërmarrje prodhimi, ndërsa Rinesa ishte administratore në një qendër të madhe mjekësore. Të dy dilnin nga shtëpia në mëngjes dhe ktheheshin në mbrëmje. Herë pas here Kastriotit i qëllonte të punonte edhe të shtunave, kurse Rinesës, disa herë në muaj, i binin turne të vona.
Prandaj punët e shtëpisë i ndanin pa ndonjë rregull të prerë.
Kush kthehej më herët, mund të bënte darkën. Kastrioti merrej zakonisht me blerjet e mëdha, ndërsa Rinesa mbante mend çfarë po mbaronte në shtëpi. Pastrimin e bënin më shpesh së bashku të shtunave në mëngjes, e më pas secili e përdorte fundjavën sipas dëshirës.
Nëse njëri kishte nevojë për ndihmë, tjetri futej menjëherë në punë.
Rinesës ky rregullim i dukej i drejtë.
Problemet nuk nisën mes saj dhe burrit.
Ato u shfaqën kur zonja Afërdita vendosi, sipas logjikës së saj, se pas martesës Rinesa ishte bërë pjesë e plotë e të gjitha çështjeve të familjes së Kastriotit. Kjo do të thoshte se ajo duhej të ishte në dispozicion jo vetëm të burrit, por edhe të nënës së tij, të motrës, të nipit dhe, herë pas here, të disa të afërmve të largët që Rinesa i kishte parë vetëm pak herë në jetën e saj.
Në fillim, kjo nuk e bezdiste shumë.
— Rinesë, a kalon sot nga farmacia? — e telefononte ndonjëherë vjehrra. — Kam porositur një ilaç, duhet ta marrë dikush.
Nëse farmacia i binte vërtet rrugës, Rinesa e merrte porosinë pa problem.
Një herë tjetër, zonja Afërdita priste teknikun për lavatriçen, por papritur kishte lënë takim te mjeku.
— A mund të rrish një orë te unë? Ai tha se do të vijë mes katrës dhe gjashtës.
Rinesa kishte pikërisht atë ditë pushim dhe pranoi.
Më pas vjehrra i kërkoi ta ndihmonte të porosiste në internet një fshesë të re me korrent. Vetë zonja Afërdita përdorte celular pa vështirësi, shkruante në aplikacione mesazhesh dhe gjente shumë mirë faqet që i duheshin, por nuk kishte dëshirë të merrej me krahasimin e parametrave të pajisjeve.
Rinesa, në mbrëmje, hapi disa modele, i krahasoi me kujdes dhe e bëri porosinë.
Në kërkesa të tilla nuk shihte asgjë të çuditshme.
Edhe zonja Afërdita, nga ana e saj, i ndihmonte ndonjëherë. Mund të priste një porosi në shtëpi kur të dy bashkëshortët ishin në punë, u sillte perime të mira nga tregu, madje një herë kishte marrë për Kastriotin disa dokumente nga qendra e shërbimit.
Në atë periudhë gjithçka dukej e ndërsjellë dhe krejt e natyrshme.
Rinesa madje ndihej me fat që nuk i kishte qëlluar një vjehërr që e shihte nusen si kundërshtare që ditën e parë.
Ajo thjesht nuk e vuri re çastin kur kërkesat pushuan së qeni kërkesa dhe u kthyen në urdhra.
Së pari ndryshoi toni.
Më parë, zonja Afërdita pyeste:
— A mundesh?
Më pas nisi të thoshte:
— Ti duhet.
Dhe pas disa muajsh kaloi te fjalia:
— Unë e kam lënë fjalën.
Një ditë, Rinesa sapo po dilte nga puna kur i ra telefoni. Ishte vjehrra.
— Nesër pas orës gjashtë do të vish të më marrësh. Duhet të shkoj në qendrën tregtare.
— Nesër?
— Po. Dua të shoh disa këpucë.
— Zonja Afërdita, nesër jam në punë deri vonë.
— Atëherë vjen pas punës.
— Do të lirohem rreth orës tetë.
— Dyqanet rrinë hapur deri në dhjetë.
Atë herë Rinesa refuzoi, megjithatë.
Vjehrra u prek dhe të nesërmen iu ankua Kastriotit se Rinesa ishte bërë shumë e zënë dhe se për nënën e burrit nuk çante më kokën fare.
Pastaj në këtë rreth u përfshi edhe Teuta.
Ajo ishte katër vjet më e vogël se i vëllai, rriste djalin e saj gjashtëvjeçar, Luanin, dhe shpesh kishte nevojë për ndihmë. Ndonjëherë arsyet ishin vërtet të kuptueshme: fëmija sëmurej, puna e mbante më gjatë, ose i dilnin punë urgjente.
Në fillim Rinesa e ndihmonte pa bërë fjalë.
Por pas pak kohe edhe Teuta pushoi së pyeturi paraprakisht.
— Rinesë, nesër ta sjell Luanin në pesë e gjysmë. Do të rrijë te ju deri në nëntë.
— Teutë, pse te ne?
— Kam disa punë.
— Po Kastrioti do të jetë në shtëpi?
— Nuk e di. Ti do të jesh, apo jo?
Atë herë Rinesa pranoi, edhe pse pas pune kishte planifikuar të shkonte te parukierja. Takimin iu desh ta shtynte.
Dy javë më vonë, e njëjta gjë ndodhi përsëri.
Pastaj edhe një herë tjetër.
Por më e veçanta shfaqej gjatë mbledhjeve familjare.
Zonja Afërdita kishte qejf t’i mblidhte të afërmit në shtëpinë e saj. Rreth tavolinës uleshin të gjithë: Kastrioti, Teuta, djali i saj, ndonjëherë tezja e Kastriotit me burrin, kushërinjtë.
Pasi mbaronin së ngrëni, burrat zakonisht kalonin në dhomë, Teuta merrej ose me fëmijën, ose me telefonin, ndërsa zonja Afërdita shpallte se ishte lodhur.
Dhe Rinesa e gjente veten në kuzhinë, përballë një mali me pjata.
Në fillim nuk i dha shumë rëndësi.
Një herë thirri Kastriotin:
— Më ndihmon pak?
— Tani, vetëm sa ta mbaroj këtë.
Ai nuk erdhi.
Herën tjetër Rinesa vendosi me qëllim të mos prekte asgjë. Zonja Afërdita hodhi kokën nga dera e kuzhinës dhe u habit:
— Po enët?
— Çfarë kanë enët?
— Duhen larë e rregulluar.
— Në tavolinë ishim shtatë veta.
Vjehrra e pa sikur Rinesa sapo kishte propozuar që shtatë persona të lanin njëkohësisht të njëjtën pjatë.
— Po ti je tashmë këtu.
Pikërisht atëherë Rinesës i kaloi për herë të parë në mendje se kjo situatë po bëhej tepër e rehatshme për të gjithë, përveç saj.
Kastrioti, për një kohë të gjatë, nuk arrinte ta kuptonte pse gruaja e tij i kushtonte kaq rëndësi kësaj gjëje.
— Të kërkuan ndihmë, — i thoshte ai. — Çfarë ka këtu për t’u mërzitur?
— Nuk po më kërkojnë më.
— Po ku është ndryshimi?
— Është shumë i madh. Kur më pyesin, unë mund të pranoj ose të them jo. Ndërsa nëna jote thjesht më njofton se çfarë duhet të bëj.
Kastrioti qeshte.
— Nëna kështu flet gjithmonë. Mos e merr fjalë për fjalë.
— Atëherë pse nuk flet kështu me ty?
— Flet.
— Kur ishte hera e fundit?
Ai u mendua.
Dhe nuk iu kujtua.