Zonja Afërdita e mbronte të birin me një këmbëngulje të çuditshme, thuajse të rregullt.
Nëse Kastrioti kthehej vonë në shtëpi, ajo thoshte:
— Rinesa, jepi të hajë siç duhet. Njeriu ka qenë gjithë ditën në punë.
Në ato çaste Rinesa zakonisht e shihte vjehrrën dhe përpiqej të kuptonte se me çfarë mendonte ajo se ishte marrë vetë Rinesa gjatë gjithë ditës.
Kur familjes i duhej të shkonte diku, zonja Afërdita mund të vendoste menjëherë:
— Kastriotin mos e prekni, le të flejë pak.
Nëse pas një dreke familjare duhej mbledhur tavolina, dëgjohej përsëri e njëjta logjikë:
— Bashkimi me Eduartin le të pushojnë. Kanë punuar gjithë javën.
Se edhe Rinesa e kishte kaluar po atë javë në punë, çuditërisht, askujt nuk i shkonte ndër mend.
Një herë ajo e pyeti hapur të shoqin:
— A e ke vënë re që nëna jote punën tënde e quan punë të vërtetë, kurse timen diçka si kurs pasditeje për qejf?
— Aman, mos e tepro.
— Të shtunën e kaluar ajo tha që ti duhej të çlodheshe pas javës së punës dhe mua më dërgoi me Teutën të blinim dollapin.
— Po ti vetë pranove.
— Pranova sepse Teuta tha se transporti ishte porositur dhe i duhej urgjentisht ndihmë.
— Ja pra. Ndihmove motrën.
Rinesa e vështroi dhe nuk e zgjati më.
Kastrioti vërtet nuk shihte asnjë problem.
Kur një problem të shërben vetë, është e vështirë ta dallosh.
Atë verë, të afërmit ishin sistemuar veçanërisht mirë në kurriz të saj.
Qershori nisi me vendimin e zonjës Afërdita për ta festuar ditëlindjen në shtëpi.
— Rinesa, të premten lirohu pak më herët, — i tha ajo disa ditë përpara. — Do më ndihmosh të përgatis gjithçka.
— Nuk mund të dal më herët vetëm sepse më duhet.
— Atëherë eja pas pune.
Rinesa shkoi.
Preu ushqimet, përgatiti gjellën e ngrohtë, shtroi tavolinën. Të nesërmen e gjeti sërish veten në kuzhinë, ndërsa të tjerët pinin kafe dhe flisnin për fotografi.
Në korrik, vjehrra priti dy herë të afërm nga një qytet tjetër. Herën e parë Rinesa ndihmoi t’i merrnin në stacion, sepse Kastrioti ishte i zënë. Herën e dytë bleu ushqime dhe pothuajse gjithë mbrëmjen e kaloi pranë sobës.
Gjatë dy muajve, Luanin e kishte marrë disa herë nga kursi.
Teuta çdo herë premtonte se do vinte shpejt.
Një ditë, ai “shpejt” u zgjat gati tri orë.
Rinesa ndenji me djalin në një kafene pranë qendrës së fëmijëve, pastaj e mori në shtëpinë e saj, i dha për të ngrënë, i vuri një film vizatimor dhe Teutën e priti vetëm afër orës nëntë.
— Faleminderit shumë! — tha ajo, duke e puthur të birin në majë të kokës. — Më shpëtove.
Katër ditë më vonë telefonoi prapë:
— Të enjten e merr dot Luanin?
Asnjë pyetje nëse Rinesa kishte plane. Asnjë shpjegim.
Në fund të korrikut, Teuta vendosi të përgatiste apartamentin e saj të vjetër për ta dhënë me qira. Kohët e fundit ishte shpërngulur me të birin në një banesë më të madhe, ndërsa garsonierën e mëparshme donte ta lëshonte.
Në një mënyrë a në një tjetër, Rinesa u përfshi edhe në atë punë.
Fillimisht Teuta i kërkoi të vinte “vetëm sa të shihte çfarë duhej hequr”.
Pas një ore, Rinesa po ndante rrobat brenda dollapit.
Më pas ndihmoi të paketoheshin librat.
Disa ditë më vonë, bashkë me Teutën, lau raftet e kuzhinës, pasi ajo gjeti aty kavanoza dhe pako të vjetra.
Kastrioti, ndërkohë, ishte në shtëpi.
— Pse nuk thirre vëllanë? — e pyeti Rinesa.
Teuta u habit.
— Për çfarë? Ai është i lodhur.
Atëherë Rinesa qeshi.
Teuta as që e kuptoi arsyen.
Nga gushti, Rinesa filloi të refuzonte më shpesh.
Reagimi i zonjës Afërdita ishte krejt i parashikueshëm.
— Tani të gjithë mendojnë vetëm për vete, — filozofonte ajo në telefon pas çdo refuzimi. — Dikur të afërmit e ndihmonin njëri-tjetrin pa kaq fjalë.
— Edhe unë ndihmoj pa fjalë, kur kam mundësi.
— Po tani çfarë të pengon?
— Kam planet e mia.
— Çfarë planesh mund të kesh të mërkurën në mbrëmje?
Rinesa madje e hoqi telefonin nga veshi dhe pa ekranin.
Vjehrra dukej se ishte vërtet e bindur që koha e lirë e nuses i përkiste automatikisht atij që kishte nevojë i pari.
— Planet e mia, zonja Afërdita.
— E qartë.
Ky “e qartë” tingëllonte më rëndë se një ligjëratë gjysmë ore.
Pas bisedës, zonja Afërdita mund t’i telefononte të birit.
— Rinesa sot qenka pak nervoze.
Dhe në mbrëmje Kastrioti niste:
— Mami të kërkoi vetëm të kaloje pak…
— Atëherë pse nuk kalove ti?
— Unë kisha punë.
— Edhe unë.
— Mirë pra, pse e merr menjëherë kështu?
Kjo vazhdoi deri atë të premte, kur në vend të një telefonate u shfaq një shënim.
Madje shënimin e kishte lënë vetë zonja Afërdita gjatë ditës. Ajo kishte çelës rezervë, sepse disa muaj më parë çifti i kishte kërkuar të priste hidraulikun. Që nga ajo ditë, çelësi kishte mbetur te vjehrra.
Për herë të parë Rinesa mendoi seriozisht se duhej marrë mbrapsht.
Një gjë është të hapësh derën në rast urgjence.
Krejt tjetër është të hysh kur të zotët e shtëpisë nuk janë aty dhe t’i lësh nuses një detyrë pune për fundjavën.
Të shtunën, Rinesa u zgjua rreth orës nëntë.
Ushqime nuk kishte blerë mbrëmjen e kaluar.
Frigoriferin nuk e kishte liruar.
Në vend që të niste gatimin e drekës, hëngri mëngjes me qetësi, bëri dush dhe vuri lavatriçen në punë.
Kastrioti doli në dyqan për të blerë disa gjëra për ta të dy.
Rreth orës dhjetë ra zilja.
Rinesa pa nga syri i derës.
Zonja Afërdita.
Këtë herë ajo po binte zilen, sepse Rinesa i kishte shkruar Kastriotit mbrëmjen më parë se çelësi rezervë duhej kthyer. I shoqi fillimisht ishte habitur, por nuk kishte debatuar dhe i kishte telefonuar së ëmës. Ajo ishte indinjuar për rreth dhjetë minuta, megjithatë kishte premtuar ta sillte çelësin në mëngjes.
Rinesa hapi derën.
Vjehrra hyri me një çantë të madhe dhe u drejtua menjëherë nga kuzhina.
Pas pak sekondash, prej andej u dëgjua zëri i saj:
— Rinesa!
— Çfarë ka?
— Ku janë ushqimet?
Rinesa shkoi pas saj.
Zonja Afërdita qëndronte përballë frigoriferit të hapur.
— Cilat ushqime?
— Po tallesh me mua? Dje të lashë listën.
— E pashë.
— Atëherë ku janë të gjitha?
— Në dyqan.
Vjehrra e përplasi derën e frigoriferit.
— Kanë mbetur vetëm tri orë para se të vijnë njerëzit!
— Keni ende kohë.
— Unë?
— Mysafirët i keni ftuar ju.
Zonja Afërdita e pa për disa çaste nusen, sikur priste që ajo të buzëqeshte dhe të nxirrte nga diku qeset e fshehura.
Rinesa, krejt e qetë, mbushi një gotë ujë.
— Unë nuk kam ftuar askënd sot dhe nuk kam planifikuar drekë për tetë veta.
— Rinesa, të afërmit janë bërë gati të nisen!
— Atëherë njoftojini se ushqimi ende nuk është gati.
— Ç’do të thotë “ende nuk është gati”?
— Pikërisht këtë.
Vjehrra e vendosi çantën mbi karrige dhe vuri duart në bel.
— Po ti me çfarë u more dje?
— Pas pune?
— Sigurisht.
— Pushova.
— Në vend që të blije ushqimet?
— Po.
Fytyra e zonjës Afërdita u mbush me njolla të kuqe.
— Shumë bukur. Kastrioti punon gjithë javën, kthehet i lodhur, të paktën në fundjavë duhet të ulet si njeri me të afërmit. Kurse ti nuk qenke në gjendje të gatuash as një drekë!
Rinesa e vështroi me habi që po i shtohej.
— Po unë ku jam nga e hëna në të premte?
— Ç’hyn këtu ti?
— Pyetje vërtet interesante.
— Mos i shtrembëro gjërat. Burri lodhet ndryshe.
Rinesa qeshi shkurt.
— Teori shumë e leverdishme.
Zonja Afërdita tashmë po nxirrte telefonin.
— Tani do t’i telefonoj Kastriotit. Le t’i blejë ai të gjitha sipas listës. Ti fillo gatimin, se ndryshe deri në orën një nuk arrin dot.
— Nuk do ta filloj.
Vjehrra ngriu me telefonin në dorë.
— Çfarë the?
Rinesa hapi sirtarin e tavolinës, nxori shënimin e djeshëm dhe ia vendosi përpara.
— Këtë e latë ju?
— Unë.
— Ku shkruhet këtu se ne të dyja paskemi rënë dakord më parë?