— Rinesa, mos nis tani me këto shfaqjet e tua.
— Po pyes shumë seriozisht. Më tregoni, ju lutem, ku shkruan që unë kam pranuar të blej ushqime, të gatuaj drekë për tetë veta, të liroj frigoriferin dhe t’jua fal juve të dielën time.
— Teuta nesër ka nevojë për ndihmë.
— Për shpërnguljen e Teutës unë mora vesh vetëm nga letra juaj.
— Epo tani e di.
Rinesa ia shtyu fletën drejt vjehrrës.
— Nesër jam e zënë.
— Me çfarë?
— Kjo nuk ka asnjë lidhje me shpërnguljen e Teutës.
— Ajo është vetëm me fëmijë!
— Ka vëlla. Ka shoqëri. Ka edhe babanë e fëmijës, i cili merr pjesë në jetën e Luanit. Dhe, në fund të fundit, ka mundësi të marrë punëtorë për ngarkim e shkarkim.
— Punëtorët duhen paguar.
— Atëherë Teuta le të vendosë vetë çfarë i leverdis më shumë: të paguajë ose të merret vesh me dikë që është i lirë.
Zonja Afërdita mori frymë thellë, gati për t’iu kundërpërgjigjur, por Rinesa nuk e la të niste.
— Unë jam martuar me djalin tuaj, nuk jam punësuar falas për t’i shërbyer gjithë familjes suaj.
Në kuzhinë ra një heshtje e prerë.
Rinesa preku sërish me majë të gishtit letrën mbi tavolinë.
— Prandaj, më tregoni saktësisht në cilin çast paskemi rënë dakord që këtë listë jam e detyruar ta plotësoj unë.
Në atë moment u hap dera e hyrjes.
Kastrioti u kthye nga dyqani me dy qese në duar dhe, sapo hyri, e kuptoi se kishte rënë mu në mes të një përplasjeje.
— Çfarë ka ndodhur?
Zonja Afërdita u kthye menjëherë nga i biri.
— Pyete gruan tënde! I kërkova vetëm një herë të më ndihmonte dhe ajo ngriti gjithë këtë teatër.
Rinesës i doli një e qeshur e shkurtër, pothuajse e pabesueshme.
— Vetëm një herë?
— Mos u kap pas fjalëve!
Kastrioti i vendosi qeset mbi banakun e kuzhinës.
— Hajde ta flasim me qetësi.
— Unë jam krejtësisht e qetë, — tha Rinesa. — Nëna jote ka ftuar këtu tetë veta dhe më ka lënë mua listën se çfarë duhet të gatuaj. Për nesër më ka caktuar, po ajo, të ndihmoj Teutën me shpërnguljen. Unë refuzova.
— Po mysafirët tani janë nisur, — tha Kastrioti me kujdes. — Ndoshta sot thjesht…
Rinesa e pa drejt në sy.
Ai e ndërpreu menjëherë fjalinë.
— Thjesht çfarë?
— Epo… meqë njerëzit po vijnë.
— Shumë mirë. Ushqimet i solle ti.
— Këto janë për ne.
— Dyqani është afër. Shkon edhe një herë, blen çfarë duhet dhe përgatit drekën për njerëzit e tu.
Kastrioti u vrenjt.
— Pse unë?
— Po unë pse?
Zonja Afërdita ndërhyri menjëherë:
— Kastrioti ka punuar gjithë javën. Në fundjavë duhet të pushojë.
Rinesa tundi kokën, sikur e pranoi logjikën e saj.
— Dakord. Atëherë nesër le të pushojë te Teuta. T’i çojë kutitë, t’i sistemojë gjërat, t’i varë raftet. Fiks siç e keni planifikuar ju.
— Unë nesër doja të rrija në shtëpi, — tha menjëherë Kastrioti.
Rinesa nuk ia hoqi sytë nga fytyra.
— Edhe unë nesër doja të shkoja me Denisën jashtë qytetit. E kemi lënë para dy javësh.
— Unë nuk e dija.
— Natyrisht. Sepse askush nuk u kujtua të më pyeste për planet e mia.
Kastrioti kaloi dorën nëpër flokë.
— Mirë, por shpërngulja e Teutës…
— Është motra jote. Ti je i lirë. Ndihmoje.
— Jam i këputur nga java.
Rinesa ngriti pak duart, pa ngritur zërin.
— Edhe unë punoj pesë ditë në javë. Më shpjego, të lutem, pse dita jote e pushimit vlen më shumë se imja.
Përgjigje nuk pati.
Zonja Afërdita bëri edhe një përpjekje për ta kthyer gjithçka në rregullin e vjetër.
— Mirë, mjaft tani me fjalë. Kastrioti të shkojë të blejë ushqimet, ndërsa Rinesa të nisë gatimin.
— Jo, — tha Rinesa shkurt.
— Po çfarë ke sot kështu?
— Asgjë nuk kam. Thjesht sot, për herë të parë, ju e dëgjuat refuzimin tim që në herën e parë.
Rreth orës njëmbëdhjetë e gjysmë mbërritën mysafirët e parë: tezja e Kastriotit, Drita, bashkë me të shoqin.
Pas tyre erdhi edhe Teuta me Luanin.
Në kuzhinë, megjithatë, nuk kishte ende asnjë drekë festive.
Teuta hodhi një vështrim të habitur mbi banakun bosh.
— Mos kemi ardhur herët?
— Jo, — u përgjigj Rinesa. — Thjesht sot do të gatuajnë të gjithë ata që kishin ndër mend të hanin drekë.
— Si domethënë?
Zonja Afërdita bëri një lëvizje të pakënaqur me dorë.
— Mos pyet.
Në atë kohë Kastrioti kishte shkuar për herë të dytë në dyqan. Ai nxori mbi tavolinë mishin, perimet, zarzavatet, djathin dhe gjithë gjërat e tjera.
Rinesa mori një mollë dhe doli në ballkon me libër në dorë.
Pak minuta më vonë, aty futi kokën i shoqi.
— E ke seriozisht që nuk do të ndihmosh fare?
— Shumë seriozisht.
— Mami po zien nga inati atje brenda.
— Di ta përdorë thikën dhe sobën.
— Teuta është me Luanin.
— Luani është gjashtë vjeç, jo gjashtë muajsh. Edhe Teuta është plotësisht në gjendje të përgatisë ushqim.
Kastrioti qëndroi disa sekonda pa folur, pastaj u kthye në kuzhinë.
Pas pak, prej andej u dëgjua zëri i tij:
— Mami, ku është tasi i madh?
— Nga ta di unë? Nuk është kuzhina ime.
Rinesa, pa dashur, buzëqeshi.
Pesë minuta më vonë, pyeti Teuta:
— Kastriot, patatet t’i qërojmë të gjitha?
— Ku ta di unë?
— Po Rinesa sa bën zakonisht?
— Pyete Rinesën.
— Rinesën mos e pyetni! — tha papritur zonja Afërdita me zë më të lartë seç duhej.
Pas kësaj pyetjet u rralluan ndjeshëm.
Dreka, sidoqoftë, u bë.
Vetëm se këtë herë e përgatitën gjashtë të rritur bashkë.
Kastrioti u mor me mishin. Teuta preu perimet. Drita rregulloi antipastat dhe pjatat e vogla. I shoqi i saj nxori në ballkon paketimet e tepërta dhe solli karrige shtesë. Zonja Afërdita u përpoq disa herë t’i drejtonte të gjithë njëkohësisht, por shumë shpejt e kuptoi se të japësh urdhra është shumë më e vështirë kur duhet edhe vetë të punosh.
Rinesa u ul në tryezë vetëm kur gjithçka ishte gati.
Askush nuk pësoi gjë nga fakti që ajo nuk e kishte kaluar mëngjesin pranë sobës.
Ushqimi doli krejt normal.
Pas drekës, Rinesa e mori me qetësi pjatën e saj, e çoi në kuzhinë dhe i la takëmet në lavaman.
Të tjerët qëndruan edhe pak të ulur.
Pastaj Kastrioti ishte i pari që u ngrit për të mbledhur tavolinën.
Drita iu bashkua pa bërë zhurmë.
Brenda dhjetë minutash kuzhina u kthye në rregull, falë duarve të disa njerëzve.
Rinesa nuk pati nevojë të ndërhynte fare.
Ndërkohë, Teuta iu afrua me telefon në dorë.
— Nesër nuk mundesh vërtet?
— Vërtet nuk mundem.
— Është se ka shumë kuti.
— Atëherë telefonoji Kastriotit.
I vëllai ktheu kokën menjëherë.
— Teutë…
Ajo e pa dhe qeshi nën hundë.
— E kuptova.
Pak minuta më pas, Teuta shkoi në dhomën tjetër dhe i telefonoi dikujt. Doli se dy burra nga të njohurit e saj pranuan të vinin në mëngjes për t’i ndihmuar me gjërat e rënda. Për pjesën tjetër vendosi të porosiste një makinë të vogël me punëtorë për dy orë.
Çështja që një ditë më parë paraqitej sikur kërkonte patjetër praninë e Rinesës, u zgjidh për rreth pesëmbëdhjetë minuta.
Të dielën në mëngjes Rinesa u nis me Denisën jashtë qytetit.
Kastrioti mbeti në shtëpi.
Asnjë kuti nuk ngriti, sepse Teuta ia doli vërtet pa ndihmën e asnjërit prej tyre.
Në mbrëmje, Rinesa u kthye pak e nxirë nga dielli, e lodhur nga ecja e gjatë dhe e kënaqur me ditën që kishte kaluar.
Kastrioti e priti pa i bërë qortime.
Por që të hënën nisi prova e re e kufijve që ishin vendosur.
Rreth orës pesë, zonja Afërdita i telefonoi Rinesës.
— Nesër më duhet të shkoj të marr një porosi. A kalon dot pas pune të më marrësh?
— Nuk mundem.
— Po kur mundesh?
— Telefonojini Kastriotit. Ndoshta ai është i lirë.
Vjehrra heshti për pak çaste.
— Nuk ia thua dot ti vetë?
— Udhëtimi ju duhet juve.
Biseda u mbyll shpejt.
Pas disa minutash, ra telefoni i Kastriotit.
Ai ndodhej aty pranë dhe në fillim e pa gruan me habi.
— Mami kërkon ta çoj diku.
— Shumë mirë.
— Unë nesër pas pune doja të vija në shtëpi.
Rinesa nuk tha asgjë.
Kastrioti qëndroi një copë herë në këmbë, pastaj u largua në dhomën tjetër për të folur.
Të martën, ai vërtet shkoi ta merrte të ëmën.
U kthye më vonë se zakonisht.
— Në fillim morëm porosinë, pastaj asaj iu desh të kalonim te dyqani i pajisjeve të shtëpisë, pastaj donte të ndalonim edhe te një e njohur, — i tregoi ai.