— Po i hedh paratë e djalit tim për gjëra pa vlerë, ndaj bëj mirë të japësh llogari!
Televizori gjigant, i varur në mur, shfaqte një kanal sportiv pa zë. Fusha e gjelbër dridhej në ekran dhe ndriçonte fytyrat e mysafirëve që përtypnin në heshtje.
Xhaxhi Lavdrim hante sallatën me oreks, duke hedhur herë pas here sytë nga ndeshja. Teze Bora, me kujdes, prekte buzët me pecetë, sikur të mos donte të përfshihej në asgjë.
Tryeza kishte atë rëndesën e festave familjare: shumë pjata, shumë njerëz, aromë mishi të pjekur dhe parfumi i shtrenjtë i vjehrrës që përhapej kudo.
— Ja, ky është aparat! — Saimiri goditi lehtë tavolinën me pëllëmbë, që të tërhiqte vëmendjen e të afërmve. — Shtatëdhjetë e pesë inç, xhaxhi Lavdrim. Teknologjia më e fundit e ekranit. Kam një muaj që e zgjedh, vetëm që në shtëpi të shohim filma siç duhet, me cilësi tamam. Mrekulli!
Ai e përkëdheli me sy kornizën e hollë të zezë të televizorit, pastaj rregulloi në kyç orën e re inteligjente me rrip metalik.
— Po, Saimir, të lumtë, — tha zonja Melihate, duke ndrequr karficën prej qelibari mbi bluzë. — Çdo gjë për shtëpinë, çdo gjë për familjen. Burrë shtëpie i vërtetë. Jo si disa të tjerë.
Vështrimi i saj rrëshqiti me qëllim drejt kuzhinës, ku Xhoana po nxirrte nga furra tavën e dytë me ushqim të nxehtë.
Xhoana bëri sikur nuk dëgjoi asgjë. I kaloi patatet në një pjatancë, fshiu duart me një pecetë të lagur dhe e çoi gjellën në dhomën e ndenjjes.
— Merrni, xhaxhi Lavdrim, sa është e ngrohtë, — tha ajo, duke vendosur pjatancën në mes të tavolinës.
— Faleminderit, nikoqire, — xhaxhi Lavdrim zgjati dorën për të marrë një racion. — Po edhe televizori, për besë, qenka goxha gjë. Duhet të ketë kushtuar një mal me para, apo jo?
Saimiri bëri një lëvizje të paqartë me dorë dhe piu një gllënjkë nga gota.
— Çmim normal, — u përgjigj shkurt. — Për vete e morëm, jo për njerëz të huaj.
Zonja Melihate nguli pirunin në një kërpudhë turshi dhe e fiksoi nusen me një shikim të mprehtë.
— Vetëm një gjë nuk më hyn në kokë, Xhoana. Si ka mundësi që djali im lodhet nga mëngjesi në darkë, shkatërron shëndetin, ndërsa ti mezi pret t’ia shpërndash paratë djathtas e majtas?
Mbi tryezë ra një heshtje e rëndë. Teze Bora uli menjëherë sytë te pjata e saj.
— Zonja Melihate, ju lutem, të mos bëjmë skena para mysafirëve, — tha Xhoana pa ndryshuar tonin, ndërsa u ul në vendin e saj, në skajin e tavolinës.
— Po pse të më vijë turp mua? — zëri i vjehrrës u ngrit, duke mbuluar edhe murmurimën e televizorit. — Le ta dinë të gjithë! Saimiri im rrotullohet gjithë ditën si në vorbull. I janë bërë rrathë të zinj poshtë syve nga puna e tepërt në atë zyrë. Kurse ti, moj e dashur, e paske rregulluar për bukuri jetën tënde!
Saimiri e kishte futur kokën te telefoni i tij i modelit të fundit. Shtirej sikur po lexonte një bisedë shumë të rëndësishme dhe, si gjithmonë, nuk kishte ndër mend të hynte në grindjet e grave.
— Mami, lëre ta flasim më vonë, — mërmëriti ai pa i hequr sytë nga ekrani.
— Jo, bir, këtë herë nuk kam ndër mend ta lë pezull këtë bisedë.