— Të hesht? Kurrë! — Melihate përplasi pëllëmbën mbi mbulesën e tavolinës, sa u drodhën gotat. — Ti je shumë zemërbutë, bir. Ndërsa kjo këtu, kjo është zonjë e madhe! I pashë në korridor çizmet e tua të reja të dimrit, Xhoana. Lëkurë e vërtetë, taban i lartë, model i shtrenjtë. Në qendrat tregtare kushtojnë sa gjysma e rrogës së një njeriu të zakonshëm!
Xhoana e shtyu pjatën paksa mënjanë. Edhe ajo pak uri që i kishte mbetur iu shua krejt.
— Më fal, po në kurrizin e kujt qenkam rehatuar unë? — e pyeti ajo, duke e parë vjehrrën drejt në sy. — Unë punoj.
— E dimë mirë ne ç’punë bën ti! — ia ktheu Melihate me një përqeshje të thatë. — Rri në shtëpi me pizhame, përpara kompjuterit. Shtyp ca butona, merr ndonjë lek sa për karfica flokësh. Po kredinë e shtëpisë kush e mban mbi shpinë? Saimiri! Faturat kush i paguan? Prapë ai!
Halla Bora u përpoq ta zbuste situatën. Me duar që i dridheshin, nisi të zhvendoste lugët e pirunët nga njëra anë në tjetrën, vetëm që të dukej sikur po merrej me diçka.
— Melihate, lëri të rinjtë t’i zgjidhin vetë këto punë. Buxheti i familjes është çështje delikate. Sot kemi përvjetorin e Lavdrimit, jemi mbledhur të kalojmë mirë. Shiko ç’mish i shijshëm është bërë…
— Bora, mos u fut ti! — e preu ashpër Melihate të motrën. — Unë jam nëna e tij dhe kam të drejtë të di ku shkojnë paratë e kësaj familjeje. Unë e di shumë mirë sa kushton jeta sot. Kurse ajo, një ditë porosit ushqime me dërgesë që të mos lodhet duke mbajtur qese, ditën tjetër vrapon te parukierja për të lyer rrënjët e flokëve.
Vjehrra mori frymë thellë, pastaj i ndërthuri gishtat mbi tavolinë, si të ishte gati për gjyq.
— Nëse harxhon paratë e djalit tim për kotësira, atëherë bëhu gati të japësh llogari! Lek më lek dua të më tregosh ku e çon rrogën e burrit!
Xhoana e ktheu shikimin nga i shoqi.
Saimiri rrinte ulur me një bluzë polo të re, të një marke të njohur. Vazhdonte të rrëshqiste gishtin mbi lajmet në telefon, duke u përpjekur me gjithë qëndrimin e tij të tregonte se ajo që po ndodhte ishte thjesht një shpërthim grash dhe nuk meritonte vëmendjen e tij.
— Saimir, — tha Xhoana, duke i ngushtuar sytë. — Nuk ke asgjë për t’i thënë nënës sate?
Ai lëvizi supin me nervozizëm.
— Xhoanë, mos e nis tani, të lutem. Mami ka pirë pak verë, pse duhet ta ndezim më shumë? Ulu, ha si njeri.
— Unë nuk po e ndez fare, — u përgjigj Xhoana dhe mbështeti shpinën pas murit. — Nëna jote po kërkon raport financiar. Këtu, përpara të gjithëve, tani. Po më akuzon se po e shpërdoroj rrogën tënde për qejfet e mia.
— Dhe do ta kërkoj! — shpalli Melihate, duke hedhur një vështrim triumfues mbi mysafirët që kishin heshtur. — Sepse djali im duket i rraskapitur. Ndërsa ti lulëzon, shkëlqen, s’të mungon asgjë. Kjo do të thotë se jeton me mundin e tij dhe nuk e di ç’është halli.
Xhoana futi ngadalë dorën në xhepin e pantallonave të shtëpisë.
Nxori telefonin. Preku ekranin disa herë, pa ia ndarë sytë vjehrrës.
— Kjo bisedë mbaroi, — tha Saimiri dhe bëri të ngrihej nga karrigia. Fytyra iu zgjat, ndërsa nofullat iu tendosën. — Mami, hajde dalim pak në ballkon, të marrim ajër. Këtu qenke mbytur.
— Ulu! — urdhëroi Xhoana.
Urdhri i saj ra mbi tryezë si goditje.