Zëri i saj doli aq i fortë e i akullt, sa Saimiri u lëshua sërish në karrige, pa arritur as të drejtohej mirë.
Xhoana uli përsëri shikimin te telefoni. Me një lëvizje të gishtit hapi menynë e shpejtë dhe shtypi shenjën e transmetimit në ekran.
Televizori i madh inteligjent, i varur në mur, puliti për një çast. Fusha e gjelbër e futbollit u zhduk. Në ekranin gjigant, shtatëdhjetë e pesë inç, u shfaq pamja e telefonit të Xhoanës.
— Ç’janë këto marifete tani? — pyeti zonja Melihate, duke i ngushtuar sytë me dyshim.
— Deshët llogari, apo jo? — Xhoana hapi aplikacionin bankar. — Urdhëroni. Shiheni vetë. Meqë sonte qenka mbrëmja e të vërtetave dhe e bilanceve familjare.
Në ekranin e madh doli faqja kryesore e bankës së saj personale. Xhoana hyri te historiku i veprimeve. Shifrat, në atë madhësi, dukeshin të ftohta, të qarta dhe të pamëshirshme.
Xhaxhi Lavdrim, pa e kuptuar, zgjati qafën për të parë më mirë. Teta Bora vuri dorën para gojës.
— Ja ku e keni, zonja Melihate, shikoni me kujdes, — tha Xhoana, duke prekur ekranin e telefonit, ndërsa çdo veprim i saj pasqyrohej në televizor. — Data njëzet e pesë e çdo muaji. E dalloni këtë pagesë të rregullt? Është kësti i kredisë së shtëpisë. Gati pesëdhjetë mijë Lekë ikin çdo muaj.
— Po mirë, e pastaj? — vjehrra u përpoq të mbahej, edhe pse zëri i ishte zbutur disi. — Saimiri t’i kalon ty lekët dhe ti bën pagesën. Bukur qenke rehatuar, si shpërndarëse parash!
— Vërtet? — Xhoana buzëqeshi shkurt, pa ngrohtësi. — Atëherë ta kontrollojmë. Po hapim transfertat nga Saimiri në kartën time.
Ajo shkroi emrin e të shoqit në kërkim.
Ekrani u rifreskua. Gjatë muajit të fundit, nga Saimiri kishin ardhur vetëm tri transferta. Shumat ishin qesharake. Te shënimet e pagesave lexohej: “për bukë”, “për internetin” dhe “shto edhe pak për ushqimin e maces”.
Zonja Melihate hapi pak gojën. Brosha ngjyrë qelibari mbi gjoksin e saj pushoi së lëkunduri me frymëmarrjen e rënduar nga zemërimi.
— Ç’është kjo? — ajo ktheu vështrimin e hutuar nga i biri. — Saimir? Po lekët e shtëpisë ku janë?
Saimiri u rrudh mbi karrige, uli sytë dhe nisi të ngacmonte me pirun patatet në pjatë, sikur aty të gjente shpëtim.
— Mami, puna është pak e ndërlikuar… — mezi nxori ai. — Në punë na i kanë shkurtuar shpërblimet. Nuk po kapim planet. Ka krizë në sektor.
— Që prej dy vitesh t’i kanë shkurtuar? — pyeti Xhoana me një qetësi therëse. — Sepse plot dy vjet nuk ke dhënë asnjë qindarkë për shtëpinë.
Ajo u kthye përsëri te historiku i përgjithshëm i shpenzimeve në ekran.
— Dhe ja kjo këtu, zonja Melihate, është pagesa e dritave, ujit dhe gjithë faturave të tjera. Edhe kjo nuk është pak. Edhe kjo del nga karta ime. Këtu janë blerjet në supermarket. Çdo fundjavë, një faturë e majme. Pjesa më e madhe e rrogës sime si llogaritare në distancë shkon pikërisht këtu. Për gjërat bazë të kësaj familjeje. Ndërsa çizmet e mia i bleva me lekët që fitova duke mbajtur bilance natën, kur të tjerët flinin.
Teta Bora nxori frymën rëndë, me një zhurmë të mbytur.