— Prit pak, — tha vjehrra, duke hapur e mbyllur sytë me nxitim, sikur po përpiqej t’i vinte radhë në kokë gjithçkaje që sapo kishte parë. — Po Saimiri, atëherë, me çfarë jeton? Ku i çon ai paratë e rrogës, nëse në shtëpi nuk sjell asgjë?
Xhoana e fiksoi ekranin e telefonit me një lëvizje të shkurtër. Edhe televizori u errësua, dhe dhoma u kthye sërish në atë gjysmëhijen e rëndë.
— Këtë pyetje bëjani atij, — tha ajo dhe hodhi sytë rreth e rrotull tryezës. — Pyeteni sa kushtojnë disqet origjinale të makinës së tij. Pyeteni për orën inteligjente të re, atë që e bleu javën e kaluar. Pyeteni edhe për pajisjen e peshkimit që mban në depo. Edhe për mbrëmjet e së premtes me shokët në lokal.
Xhaxhi Lavdrim e shtyu pjatën paksa mënjanë, me shumë kujdes. Oreksi për kërpudhat turshi iu shua menjëherë.
— Saimir, — pyeti ai me zë të ulët. — Po ai televizori i madh, kush e ka paguar? Ti na the se e kishe blerë vetë. Madje u mburre se e more me lekë në dorë.
Saimiri ngriti supet dhe shmangu vështrimin nga dritarja.
— Këstet janë në emrin tim, — u përgjigj Xhoana në vend të tij. — Çdo muaj pagesa tërhiqet automatikisht. Po nga karta ime.
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë, ngjitëse, si mjegull. Vetëm nga apartamenti përtej murit dëgjohej dikush që godiste me çekiç, mbyturazi.
— Bora, ndoshta duhet të ikim, — tha xhaxhi Lavdrim dhe u ngrit me vështirësi nga karrigia.
Teta Bora pohoi me kokë disa herë rresht, duke mbledhur çantën me nxitim. Mysafirët nisën të çoheshin një nga një, duke bërë çmos të mos e shikonin Saimirin në sy.
Zonja Melihate mbeti ulur, krejt e palëvizshme. Ai toni i saj i zakonshëm urdhërues, ajo siguria me të cilën fliste gjithmonë, ishin zhdukur. Para tyre kishte mbetur vetëm një grua e moshuar, e hutuar dhe e zënë ngushtë.
— Saimir, — tha ajo, duke gëlltitur me zor. — Është e vërtetë kjo? Ti jeton në kurriz të gruas sate?
Saimiri u hodh përpjetë, aq vrullshëm sa për pak përmbysi tasin e sallatës.
— Askush nuk jeton në kurriz të askujt! Jemi familje, kemi buxhet të përbashkët! Edhe unë jap pjesën time! Blej karburant për makinën, që të të çojmë te shtëpia e fshatit, te ti, mami! Ndërroj edhe vajin e makinës!
— Buxhet i përbashkët quhet kur kontribuojnë të dy, — ia preu Xhoana, ftohtë. — Kur njëri paguan qiranë, faturat dhe ushqimin, ndërsa tjetri i harxhon paratë vetëm për lodra, qejfe dhe dalje, kjo ka një emër tjetër. Dhe në këtë histori, zonja Melihate, sponsore jam unë.
Vjehrra u ngrit ngadalë. Nuk pa as nusen, as të birin.
— Unë po iki, — tha shkurt, duke marrë çantën e saj të llakuar.
Xhoana nuk doli të përcillte askënd. Thjesht mori pjatat e pista dhe i vendosi në lavaman.
Pas nja dy javësh, Saimiri u largua nga shtëpia. I çoi gjërat te e ëma me disa rrugë, duke marrë me vete edhe orën inteligjente, edhe pajisjen e peshkimit. Xhoana nuk bëri skena, nuk kërkoi falje, as shpjegime. Vetëm ndërroi bravën.
Buxheti i ndarë doli të ishte provë tepër e rëndë për të. Televizorin Xhoana vazhdoi ta paguante vetë. Në fund të fundit, ekrani ishte vërtet i shkëlqyer, sidomos kur shikon film në qetësi të plotë.