— Mbaroi dreka falas! — ua bllokova kartat dhe burri im dyzet e dy vjeç dëgjoi për herë të parë nga goja ime: dil dhe fito para vetë!
Dafina nuk u zgjua nga alarmi, por nga ajri i rëndë që kishte mbushur dhomën. Ishte një vapë mbytëse, si në një autobus të mbushur plot në orarin e pikut, ku shoferi ka harruar kondicionerin, ndërsa pasagjerët janë të bindur se ajri i pastër të bën dëm për shëndetin.
Me një lëvizje të pavullnetshme ngriti sytë nga tavani. Në qoshe rrinte një merimangë e vogël; dukej e vetmja qenie e gjallë që nuk kishte ndërmend të ankohej për të nxehtin.
“Ndoshta edhe ajo po vuan, vetëm se e mban përbrenda. Jo si farefisi im,” mendoi Dafina me hidhërim dhe u kthye në krahun tjetër.
Nga kuzhina erdhën tingujt e parë të enëve që përplaseshin. Kjo do të thoshte vetëm një gjë: Afërdita Rrota ishte zgjuar. Dafina e dinte përmendësh atë ritual. Vjehrra ngrihej në shtatë të mëngjesit dhe, pa humbur kohë, niste zhurmën, sikur të ishte në garë me punëtorët e pastrimit të lagjes.
— Dafinush, çohu, është shtatë e gjysmë! — u dëgjua zëri i saj nga kuzhina, i gjallë, gati thumbues. — Ti je e vetmja që shkon në punë, mos na u vono!
— Faleminderit që më kujtove — mërmëriti Dafina teksa u ngrit nga shtrati. — Sikur pa ju nuk do ta dija.
Në korridor e priste burri i saj, Ledioni. Rrinte ulur vetëm me të brendshme, telefonin në dorë, dhe rrëshqiste gishtin mbi ekran me përqendrim të madh. Fytyra i kishte marrë një seriozitet të tillë, sa dukej sikur po vendoste fatin e vendit. Në të vërtetë, siç e dinte shumë mirë Dafina, ai po llogariste se cili futbollist mund t’ia “nxirrte bastin” atë ditë.
— Ledion, të paktën vishu — i tha ajo, duke kaluar pranë tij.
— Për çfarë? — ai ngriti supet pa ia ndarë sytë ekranit. — Jam në shtëpinë time. Këtu ka atmosferën e vet.
— Po, atmosferë si në depo mizash — ia ktheu Dafina.
Ledioni nuk reagoi fare. Dukej sikur gjithë mendja i kishte ngecur te koeficienti i ndeshjes së Tiranës.
Sapo hyri në kuzhinë, Dafinën e goditi era e qullit të djegur. Afërdita Rrota, me robdëshambër, qëndronte pranë sobës dhe trazonte diçka në tenxhere.
— Të bëra qull për mëngjes — tha ajo me tonin e dikujt që sapo kishte kryer një akt heroik. — Të duhet fuqi. Fundja, gjithë shtëpia mbahet mbi ty.
— Faleminderit — u përgjigj Dafina, duke i hedhur vetes kafe — por unë zakonisht ha kos në mëngjes.
— Eh, ç’ushqim është ai! — u indinjua vjehrra. — Qulli është baza. Kot nuk ua kam dhënë gjithë jetën fëmijëve në shkollë.
Dafina piu një gllënjkë kafe dhe e gëlltiti bashkë me të edhe përgjigjen thumbuese që i erdhi në majë të gjuhës.
“Po, Afërdita Rrota, mbase pikërisht prandaj fëmijët vraponin në pushim drejt bufesë për simite. Qulli është qull, por njeriut i duhet edhe ushqim tamam.”
— Ma, a më hedh pak lekë në telefon? — bërtiti Ledioni nga dhoma. — Kam kaluar në minus.
Dafina për pak u mbyt me kafenë.
— Ledion, je burrë i rritur. Dyzet e dy vjeç. Ke dy duar, madje ke edhe diplomë inxhinieri. Vërtet është kaq e vështirë ta mbushësh vetë telefonin?
Ai u shfaq te pragu i kuzhinës, duke kruar barkun.
— Do ta bëja me kënaqësi, po karta ime është bosh. Ti je drejtoresha financiare e shtëpisë, ty të vjen më lehtë.
— Drejtoresha financiare? — Dafina buzëqeshi hidhur. — Unë mendoja se isha gruaja jote.
— Edhe ajo je — pohoi Ledioni. — Dy në një, si të thuash.
Në atë çast, Afërdita Rrota mori menjëherë anën e të birit.
— Dafinush, pse të vjen keq? Ti punon, ti fiton. Jemi familje. Për çfarë është familja, nëse jo për të ndarë me njëri-tjetrin?
— Sa interesante — Dafina piu edhe një gllënjkë kafeje dhe e pa vjehrrën nga cepi i syrit. — Disi ndodh gjithmonë që unë ndaj gjithçka, kurse të tjerët vetëm marrin.
Në kuzhinë ra heshtje. Edhe qulli sikur pushoi së nxjerri flluska.
— Prapë po e nis? — Afërdita Rrota rrudhi ballin. — Nuk më pëlqen kjo koprracia jote.
— Nuk quhet koprraci — ia ktheu Dafina. — Quhet ndjenjë elementare drejtësie. Nuk jam bankomat.
— Ja, filloi përsëri — psherëtiu Ledioni. — Ende s’është bërë mirë mëngjes dhe ti po akuzon. Nuk e kupton që e ke nga nervat? Duhet ta marrësh jetën më lehtë.
— Më lehtë? — Dafina ndjeu zemërimin t’i ngjitej ngadalë në kraharor. — Ti ke dy vjet që rri në shtëpi dhe e merr gjithçka “lehtë”. Dhe nëna jote është pjesë e së njëjtës histori.