që harxhon nga rroga ime, madje u del zot edhe të afërmve të vet, ndërsa unë duhet të paguaj çdo gjë dhe të mos hap gojën?
— Po e tepron — tha Ledioni me një qetësi të shtirur, duke zgjatur prapë dorën drejt telefonit. — Çdo gjë rregullohet.
— Sigurisht që rregullohet — pohoi Dafina me ironi. — Vetëm se, çuditërisht, gjithmonë më bie mua ta rregulloj.
Ajo e vendosi filxhanin në lavaman me një lëvizje të prerë. Zhurma u përplas në kuzhinën e vogël si krismë.
— Dafinë e dashur — nisi vjehrra me ton pajtues. — Jemi familje. Kohët janë të vështira, por dalëngadalë gjithçka do të vihet në vend.
— Kur? — Dafina ngriti sytë. — Kur të bëhem gjashtëdhjetë vjeçe dhe të punoj edhe pas pensionit, që ju të vazhdoni të rrini rehat në shtëpi?
Askush nuk foli.
Dafina mori frymë thellë. Një mendim i hidhur i kaloi nëpër kokë:
“Mos vallë fajin e kam unë? Unë i mësova kështu. Në fillim thjesht ndihmova një herë, pastaj edhe një herë tjetër… dhe tani mbaj mbi shpinë dy të rritur përtacë, që e quajnë krejt normale të jetojnë në kurrizin tim.”
Telefoni tingëlloi: njoftim për këstin e radhës të kredisë së shtëpisë. Ajo hodhi sytë mbi ekran dhe stomaku iu mblodh nyje.
— Meqë ra fjala — kujtoi papritur — kush i tërhoqi dje pesëdhjetë mijë Lekë nga karta ime?
Ledioni ngriti vetullat, sikur sapo kishte dëgjuar diçka të pabesueshme.
— Unë jo. Nuk kam akses — tha ai.
Afërdita Rrota u kollit lehtë dhe uli vështrimin mbi pjatën e saj.
— Mama? — zëri i Dafinës u bë i akullt.
— Po ja… si ta them… mbesa ime ka telashe. Është futur në borxhe. Ne jemi familje, duhet ndihmuar.
— Cila mbesë? — Dafina mezi e mbajti veten të mos bërtiste. — Edhe unë kam kredi, fatura, shpenzime. Ti as nuk më pyete!
— Dafinë — foli vjehrra butë, gati përkëdhelëse — ti nuk e kupton. Është kalimtare. Do t’i kthejmë.
— Ju? Do m’i ktheni ju? — Dafina qeshi, aq hidhur sa sytë iu mbushën me lot. — Të dy? Njëri jeton me baste, tjetra me hallet e botës. Dhe ju do të më ktheni paratë mua?
— Je bërë e ashpër — tha Ledioni me zë të ulët, duke tundur kokën. — Dikur nuk ishe kështu.
— Jo, Ledion. Kam qenë po kjo. Vetëm se dikur heshtja.
Ajo i pa të dy me radhë dhe, befas, gjithçka iu qartësua: kishte ardhur koha të ndryshonte.
— Mjaft. Mensa u mbyll — tha Dafina dhe nxori kartën nga çanta. — Sot do t’i bllokoj të gjitha kartat dhe paratë do t’i vendos aty ku nuk preken. Që nga ky moment, secili jeton me të vetat.
Ledioni mbeti me gojë hapur, sikur donte të thoshte diçka, por nuk i doli asnjë tingull. Afërdita Rrota përplasi duart.
— Dafina! A je në vete? Ne jemi familje!
— Pikërisht — iu përgjigj Dafina ftohtë. — Familja do të thotë mbështetje. Këtu kemi parazitizëm.
U kthye dhe hyri në dhomë, duke i lënë pas në kuzhinë, të zhytur në një heshtje të plotë.
“E bëra. E thashë me zë të lartë. Tani të shohim çfarë do të ndodhë.”
Pas asaj deklarate të një dite më parë, mbi kuzhinë ra një qetësi e rëndë, shtypëse, si një llambadar i vjetër që të gjithë kanë frikë ta heqin, por askush nuk guxon ta prekë. Dafina u shtri në dhomën e gjumit dhe për një kohë të gjatë vështroi tavanin, sikur përgjigjja për të nesërmen fshihej diku atje. Por përgjigjja, si për inat, nuk erdhi.
Mëngjesi nisi me përplasje dyersh. Ledioni ecte nëpër korridor me shapka, demonstrativisht, duke i zvarritur këmbët aq fort sa ajo ta dëgjonte. Shkonte në sallon, kthehej, shushuriste qese, pastaj dilte prapë. Dukej si një fantazmë nervoze që sillej nëpër shtëpi pa gjetur vend.
— Dafina — e theu më në fund heshtjen. — Pra, e kishe seriozisht? I fshehe paratë?
Ajo po i hidhte vetes kafe.
— Nuk i fsheha. I vendosa atje ku ju nuk mund t’i prekni. Kjo quhet ruajtje.
— Kjo është tradhti — Ledioni kaloi menjëherë në sulm. — Kështu sillesh me mua pas gjithë këtyre viteve?
— Pas gjithë këtyre viteve? — Dafina ngriti vetullën. — Pas dy vitesh që të mbaj ty dhe nënën tënde?
— A nuk jam burri yt?! — ngriti zërin ai. — Kam të drejtë!
— Ke — tha ajo qetësisht. — Mbi rrogën tënde.
Në atë çast dera u hap me vrull dhe në kuzhinë u shfaq Afërdita Rrota.