me robdëshambrin e saj të përhershëm, ndërsa fytyrën e kishte marrë në një shprehje tragjike, si aktore teatri në kulmin e dramës.
— Dafinë, unë të kuptoj, je lodhur. Po këto gjëra nuk bëhen kështu, sa hap e mbyll sytë! Jemi familje, moj bijë!
— Familje quhet kur vendimet merren bashkë — ia ktheu Dafina. — Kurse kur merrni pesëdhjetë mijë Lekë pa më pyetur, kjo quhet vjedhje.
— Si guxon të më akuzosh mua për vjedhje?! — Afërdita Rrota hapi krahët me indinjatë. — Unë çdo gjë e kam bërë për të mirën e shtëpisë!
— Për vajzën e motrës sate — e saktësoi Dafina ftohtë. — Familja këtu jemi ti, Ledioni dhe unë. Mbesa jote le t’i zgjidhë vetë borxhet e veta.
— Sa e pamëshirshme je! — u ankua Afërdita, duke bërë sikur po i mbusheshin sytë me lot. — Zemrën e paske gur.
— Jo — tha Dafina. — Thjesht është lodhur.
Ledioni, sapo pa që e ëma po e kthente bisedën në skenë melodrame, vendosi t’i hidhte edhe ai benzinë zjarrit.
— Pra, Dafina, nëse mendon se këtu sundon vetëm ti, e ke gabim. Ky apartament është i përbashkët. Gjysma më takon mua!
— Edhe? — Dafina uli filxhanin mbi tavolinë. — Gjysma jote, gjysma imja. Vetëm se faturat, ushqimet dhe çdo gjë tjetër i paguaj unë.
— Po më quan parazit? — zëri i Ledionit filloi të ngrihej.
— Nuk po ta lë të nënkuptohet — u përgjigj ajo pa u trazuar. — Po ta them hapur.
— Po të doja, do kisha gjetur punë me kohë! — shpërtheu ai. — Vetëm se… nuk kam ndërmend të poshtërohem për dy lekë.
— Kuptoj. Por të kërkosh para nga gruaja për telefon nuk të duket poshtërim? — buzëqeshi Dafina me hidhërim.
— Po tallesh me mua — ia ktheu ai me inat.
— Jo, Ledion. Thjesht po të tregoj si duket realiteti.
Afërdita Rrota e humbi durimin dhe përplasi pëllëmbën mbi tavolinë.
— Mjaft me këtë teatër! Dafinë, duhet ta kuptosh që për burrat sot është kohë e vështirë. Punë të ndershme nuk gjen kollaj. Ti fiton mirë, ndaj mos u anko kot!
— Po ti vetë nuk punon! — Dafina u kthye nga ajo. — Pse duhet të mbaj unë dy njerëz njëherësh?
— Sepse ti je e re dhe e fortë, kurse unë jam në moshë. Unë e meritoj pushimin.
— Në moshë? — Dafina hapi sytë. — Para pesë vitesh fluturove në Turqi me shoqen tënde dhe kërceve në disko deri në agim. Ke më shumë energji se unë.
Ledioni qeshi pa dashje, por mjaftoi një vështrim i nënës që t’i mbyllej goja menjëherë.
— Edhe çfarë pastaj që ka kërcyer? — murmuriti ai. — Ka të drejtë të argëtohet.
— Patjetër — pohoi Dafina. — Me paratë e veta, jo me të miat.
Heshtja ra sërish mbi kuzhinë. Dukej sikur edhe frigoriferi kishte ndalur zhurmën.
— Mirë — foli më në fund Afërdita Rrota, me një buzëqeshje të tendosur. — Shumë mirë. Meqë qenke kaq parimore, do t’ia dalim vetë.
Dafina u ngurtësua nga brenda. Ajo e njihte shumë mirë atë “vetë”. Do të thoshte se pas pak ditësh do të fillonin lotët, telefonatat dhe shantazhi i zakonshëm: “S’kemi bukë”, “S’ka para për ilaçe”, “Do që të vdesim urie?”
Dhe pikërisht kështu ndodhi. Në mbrëmje, kur Dafina u kthye nga puna, mbi tavolinën e kuzhinës e priste një copë letër:
“Nuk ka bukë. Nuk ka as para. Të paktën ki mëshirë për fëmijën, po rrimë pa ngrënë.”
Poshtë ishte firmosur: “mami dhe Ledioni”.
Dafina e lexoi me fytyrë të shtrembëruar nga neveria.
— Të kem mëshirë për fëmijën? — mërmëriti. — Për fëmijën dyzet e dy vjeç? Ky nuk është fëmijë, është pensionist me tuta sportive.
Pesë minuta më vonë, Ledioni hyri në shtëpi dhe nisi menjëherë shfaqjen e radhës.
— Dafina, çfarë po bën kështu? Kam gjithë ditën pa futur gjë në gojë. Edhe mami po ashtu.
— Dhe pse qenka problemi im? — ajo ngriti supet. — Dyqanet janë plot me njoftime për punë. Shkon, punon, blen bukë.
— Po tallesh? Unë jam inxhinier! — u revoltua Ledioni. — Të punoj në arkë është poshtërim!
— Kurse t’i kërkosh para gruas nuk është?
— Ajo është tjetër gjë! Ne jemi familje!
— Familje nuk do të thotë që njëri të këputet nga puna e dy të tjerët të pushojnë — tha Dafina prerë. — Mbaroi, Ledion. Përdore pak mendjen.
Ai heshti. Fytyra iu errësua dhe iu bë e ngurtë.
— Mirë — tha me zë të ulët. — Nëse mendon se nuk ia dal dot, do ta shohim.
Pastaj e përplasi derën pas vetes.
Dafina mbeti vetëm në kuzhinë dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, ndjeu se diçka po lëvizte vërtet. Megjithatë, brenda saj nuk kishte qetësi. I njihte tepër mirë të dy: nuk ishin nga ata që dorëzoheshin kaq lehtë.
“Le të jetë kështu,” mendoi ajo. “Nëse rubineti i parave është mbyllur, atëherë mbetet i mbyllur.”
Ditën e tretë pas bllokimit të kartave, në apartament ndodhi pikërisht ajo që Dafina e kishte parashikuar, ndonëse as vetë nuk ishte plotësisht e përgatitur për të.