Atë mbrëmje, sapo hoqi më në fund këpucët me taka dhe u lëshua e lodhur mbi divan, nga kuzhina i erdhi një kollitje e thatë, e qëllimshme, me atë tonin zyrtar që Dafina e njihte përmendësh. Kjo mund të nënkuptonte vetëm një gjë: Afërdita Rrota kishte vendosur të mblidhte “këshillin familjar”.
Dhe ashtu ishte. Kur Dafina hyri në kuzhinë, Ledioni dhe e ëma ishin ulur përballë tryezës. Para tyre qëndronte një fletë me katrore, një stilolaps dhe, për të shtuar rëndësinë e çastit, edhe një filxhan çaji që nxirrte avull. Atmosfera ishte aq solemne, sa dukej sikur po përgatiteshin të hartonin ndonjë ligj të ri të shtetit.
— Dafina, ulu pak, — tha vjehrra me një zë të rënduar nga serioziteti. — Me Ledionin i kemi diskutuar të gjitha.
— Po, — pohoi burri, duke tundur kokën. — Ka ardhur momenti të marrim një vendim.
Dafina buzëqeshi lehtë dhe u ul përballë tyre.
— Më bëhet shumë qejfi ta dëgjoj se çfarë vendimi keni nxjerrë.
Ledioni rrotullonte stilolapsin mes gishtave dhe e shikonte me pamjen e një strategu të madh.
— Ne mendojmë se paratë duhet të jenë, sigurisht, në një vend të sigurt. Por administrimi i tyre duhet bërë së bashku. Domethënë, me ty. Gjysma e rrogës sate të shkojë për shpenzimet e përbashkëta, ndërsa gjysma tjetër të mbetet pjesa jote personale.
— Plan i shkëlqyer, — tha Dafina duke miratuar me kokë. — Vetëm një gjë nuk po më sqarohet: bëhet fjalë për “rrogën time” apo për “rrogën tonë”?
— Po si mund të jetë ndryshe? — ndërhyri menjëherë Afërdita Rrota. — Çdo gjë që hyn në familje duhet të jetë e përbashkët.
— Pra, rroga ime është e përbashkët, kurse llogaritë tuaja bosh janë çështje private? — pyeti Dafina me qetësi.
— Ja, prapë fillove me ironi, — u fye vjehrra. — Ne po kërkojmë vetëm drejtësi!
— Drejtësi? — Dafina u ngrit ngadalë dhe vendosi pëllëmbët mbi tryezë. — Mirë atëherë. Le të flasim për drejtësi.
Nga çanta nxori tri fletë të printuara dhe ua vendosi secilit përpara nga një.
— Këtu janë shpenzimet e gjashtë muajve të fundit. Çdo pagesë e bërë me kartë. Të miat… dhe tuajat. Hajde t’i shohim bashkë.
Ledioni rrudhi ballin.
— Çfarë po bën tani? Po hiqesh si llogaritare?
— Jo, — ia ktheu Dafina menjëherë. — Jam ajo budallaqja që i ka paguar të gjitha këto.
Ajo tregoi me gisht disa rreshta: “para hua për mbesën”, “dhurata për fqinjët”, “baste — kompani bastesh”.
— Urdhëroni. Këto duhet t’i pranoj si shpenzime familjare?
— Po kjo është thjesht… — nisi të belbëzonte Ledioni.
— Është ndihmë! — e preu Afërdita Rrota. — Ti nuk e kupton fare çfarë do të thotë të ndihmosh njerëzit!
— E kuptoj shumë mirë, zonja Afërdita, — tha Dafina me zë të prerë. — Ndihmë quhet kur dikush e vlerëson. Ju, përkundrazi, e merrni si detyrim timin.
Afërdita Rrota u ngrit vrik nga karrigia. Sytë i shkrepëtinin nga zemërimi.
— Ti je mosmirënjohëse! Po të mos isha unë, as burrë nuk do të kishe marrë!
— Mami! — u përpoq ta ndalte Ledioni.
— Jo, le ta dëgjojë! — u ndez edhe më shumë e ëma. — Unë ta solla tim bir në shtëpi, kurse ti tani guxon t’i bësh hesapet para syve!
Dafina ndjeu se diçka brenda saj po ziente fort, si ujë që kishte arritur pikën e vlimit.
— Ju nuk ma sollët askënd, — shpërtheu ajo. — Unë u martova me të. Dhe e dini çfarë? Mjaft më!
Ajo mori kartën bankare, hapi telefonin dhe, aty për aty, para syve të tyre, i transferoi të gjitha paratë në një llogari të re.
— Kaq ishte. Që sot e tutje, secili mban përgjegjësi për veten. Do të hash? Puno. Do të ndihmosh farefisin? Fito paratë e tua dhe ndihmoji.
Ledioni u ngrit menjëherë në këmbë.
— Ti qenke çmendur fare! Po e shkatërron familjen!
— Familjen? — Dafina qeshi, por e qeshura i doli e hidhur. — Ne nuk kemi familje. Jam unë, me rrogë. Dhe jeni ju, me oreks.
Ledioni bëri një hap drejt saj dhe e kapi nga krahu.
— Nuk ke të drejtë të flasësh kështu!
— Lëshoje dorën! — Dafina ia shkëputi krahun me forcë. — Dhe mbaje mend mirë, Ledion: grazhdi u mbyll. Përfundimisht.
Afërdita Rrota vuri dorën mbi gojë dhe u ul sërish, sikur këmbët të mos e mbanin më. Ledioni mbeti në mes të kuzhinës, pa folur, duke marrë frymë rëndë.
Dafina, çuditërisht, ndjeu një lehtësim të madh. Sikur dikush t’i kishte hapur një dritare brenda kraharorit dhe ajri i pastër të kishte hyrë më në fund. Ajo i pa të dy, njërin pas tjetrit, dhe për herë të parë pas shumë vitesh nuk ndjeu asnjë grimë faji.
— Që tani e tutje, secili ecën në rrugën e vet, — tha ajo me zë të ulët. — Mirë se vini në jetën e të rriturve.
Pastaj u kthye, hyri në dhomën e gjumit dhe e përplasi derën pas vetes.
Në kuzhinë mbeti vetëm heshtja.