Në fund të çantës së saj të shkollës, i rrudhosur keq, gjendej një kupon rozë nga një dyqan kozmetike. Katër mijë e dyqind Lekë. Pikërisht aq sa më ishin zhdukur nga portofoli atë mëngjes.
E sheshoja letrën me gishta. Boja mbi kupon ishte fshirë pak. Aty shkruhej: një paletë hijesh për sy dhe dy shkëlqyes buzësh.
Brava e derës së hyrjes kërciti. Në korridor u fut Olsa, me atë zhurmën e saj të zakonshme. I flaku atletet pa i zgjidhur lidhëset dhe xhaketën e hodhi mbi stol.
— Je në shtëpi? — thirri ajo drejt brendësisë së apartamentit.
Zëri i saj ishte i gjallë. Tepër i gjallë. Dola nga dhoma me kuponin në dorë. Olsa u ngurtësua në vend. Ishte katërmbëdhjetë vjeçe. Flokët i kishte lyer të zinj, ndërsa sytë i kishte vijëzuar trashë me laps të freskët.
— Nuk ke ndërmend të më thuash diçka? — ia zgjata kuponin përpara.
Ajo i ngushtoi sytë. Nuk pashë frikë. Vetëm një vështrim të ftohtë, llogaritës.
— Ti s’ke asnjë të drejtë të kontrollosh gjërat e mia, — ma preu Olsa.
— Kjo është shtëpia ime. Edhe paratë ishin të miat.
— I mora borxh.
— I vodhe. Nga portofoli im i mbyllur.
Ajo rrotulloi sytë me përbuzje. U shty pranë meje dhe hyri në kuzhinë. Përplasi derën e frigoriferit, nxori një kuti lëngu dhe nisi të pinte drejt e nga gryka.
— Do t’ia tregoj babait tënd, — i thashë nga pas.
— Tregoja, — u tall Olsa. — Ai prapë nuk do të të besojë. Do t’i them se ti m’i dhe vetë për shpenzime xhepi dhe pastaj u pendove.
U afrova me vrull. Ia rrëmbeva kutinë nga duart. Disa pika ranë mbi linoleum.
— Në ditarin elektronik ke gjashtëmbëdhjetë nota dyshe brenda muajit, — fola ulët. — Në shkollë nuk shkon. Tani ke nisur edhe të vjedhësh. Sonte do të flasim seriozisht.
Olsa fshiu buzët me pjesën e pasme të dorës. E anoi kokën paksa mënjanë.
— Vetëm provo të më bërtasësh, — fërshëlleu mes dhëmbëve. — Do të pendohesh.
Pastaj u kthye dhe shkoi në dhomën e saj, duke e përplasur derën me gjithë forcë.
Erioni u kthye nga turni në orën tetë të mbrëmjes. Rrobat i mbanin erë kafeje të lirë dhe duhani. U ul rëndë mbi stol. I vura përpara një pjatë me makarona.
— Vajza jote vodhi prapë para, — ia nisa pa hyrje.
Erioni ndali përtypjen. E uli pirunin. Lëshoi një psherëtimë të lodhur.
— Nora, për këtë kemi folur.
— Katër mijë e dyqind Lekë. Nuk janë qindarka për çamçakëz. Janë para për faturat.
— Do t’i kthej unë nga rroga ime, — tha ai, sikur donte ta mbyllte aty.
— Nuk është puna te paratë, Erion! Problemi është që ajo vjedh. Dhe lë shkollën pas dore.
Mbi tavolinë vendosa printimin nga ditari elektronik. Faqja ishte e mbushur me të kuqe. Erioni as nuk hodhi sytë. Vetëm fërkoi rrëzën e hundës.
— Ajo po kalon një periudhë të vështirë. Duhet ta kuptosh. Është në moshë delikate. Nëna i vdiq tre vjet më parë.
— Tre vjet më parë, Erion. Dhe gjatë këtyre tre viteve jam unë ajo që po e rrit. E ushqej, e vesh, e çoj te mjekët. Ndërsa në këmbim marr vjedhje dhe paturpësi.
Dera e kuzhinës u hap pak. Në prag qëndronte Olsa. Kishte veshur një palë pizhame të gjera dhe në fytyrë kishte vendosur një shprehje tragjedie të madhe.
— Babi, — u ankua ajo me zë të përvajshëm. — Nora po më bërtet prapë.
— Nuk po bërtas, po them faktet!
— E sheh? — Olsa tërhoqi hundët. — Ajo më urren. Më ngacmon qëllimisht, që unë të iki nga shtëpia. Edhe paratë m’i futi vetë në xhep, vetëm që të më nxirrte fajtore.
U kapa fort pas skajit të banakut. Gishtat m’u zbardhën. Erioni u ngrit me vrull, duke e shtyrë karrigen me një kërcitje të padurueshme.
— Mjaft e torturove fëmijën, Nora! — ulëriti ai. — Ajo ka nevojë për mbështetje, jo për qortimet e tua të pandërprera.