Ajo është ende adoleshente.
— Ajo është një manipuluese që e di shumë mirë se nuk ndëshkohet për asgjë!
— Mjaft! — Erioni përplasi grushtin mbi tryezë. Piruni u drodh mbi pjatë me një tingull të hollë, si ankim. — Ti je dyzet e dy vjeçe. Sillu si e rritur. Kjo bisedë mbyllet këtu.
Ai iu afrua së bijës dhe ia hodhi krahun mbi supe. Olsa e fshehu fytyrën në kraharorin e tij. Por unë e pashë qartë si i rrëshqitën sytë anash. Më vështroi drejt e në sy dhe buzët iu hapën në një buzëqeshje fitimtare.
Të nesërmen në mëngjes, Erioni iku në turn. Unë po laja enët; uji përplasej zhurmshëm në lavaman. Papritur, mbi tavolinë u përplas telefoni i Olsës, me ekranin nga sipër.
— Më jep një mijë e pesëqind lekë, — tha ajo, jo si kërkesë, por si urdhër.
Mbylla rubinetin. Thava duart me peshqir dhe u ktheva nga ajo.
— Për çfarë të duhen?
— Do shkoj në kinema me vajzat. Pastaj do hamë diçka te këndi i ushqimit.
— S’ka kinema. Do rrish në shtëpi dhe do rregullosh notat në algjebër.
Olsa mblodhi buzët. Kryqëzoi krahët mbi gjoks dhe vështrimi iu bë sërish i ftohtë, me gjemba.
— Nuk kam ndërmend të mësoj përmendësh algjebrën tënde. Dhe ti nuk je nëna ime që të më japësh urdhra.
— Për sa kohë jeton në shtëpinë time dhe ha bukën time, do respektosh rregullat e kësaj shtëpie.
— Shtëpia jote? — Olsa lëshoi një nënqeshje tallëse. — Edhe babai im paguan për këtë vend.
— Banesa është imja. Më ka mbetur nga gjyshja. Babai yt nuk është as i regjistruar këtu.
Ajo bëri një hap drejt meje. U afrua aq shumë, sa më erdhi në hundë aroma e atij shkëlqyesi sintetik me luleshtrydhe, blerë me paratë e mia.
— A e di që mund të mos shkoj askund fare? Mund të bëj vetëm një telefonatë.
— Kujt? — nuk u tërhoqa asnjë centimetër.
— Shërbimeve sociale. — E shqiptoi ngadalë, duke e shijuar çdo fjalë. — Do t’u them se njerka më rreh. Më lë pa ngrënë. Më ushtron dhunë psikologjike. E di sa shpejt vijnë ata?
Qesha. Një e qeshur e thatë, e hidhur.
— Telefono. Le të vijnë. Do shohin frigoriferin plot dhe dhomën tënde të mbushur me rroba e sende.
Olsa nxori telefonin dhe zhbllokoi ekranin.
— Je e sigurt? Po nisën të gërmojnë, babait mund t’ia heqin të drejtat prindërore. Ose do t’ia bëjnë nervat fije-fije, sa s’do ta marrë veten.
— Ti nuk do guxosh ta prekësh Erionin. Ai të mban si mbi pëllëmbë të dorës.
— Oh, lëre tani, — ngriti supet ajo, krejt e pandjeshme. — Të paktën ti do ta mbyllësh gojën më në fund me notat e mia dhe me paratë. Unë dua liri.
U kthye dhe doli. Një orë më vonë, dera e hyrjes u përplas fort. Mbeta vetëm në kuzhinë. Çaji i ftohur në filxhan ishte mbuluar me një cipë të errët.
“Mbarove. Prit mysafirë.” — 13:42
Mesazhi i Olsës më mbërriti në telefon. E lexova dhe e fshiva menjëherë. Vendosa ta merrja si një tjetër kërcënim bosh adoleshentesh.
Të mërkurën në mëngjes ra zilja. Dy tinguj të shkurtër. Në atë çast po fshija pluhurat në korridor. Hapa derën.
Në prag qëndronin dy gra. Njëra më e madhe në moshë, me pallto gri të rreptë. Tjetra e re, me një tablet në duar.
— Banesa e familjes së Olsës? — pyeti ftohtë ajo më e vjetra.
— Po.
— Jemi nga shërbimi i mbrojtjes së të miturve. Inspektorja përgjegjëse, Bardha. Mund të hyjmë?
Hynë në korridor. Nuk i hoqën këpucët; vetëm veshën mbrojtëse blu mbi to. Bora që kishin sjellë me çizme nisi të shkrihej, duke u përhapur në njolla të pista mbi tapetin e hyrjes.
— Kemi marrë një denoncim, — nisi Bardha. Hapi një dosje të fortë, dhe kapësja metalike kërciti thatë. — Bëhet fjalë për dhunë psikologjike dhe fizike ndaj të miturës Olsa.
U mbështeta te muri. Fryma m’u këput.
— Çfarë denoncimi? Kush ju tha një gjë të tillë?
— Vetë Olsa, — foli vajza e re. — Ajo ka shkuar te psikologia e shkollës dhe ka deklaruar se njerka e poshtëron vazhdimisht, e lë pa ushqim dhe e mbyll në dhomë.