— Dhe dje, sipas saj, e ke goditur në fytyrë.
— Kjo është shpifje! — zëri m’u thye pa dashur. — Unë nuk kam vënë kurrë dorë mbi të. Ajo thjesht nuk do të mësojë dhe merr para fshehurazi!
Bardha më vështroi mbi syze, me një shikim të ftohtë, sikur po më peshonte.
— Na tregoni dhomën e vajzës. Edhe frigoriferin. Duhet të kontrollojmë edhe ambientet e përbashkëta të banesës.
Dyzet minutat që pasuan u kthyen në një torturë të vërtetë. Njerëz të huaj hapnin dollapët e mi, ngrinin kapakë, shtynin sirtarë, kontrollonin datat e skadencës në paketimet e kosit e të gjizës. Hynë në dhomën e Olsës dhe panë çarçafët, jastëkun, batanijen, si të kërkonin aty prova të ndonjë krimi.
Inspektorja e re nuk pushonte së shkruari në tablet.
— Pse vajza ka vetëm tre triko të ngrohta në dollap? — pyeti Bardha.
— Sepse vetëm ato vesh! Të tjerat i flaku vetë. Tha se ishin të shëmtuara dhe nuk i donte.
— Ju lutem, pa shpërthime emocionale, — më preu ajo thatë. — Ku ndodhet babai i vajzës?
— Në punë. Punon roje në një magazinë.
— Do ta thërrasim për një bisedë paralajmëruese. Edhe ju, gjithashtu. — Bardha e mbylli dosjen me një kërcitje të shkurtër. — Familja do të vendoset nën mbikëqyrje. Nëse akuzat për dhunë vërtetohen, do të kërkojmë largimin e përkohshëm të fëmijës dhe vendosjen e saj në një qendër sociale, derisa të sqarohen rrethanat.
— Po ju e shihni vetë që këtu çdo gjë është në rregull! — tregova me dorë muret e rregulluara, mobiliet, kompjuterin e shtrenjtë të Olsës.
— Ne shohim një atmosferë të rënduar, — u përgjigj ajo pa ndryshuar ton. — Vajza ka qarë dy orë te psikologia. Një gjë e tillë nuk luhet aq lehtë.
Kur ikën, pas lanë gjurmë të hirta balte në dysheme. Unë rrëshqita ngadalë përgjatë murit dhe u ula përdhe. Heshtja e banesës më ra mbi kokë si zhurmë shurdhuese.
Olsa u kthye nga mbrëmja. Unë ende rrija në kuzhinë, përballë një gote me ujë që ishte ftohur prej kohësh. Nuk kisha pasur fuqi as ta çoja te buzët.
Ajo hyri, hodhi çantën pa kujdes dhe shkoi drejt frigoriferit. Nxori një mollë, e kafshoi fort, me një kërcitje që më shpoi veshët.
— Erdhën? — pyeti me një qetësi të përditshme, sikur po fliste për motin.
— Erdhën, — iu përgjigja, duke ngritur sytë drejt saj.
U ul përballë meje. Në fytyrën e saj nuk kishte as frikë, as turp, as pendim. Vetëm një ftohtësi e llogaritur.
— Ja pra. Të thashë. Ti nuk më besoje.
— Pse e bëre këtë, Olsa? Unë nuk të kam rrahur. Asnjëherë.
Ajo u mbështet pas karriges dhe hodhi këmbën mbi këmbë.
— Sepse më je bërë barrë. Me rregullat e tua. Me notat. Me pastrimin. Me ulërimat për ca lekë të mjera.
— Ti më akuzove për dhunë. Shërbimet sociale e vendosën familjen nën kontroll.
— Po. — Buzëqeshi gjerë, pothuajse triumfuese. — Dhe tani ti do të rrish urtë. Nëse dua, kthehem në mesnatë. Nëse dua, marr para nga kuleta. Nëse dua, e lë shkollën. Dhe ti nuk do të guxosh të më thuash asnjë fjalë.
— Pse mendon kështu?
— Sepse, po ngrite zërin ndaj meje, unë shkoj prapë te ata. U them që më ke shtrënguar nga fyti. Dhe e di ç’do të ndodhë? Babin do ta gjobisin, do ta sorollatin nëpër gjyqe, ndërsa mua do të më çojnë në institucion. — Olsa u përkul mbi tavolinë. — Ai nuk do ta falë kurrë këtë. Do të çmendet. Kështu që tani do të heshtësh si pulë. Mat.
Në atë çast dera e hyrjes u përplas. Erioni. E kishin liruar më herët nga puna pas telefonatës së shërbimit social. Hyri në kuzhinë i zbehtë, me xhupin ende të hapur.
— Çfarë po ndodh këtu?! — bërtiti që te pragu. — Më morën në telefon nga shërbimet sociale! Nora, çfarë i ke bërë vajzës?!
Olsa u mblodh menjëherë. Sytë iu mbushën me lot, buza e poshtme nisi t’i dridhej.
— Babi, — pëshpëriti me zë të hollë, duke mbuluar fytyrën me duar. — Ajo prapë më qortoi. Më kërcënoi se do të më nxirrte në rrugë. Kam frikë.
Erioni iu hodh pranë, e përqafoi fort, pastaj u kthye nga unë. Fytyra i ishte shtrembëruar nga zemërimi.
— A je në vete?! — fërshëlleu ai. — E çove fëmijën në krizë nervore!