— Ajo shkoi te shërbimet sociale për t’u paraqitur si viktimë!
— E bëri me qëllim, — ia ktheva unë, duke u përpjekur ta mbaja zërin të qetë. — Që të më mbante peng me kërcënime. Pak më parë e pranoi vetë.
— Gënjeshtër! — më ndërpreu Erioni. — Ajo është fëmijë! Thjesht po mbrohet nga ashpërsia jote!
Ai u ngrit në këmbë. Gishtat i kishte mbledhur grusht.
— Nuk dua të dëgjoj më asnjë britmë në këtë shtëpi. As ankesa, as thumbime, as qortime. Lëre rehat, Nora. Përndryshe, ndahemi.
E kapi Olsën për dore dhe e çoi në dhomën e saj. Pas pak dëgjova kërcitjen e bravës. Gjithçka funksiononte përsosur: babai po shpëtonte vajzën e tij të pafajshme nga njerka e ligë.
Unë mbeta në kuzhinë edhe gati një orë. Vështroja akrepin e hollë të sekondave që rrotullohej mbi orën e murit.
Njëzet vjet i kisha kushtuar jetës sime kësaj shtëpie. E kisha riparuar apartamentin e trashëguar nga gjyshja, kisha punuar në dy vende njëherësh, kisha pranuar Erionin këtu bashkë me vajzën e tij dhjetëvjeçare. Kisha harxhuar nerva, kohë, para.
Dhe tani prej meje kërkohej të kthehesha në shërbëtore të zënë peng brenda shtëpisë sime. Të heshtja, që të mos mërzitej vajza. Të duroja vjedhjet, vetëm që burri të mos më kërcënonte me divorc.
U ngrita. Shkova në dhomën e gjumit dhe nga rafti i sipërm i dollapit nxora një çantë të vjetër udhëtimi.
Jo, nuk kisha ndër mend të mblidhja rrobat e mia.
U afrova te dollapi i Erionit. Hapa derën dhe, një nga një, nisa të hidhja brenda çantës pulovrat, xhinset, të brendshmet e tij. Pastaj shkova në banjë. Nga rafti mora briskun e tij, furçën e dhëmbëve të Olsës, shamponët.
Çanta u mbush shpejt. Atëherë nxora qese plehrash. Të trasha, të zeza, njëqind e njëzet litërshe. Me to në dorë, u drejtova për te dhoma e Olsës.
Nuk trokita. Thjesht e shtyva derën. Erioni rrinte ulur në cep të krevatit, ndërsa Olsa luante në telefon.
— Mblidhuni, — thashë.
— Çfarë? — Erioni rrudhi vetullat.
— Dilni nga apartamenti im. Që të dy.
Qesen e parë të zezë e hodha mbi krevatin e Olsës.
— Keni saktësisht njëzet e katër orë për të marrë pjesën tjetër të sendeve. Nesër, në këtë orë, ndërroj bravat.
Erioni kërceu në këmbë. Fytyra iu ndez flakë.
— Je çmendur fare? Ku do të shkojmë? Është natë! Rroga ime është dyzet e tetë mijë Lekë; tani për tani nuk marrim dot me qira as një garsoniere!
— Nuk është problemi im. Banesa është imja. Unë nuk pranoj më të jetoj me ju nën të njëjtën çati.
Olsa e uli telefonin. Maska e fëmijës së trembur iu shkri në çast.
— Nuk ke të drejtë! — bërtiti ajo. — Do t’i telefonojmë shërbimeve sociale! Ata do të të shkatërrojnë!
Iu afrova aq sa hija ime i ra mbi fytyrë. E pashë nga lart poshtë.
— Telefono. Tani. — Nxora celularin tim dhe ia hodha në prehër. — Merr inspektoren Bardha. E di çfarë do të të thotë? Se pronari i banesës ka të drejtë të largojë të afërmit që nuk janë të regjistruar aty.
Pastaj u ktheva nga Erioni.
— Shërbimet sociale do të vijnë të kontrollojnë kushtet tuaja të reja të banimit, Erion. Atë dhomën me qira në ndonjë konvikt, të vetmen që mund ta përballosh. Dhe nëse kushtet rezultojnë të papërshtatshme, Olsën mund ta dërgojnë në një institucion rezidencial.
Erioni gëlltiti me vështirësi. Sytë i uli përdhe. Nga siguria e tij e mëparshme nuk kishte mbetur asgjë.
— Nora… të flasim njëherë. Mos e prit me sëpatë. Jemi familje, fundja.
— Familja nuk shantazhon. Dhe nuk vjedh.
Dola në korridor. Çantën me rrobat e Erionit e lashë pranë pragut. Brava kërciti; e hapa derën e hyrjes krah më krah. Nga shkallët hyri një frymë e ftohtë, e përzier me erën e lagështisë.
Ajo donte liri të plotë dhe mbrojtje nga rregullat e mia? Atëherë tani nuk do të kishte më as paratë e mia, as dhomën time, as frigoriferin tim.
A ishte e drejtë të nxirrja nga shtëpia burrin tim bashkë me një adoleshente problematike, duke ua prishur jetën e zakonshme vetëm për qetësinë time?