Vjehrra i bërtiste Norës sikur të ishte në shtëpinë e vet, duke harruar krejt se jetonte në banesën e nuses së djalit. Por Nora tashmë e kishte përgatitur befasinë.
— Prapë me sytë ngulur te ai kompjuter! Gratë siç duhet dalin në punë, kurse ti rri këtu gjithë ditën dhe bën sikur je e zënë. Ledioni po këputet duke ju mbajtur, ndërsa ti luan lojëra!
Diturie Marashi kaloi nëpër kuzhinë me një hap aq të rëndë, sa dyert e dollapëve u drodhën lehtë. Nora nuk e ngriti as kokën nga ekrani. Raporti tremujor duhej dorëzuar deri në mesditë, ndërsa vjehrra, për të tretën herë atë mëngjes, po niste të njëjtën këngë.
Dhjetë muaj. Dhjetë muaj ferr i vërtetë. Prej dhjetë muajsh Nora dëgjonte se ishte barrë, parazite, njeri që jetonte në kurriz të të tjerëve.
— Zonjë Diturie, më duhet të punoj.
— Të punosh?! — u kthye menjëherë vjehrra, me duart në bel. — Shtyp dy a tri taste dhe kjo na qenka punë? Ledioni im lodhet deri në darkë në shitje, kurse ti çfarë bën? Kalon dita dhe kaq? Turp duhet të të vijë! I je varur tim biri si shushunjë!
Nora e vendosi stilolapsin mbi tavolinë. Pastaj, pa u nxituar, mbylli laptopin.
— Zonjë Diturie, vërtet kështu mendoni?
— Po si jo! Nuk jam e verbër, shoh shumë mirë çfarë bën gjithë ditën. Herë sheh nga dritarja, herë flet në telefon. Ndërsa Ledioni punon për të dy ju.
— E kuptova. — Nora u ngrit nga karrigia. — Atëherë do ta diskutojmë sonte. Përpara Ledionit. Meqë jeni kaq e shqetësuar se kush po jeton në kurriz të kujt.
Diçka në zërin e saj e bëri Diturie Marashin të heshtte për një çast. Por vetëm për pak.
Ledioni hyri në shtëpi rreth orës gjashtë e gjysmë. Të dyja gratë ishin ulur në tavolinë. Përpara tyre qëndronte një dosje.
— Çfarë ka ndodhur? — pyeti ai, duke hyrë me kujdes në kuzhinë.
— Ulu — i tha Nora, duke i treguar karrigen. — Nëna jote mendon se unë jetoj në kurrizin tënd. Sipas saj, puna ime është thjesht lojë dhe ti je i vetmi që mban familjen. A po i përsëris saktë fjalët tuaja, zonjë Diturie?
E ëma pohoi me kokë. Fytyra i ishte tendosur, buzët i kishte shtrënguar fort.
— Mami, ne këtë e kemi…
— Ledion, mos më ndërprit. — Nora hapi dosjen. — Në fakt, jam dakord me nënën tënde. Ata që jetojnë si parazitë, vërtet duhet të largohen nga prona e huaj.
Ajo nxori një dokument pronësie dhe e vendosi mbi tavolinë.
— E shihni datën, zonjë Diturie? Këtë apartament e kam blerë katër vjet para martesës. Me paratë e mia. Ledioni nuk ka hedhur asnjë qindarkë këtu, sepse kjo është prona ime. Ai paguan një pjesë të shpenzimeve mujore, sipas marrëveshjes sonë. Kurse ju, prej dhjetë muajsh, jetoni këtu falas dhe, megjithatë, më mësoni mua si duhet të jetoj në shtëpinë time.
Diturie Marashi i rrëmbeu letrat nga tavolina. I kaloi me sy rreshtat me nxitim. Ngjyra iu zhduk nga fytyra.
— Kjo… Ledion, ti e dije?
— Sigurisht. Ta kam thënë që në fillim se apartamenti është i Norës. Vetëm se ti nuk deshe të më dëgjoje.
— Po ti punon…
— Punoj. Dhe fitoj mirë. — Ledioni fërkoi rrëzën e hundës, i lodhur. — Por Nora fiton dyfishin tim. Ka klientët e saj, me të cilët bashkëpunon prej vitesh. Fakti që punon nga shtëpia nuk do të thotë se rri kot.
Nora nxori nga dosja edhe një dokument tjetër.
— Kontratë qiraje. Një garsoniere në lagjen ngjitur. Kam paguar tre muaj paraprakisht dhe kam lënë edhe kaparin. Është për ju, zonjë Diturie. Merreni si dhuratë lamtumire për dhjetë muaj poshtërime.
Ra një heshtje e rëndë. Vjehrra i nguli sytë te letrat pa i pulitur fare.