— Po kërkon të më nxjerrësh jashtë? — zëri i saj u hollua nga zemërimi.
— Jo. Thjesht po marr mbrapsht shtëpinë time. — Nora i bashkoi duart mbi prehër, e qetë, por e vendosur. — Çelësat mund t’i merrni nesër. Ose pasnesër, nëse ju duhet pak kohë. Por unë nuk pranoj më të dëgjoj çdo ditë se jam e pavlerë, aq më tepër brenda banesës sime. Kaq.
— Ledion! — Diturie Marashi u kthye menjëherë nga i biri. — Do ta lejosh të më flasë kështu?
Ledioni nuk u përgjigj menjëherë. Heshti disa çaste, pastaj tundi kokën ngadalë.
— Mjaft, mam. Nora ka të drejtë. Nuk mund të rrish këtu dhe, njëkohësisht, ta poshtërosh gruan time çdo ditë. Jam lodhur. Më kap ankthi sa herë kthehem në shtëpi, sepse e di që do të ketë prapë grindje. Nuk dua më të jem i shtypur mes jush. Dhe jam lodhur edhe nga frika ime.
— Pra, po zgjedh atë dhe jo mua? Nënën tënde?
— Po zgjedh familjen time. — Ai hodhi sytë nga Nora. — Dhe qetësinë. Dua të hyj në këtë shtëpi pa më rrahur zemra nga frika se kur do të shpërthejë zënka e radhës.
Diturie Marashi i rrëmbeu letrat nga tavolina dhe doli nga kuzhina me hapa të rëndë. Derën e dhomës e përplasi aq fort, sa xhamat e vitrinës u drodhën.
Të nesërmen në mëngjes ajo doli nga dhoma me dy valixhe. Fytyra i kishte ngrirë, ndërsa sytë i qenë skuqur nga pagjumësia a nga të qarët. Kaloi pranë Norës pa e parë fare. Mori nga tavolina çelësat e garsonierës së re dhe, kur arriti te dera, u kthye edhe një herë.
— Ma more djalin. Këtë nuk do ta falë kurrë.
— Unë ia ktheva gruan. — Nora nuk e ngriti as shikimin nga laptopi. — Ndërsa juve ju dhashë pikërisht atë që kërkonit: pavarësinë. Tani mund të gjeni një punë të denjë, ashtu siç më këshillonit mua. Ju uroj fat.
Dera u mbyll me një përplasje të thatë. Heshtja që ra më pas u shtri nëpër apartament si një batanije e rëndë, por Nora ndjeu se tensioni i dhjetë muajve po i rrëshqiste dalëngadalë nga shpatullat. U ngrit dhe hapi dritaren. Ajri i freskët hyri brenda me vrull, duke shpërndarë aromën e ndenjur të një pranie që më në fund ishte larguar.
Pas një ore, i ra telefoni. Ishte Ledioni.
— Ka ardhur te puna ime, — tha ai. — Qan me dënesë dhe kërkon që të të bind të ndryshosh mendje.
— Po ti çfarë i the?
— I thashë se ka ardhur koha të mësojë të jetojë vetëm. Se nuk mundem më të përplasem mes jush. — Ai heshti pak. — Dhe i thashë se ti kishe të drejtë.
Nora mbylli sytë. Një psherëtimë e thellë i doli nga kraharori.
— Faleminderit.
— Jo, Nora. Unë duhet të të falënderoj që nuk ike më herët. Kam qenë frikacak. Për dhjetë muaj rresht.
— Por tani nuk je më. Kjo ka rëndësi.
Tri javë më vonë, Ledioni hyri në shtëpi me një buzëqeshje që s’e fshihte dot.
— Mami ka gjetur punë.
— Shpejt paska vepruar.
— Në dyqanin më afër banesës së saj. Si shitëse. — Ai hoqi xhaketën dhe u ul pranë tavolinës. — E di çfarë më tha? Që është vetëm përkohësisht. Se shumë shpejt do të gjejë diçka më serioze, jo “një punë të tillë”.
Nora ngriti vetullat.
— Punë serioze, aty ku njerëzit lodhen vërtet. Fjalët e saj, apo jo?
— Pikërisht. Por kur i duhet asaj të ngrihet në gjashtë të mëngjesit për të qëndruar te kasa, papritur nuk qenka më e njëjta gjë. — Ledioni tundi kokën. — Ende nuk e kupton.
— Do ta kuptojë. Kur të lodhet duke u dhënë urdhra të tjerëve.
Ai iu afrua, e përqafoi dhe mbështeti ballin mbi flokët e saj.
— Shefi më tha se javën tjetër do të më japin ngritje në detyrë. Edhe paga do të rritet goxha.
— Ledion, kjo është fantastike!
— I thashë se, edhe ashtu, prapë do të fitoj më pak se gruaja ime. — Ai buzëqeshi me djallëzi. — Dhe se kjo nuk më shqetëson aspak.