— Katër mijë e tetëqind Lekë për një vizitë që zgjati vetëm pesëmbëdhjetë minuta, — tha Endriti, duke trokitur me thua mbi ekranin e telefonit dhe duke kontrolluar pagesën e zbritur. — Hana, mund të kishe pirë thjesht një ilaç.
— Kam tre ditë që më tërheq fundi i barkut, — u mbështeta pas pllakave të ftohta të murit. — Tabletat e zakonshme nuk po bëjnë asgjë.
— E ke nga meraku yt i tepruar.
Endriti, me lëvizje të matura, mblodhi me sfungjerin e lagur thërrimet e bukës nga tavolina dhe i hodhi në pëllëmbën që kishte afruar poshtë. Pastaj i shkundi në lavaman. Në atë apartament, çdo gjë dukej sikur i bindej rregullave të tij të ngurta.
— Prapë ke prekur paratë e fondit tonë të përbashkët, — vazhdoi ai me zë krejt të sheshtë. — Të kam thënë që çdo shpenzim mbi një mijë Lekë duhet ta diskutojmë më parë.
— Nuk ngrihesha dot nga shtrati.
— Te qendra shëndetësore publike vizita është falas. Thjesht duhet të dish të presësh.
Ai shtypi butonin e makinës së kafesë. Pajisja gërhiti me zor dhe nxori në filxhan një rrjedhë të hollë, të zbehtë. Mbi tavolinë, kana e filtrit të ujit kishte marrë një cipë të gjelbër. Endritit i dukej harxhim i kotë të blinte fishekë të rinj.
— Kam frikë, Endrit, — thashë me zë të ulët. — Po sikur të jetë diçka serioze?
— Serioze do të bëhet puna kur të mos arrijmë dot të mbyllim kartën e kreditit për shkak të krizave të tua.
Ai piu një gllënjkë dhe shtrembëroi fytyrën.
— Bëhu gati për punë. Në mbrëmje do të vijë mamaja ime. Duhet të flasim për blerjen e makinës.
Dera e hyrjes u përplas pas tij, duke më lënë vetëm me erën e kafesë së lirë dhe dhimbjen që më gërryente barkun.
Në dhomën e ekografisë ndihej aroma e alkoolit dhe e talkut të dorezave mjekësore.
— Hiqni rrobat nga mesi e poshtë dhe shtrihuni në krevat, — urdhëroi mjekja.
I ula xhinset dhe u shtriva mbi çarçafin e fortë prej letre. Një masë xheli akull e ftohtë më ra mbi bark. Sonda nisi të lëvizte mbi lëkurë, duke më shtypur me forcë.
— Çfarë shqetësimesh keni? — pyeti ajo, pa ia ndarë sytë monitorit bardhezi.
— Dhimbje tërheqëse. Në mëngjes më përzihet.
Mjekja nuk foli për gati një minutë. Unë vështroja tavanin dhe ndiqja me sy një krisje në gëlqere. Në mendje llogarisja sa para do të më mbante Endriti nga paga ime e ardhshme si mësuese private për këtë vizitë.
— Epo, ja çfarë mund t’ju them, — mjekja ktheu ekranin nga unë. — Janë ligamentet që tërhiqen, është normale. Qesja gestacionale është në mitër. Shtatë javë.
M’u ndërpre fryma.
— Çfarë?
— Jeni shtatzënë, po ju them. Shikoni këtu, pulson.
Me majën e stilolapsit tregoi një pikëz të vogël gri.
— Rrahjet e zemrës janë të qarta. Ka pak tonus, por rrezik nuk shoh. Do ta mbani fëmijën?
Pyetja doli e thatë, e zakonshme, sikur në recepsion të më kishin kërkuar numrin e kartelës.
— Po, — u përgjigja me zë të ngjirur.
— Fshihuni.
E mblodha shuk pecetën e ashpër prej letre. Xheli më ngjitej në gishta. Në kraharor po më hapej një zbrazëti e nxehtë, që pulsonte. Për pesë vjet martesë, Endriti kishte përsëritur se fëmijët ishin një luks i papërballueshëm. “Investim me fitim negativ”, thoshte.
Telefoni në çantë u drodh.
Bli oriz në kuti, se është me ofertë. Vetëm atë që kushton 99 Lekë. Mos e ngatërro. — 13:14
E mbajta vështrimin mbi ekranin e ndriçuar. Brenda meje rrihte një zemër e dytë.