Ndërsa burri im shqetësohej për uljen e çmimit të orizit.
E mbylla ekranin pa i kthyer përgjigje.
Te stacioni ishte mbledhur një turmë njerëzish. Era e nëntorit më futej poshtë jakës së xhupit dhe më kafshonte qafën. Pas pak, pranë bordurës u afrua me rëndesë autobusi i linjës 43.
Brenda mbante erë leshi të lagur dhe alkooli të ndenjur. U shtyva mes trupave deri në mes të sallonit dhe u kapa pas një mbajtëseje të ngjitur nga pisllëku. Autobusi u lëshua përpara me një hov të beftë.
Nuk arrita ta ruaja ekuilibrin. Me shpatull u përplasa pas një burri trupmadh, të veshur me një xhaketë kamuflazhi të ndotur.
— Hej, lopë, ku shtyhesh kështu! — ulëriti ai dhe më largoi me bërryl.
U kapërtheva fort pas hekurit, ndërsa një valë e hidhur më ngjitej deri në fyt.
— Më falni, — pëshpërita, duke ulur sytë.
Burri ktheu kokën nga unë. Vështrimi i tij ra mbi fytyrën time të zbardhur, të mbuluar nga djersë e ftohtë. Pastaj mbi duart që më dridheshin teksa shtrëngonin rripin e çantës. Shprehja e acaruar iu zbut papritur, sikur diçka brenda tij të ishte ndalur.
Ai zgjati dorën dhe ia tërhoqi me ashpërsi kapuçin një adoleshenti që rrinte ulur përpara tij me kufje në vesh.
— Çohu. Shpejt.
— Po ç’ke, o burrë? — ia ktheu djali me nerv.
— Të thashë çohu! — hungëriu burri, duke iu afruar mbi kokë.
Adoleshenti u ngrit menjëherë dhe doli në korridorin e ngushtë. Burri u kthye rëndë nga unë dhe tregoi me gisht sediljen plastike që sapo ishte liruar.
— Uluni, nënë.
Dikur, kjo fjalë do të më kishte therur. “Nënë.” Në moshën tridhjetë e një vjeçare. Do të më dukej si vulë, si fyerje, si një etiketë që ta fshin gruan dhe të lë vetëm lodhjen.
Por atë çast u ula pa kundërshtuar. Gjithçka brenda meje u mblodh fort, pastaj u lëshua menjëherë, si nyje që zgjidhet.
— Faleminderit, — thashë me zë të ulët.
— Mbaju mirë. Sot po e hedh keq, — murmuriti ai dhe ktheu shpinën.
Vura pëllëmbën mbi bark, sipër xhupit. “Nënë.” Për herë të parë në jetën time, ajo fjalë nuk më ngriti kundër. Tingëlloi si pranim. Si një status i ri, i shqiptuar nga një i panjohur. Si ajo miratim që nuk do ta merrja kurrë në shtëpinë time.
Në atë autobus të pisët, mes erës së lagështirës dhe trupave të lodhur, për herë të parë e ndjeva veten vërtet nënë.
Në korridorin e pallatit mbante erë qepë të skuqura. Kjo do të thoshte se Nexhmija kishte ardhur tashmë.
Ndërsa hiqja çizmet, mbajta vesh nga kuzhina. Nuk e kishin mbyllur derën.
— …atë garsonieren e saj në bulevard mund ta shesësh fare lehtë për dy milionë e dyqind mijë Lekë, — thoshte vjehrra me ton prej njeriu që po bënte llogari biznesi. Lugëza trokiti lehtë pas filxhanit.
— Duhet vetëm ta bindim të firmosë prokurën, — u përgjigj Endriti. Fliste me gojën plot.
— Po ku do shkojë ajo? — ia priti Nexhmija me një përqeshje të shkurtër. — Fëmijë nuk ka. Ç’i duhet gjithë ajo hapësirë? As me qira nuk dini ta jepni siç duhet. Kështu, paratë i hedhim për këstin e parë të një apartamenti normal me tre dhoma. Natyrisht, do ta regjistrojmë në emrin tim.
— Po pse në emrin tënd, ma?
— Që, po ndodhi ndonjë divorc, ajo shterpa të mos na rrëmbejë gjysmën, bir. Jeta është e gjatë. Gratë ndryshojnë. Prona duhet të mbetet brenda familjes.
Mbeta e ngrirë në vend, me çelësin e derës ende të shtrënguar në pëllëmbë. Dhëmbëzat metalike m’u futën në mish.
Ajo garsoniere më kishte mbetur nga gjyshja. Ishte një dhomëz e vogël në periferi, por ishte e vetmja pasuri që kisha pasur para martesës.
— Jam dakord, — tha Endriti qetësisht, pa asnjë dridhje në zë.