— Vetëm duhet t’ia shesim siç duhet, — vazhdoi ai. — Do t’i them se është investim për biznesin tonë të përbashkët. Në ekonomi ajo është zero me bisht; do ta gëlltisë pa e përtypur fare.
Hyra në kuzhinë.
Asnjëri prej tyre nuk u drodh. Nexhmija rrinte ulur në tavolinën time dhe trazonte çajin me lugën time. Përpara Endritit ishte një pjatë me makaronat e djeshme.
— O, na erdhi zonja, — më mati vjehrra nga koka te këmbët. — Pse je kaq e zbehtë? Prapë po i shkrin lekët e Endritit te doktorët?
— Janë lekët e mia, — thashë dhe e vendosa çantën mbi karrige.
— Në martesë nuk ekziston “e imja” dhe “e jotja”, Hana, — më qortoi Endriti me atë tonin e tij mësimdhënës. E la pirunin mënjanë dhe i kryqëzoi gishtat mbi tavolinë. — Ne kemi buxhet të përbashkët. Meqë ra fjala, unë dhe mami folëm pak.
— E dëgjova.
Ai nuk u vu aspak në siklet.
— Shumë mirë, atëherë s’kemi pse humbim kohë. Nesër shkojmë te noteri. Inflacioni po ia ha vlerën garsonieres sate. Nëse e shesim tani, e ruajmë kapitalin. Duhet të zgjerohemi.
— Kush është ky “ne”? — e pyeta, duke ia ngulur sytë drejt e në sy.
— Familja, natyrisht. Mua më duhet një makinë më dinjitoze për punë, që partnerët të më marrin seriozisht. Pjesën tjetër të parave do ta fusim në një apartament të ri.
E shihja këtë njeri dhe përpiqesha të kuptoja si kisha arritur ta duroja për pesë vjet. Si i kisha besuar tabelat e tij në Excel, rregullat e tij, kursimet e tij mbi nevojat e mia, deri te pecetat higjienike e vizitat te dentisti.
— Ajo garsoniere është e gjyshes sime, — thashë me zë të sheshtë. — Është e vetmja strehë rezervë që kam.
Endriti psherëtiu rëndë dhe rrotulloi sytë. Ishte gjesti i tij i preferuar kur donte të më tregonte se sa “e vogël” isha para arsyes së tij.
— Çfarë strehe, Hana? Nga kush po mendon të ikësh? Kjo është tradhti ndaj familjes. Nëse jemi bashkë, duhet t’i besojmë njëri-tjetrit. Duke u kapur pas një cope betoni, ti po tregon se nuk sheh të ardhme me mua.
— Është thjesht koprrace, — ndërhyri Nexhmija. — S’e lëshon atë vrimën e saj. Kurse që burri i saj vuan me makinë të vjetër, as që i bëhet vonë.
Për një çast përfytyrova sikur nxirrja nga çanta foton e ekos. Sikur ua vendosja përpara atë njollë të vogël gri.
Çfarë do të ndodhte pastaj? Do të gëzoheshin? Jo. Endriti do të llogariste sa kushton lindja, karroca, rrobat e bebes. Pastaj do të më thoshte se tani, pikërisht tani, duhej ta shisja patjetër garsonieren, sepse fëmijës i duhej më shumë hapësirë. Nexhmija do të kujdesej që apartamenti i ri të regjistrohej në emrin e saj, sepse një grua në leje lindjeje, sipas tyre, nuk kishte të drejtë të hapte gojë. Fëmija do të bëhej leva e tyre e përsosur për të më shtypur. Do të më fusnin në një darë nga e cila nuk do të dilja më.
— Mirë, — thashë.
Endriti ngushtoi sytë me mosbesim.
— Çfarë “mirë”?
— Pranoj, — shtyva karrigen pak mbrapa. — Garsonierja rri bosh gjithsesi. Nesër shkojmë te noteri. Do të të bëj një prokurë të përgjithshme.
Fytyra e vjehrrës u çel menjëherë, sikur dikush t’i kishte hequr një rrudhë të padukshme. Ajo e pa të birin me një kënaqësi fitimtare.
— E sheh? Kur e vë trurin në punë, di edhe të marrësh vendime normale, — tha Endriti me një buzëqeshje përçmuese. — Ngrohma supën.
Pastaj u kthye nga telefoni dhe, brenda një sekonde, humbi çdo interes për mua.