Endriti u ngrit dhe hyri në banjë. Pas pak, tubat nisën të gumëzhinin nga uji që binte me forcë.
Nexhmija, si zakonisht, doli në ballkon për të tymosur cigaren e saj të hollë, me atë qetësinë e një njeriu që mendon se gjithçka është zgjidhur sipas dëshirës së tij.
Unë shkova drejt dhomës së gjumit. Mbi komodinën pranë shtratit ishte tableti i punës i Endritit. Ai kurrë nuk ishte lodhur të vendoste ndonjë fjalëkalim të ndërlikuar. Katër zero. Vetëm kaq. Ishte kaq i bindur se më kishte nën kontroll, sa nuk i shkonte ndër mend se mund të guxoja.
U ula në cep të shtratit të çrregullt. Duart i kisha çuditërisht të qeta.
Hapa aplikacionin e bankës. Në ekranin kryesor u shfaq shuma: 1 450 000 Lekë.
Ishte llogaria jonë e ashtuquajtur “e përbashkët”. Në letra, ishte në emrin e Endritit. Por 800 000 Lekë nga ato para kishin ardhur nga shitja e makinës sime, tre vjet më parë. Edhe 300 000 Lekë të tjera ishin shpërblimet e mia vjetore, të cilat ai më kishte detyruar t’ia kaloja “për t’i ruajtur më mirë”. Pjesa që mbetej ishte grumbulluar nga paga e tij, me atë kursimin e tij të pamëshirshëm, duke na prerë ushqimin, rrobat, çdo gjë që nuk i dukej e domosdoshme.
Preka opsionin: “Transferim sipas të dhënave bankare”.
Shënova numrin e llogarisë sime të fshehtë, asaj që ai nuk e dinte se ekzistonte. Ishte po ajo llogari ku, prej dy vjetësh, fusja fshehurazi nga 3 000 Lekë në muaj nga orët e mësimit privat, vetëm që një ditë të mund të blija një palë çizme dimri pa dëgjuar britma dhe pa i paraqitur fatura si para gjykate.
Shuma e transferimit: 1 450 000 Lekë.
Aplikacioni ngeci për një çast. Rrethi i ngarkimit u rrotullua në ekran.
Në banjë, zhurma e ujit pushoi. Endriti filloi të fishkëllente.
Pastaj në ekran doli shenja e gjelbër. Transferimi u krye. Banka nuk kërkoi as kod me mesazh.
E fshiva aplikacionin nga tableti dhe e lashë pajisjen sërish mbi komodinë, saktësisht aty ku kishte qenë.
Nga dollapi nxora çantën e udhëtimit. Hodha brenda tre pulovra, një palë xhinse, të brendshme dhe dosjen me dokumentet e garsonieres. Asgjë tjetër nuk më duhej.
Dola në korridor. Xhaketa ime varej ende te varësja.
Mbi tavolinën e vogël poshtë pasqyrës ishte tufa e çelësave të mi të kësaj shtëpie. Nga xhepi nxora faturën e klinikës: 4 800 Lekë. Pikërisht ajo copë letër për të cilën ishim zënë në mëngjes.
Në anën e pasme shkrova me stilolaps blu:
“E mora dëmshpërblimin tim të largimit. Ju uroj blerje të mbarë makine me mamanë.”
Vendosa çelësat mbi faturë. Metali trokiti lehtë mbi xhamin e tavolinës.
Brava e derës së hyrjes bëri një klik të butë. Dola në sheshpushimin e shkallëve dhe thirra ashensorin.
E dija mirë se pas dhjetë minutash ai do të dilte nga banja. Do të shihte faturën. Do të hapte tabletin. Do të kuptonte se kursimet “e përbashkëta” ishin zhdukur. Pastaj do të fillonin ulërimat, telefonatat, kërcënimet me polici. Por të provosh vjedhje brenda një martese ligjore, pa kontratë martesore, është pothuajse e pamundur. Ishte pasuri e krijuar gjatë martesës, e mbajtur në një llogari të vetme. Unë thjesht mora gjithçka, sepse ai po përgatitej të më merrte të vetmen gjë që më kishte mbetur.
I lashë babait të fëmijës tim pa ato para, i mora burrit tim edhe pjesën që kishte kursyer vetë, dhe ika duke mos lënë asgjë pas. E bëra për të shpëtuar veten dhe atë jetë të vogël që tashmë lëvizte brenda meje.
A duhej, sipas ndërgjegjes, t’i lija të paktën gjysmën e tij? Apo kisha çdo të drejtë t’i merrja të gjitha, pasi ai u përpoq fshehurazi të më hiqte nga duart banesën time?