— Po ti, a të ka mbetur ndopak ndërgjegje? — Erioni i përplasi çelësat mbi komodinë me aq forcë, sa ata rrëshqitën dhe ranë në dysheme me një tringëllimë të ashpër. Ai tingull metali mbi parket ishte prej vitesh sinjali ynë familjar: “Teuta, vendosu në mbrojtje.”
— Elvana prapë ka fjetur diku, në një bujtinë a në një dhomë të përbashkët, e merr me mend? — nuk tha as “mirëmëngjes”, por u hodh menjëherë mbi mua, sikur unë personalisht t’ia kisha rezervuar atë krevat me çarçafë të pistë. Zëri i tij gjëmonte rëndë, i fryrë nga një zemërim që ai e quante të drejtë.
— E çfarë lidhje kam unë me këtë? Le të flejë ku të dojë, edhe në stacion po të ketë qejf, — i thashë qetë, duke trazuar sheqerin në filxhan, pa u kthyer nga ai. — Është tridhjetë e dy vjeçe, nuk është nxënëse gjimnazi. Vendimet i merr vetë.
— Ajo s’ka ku të shkojë! — shpërtheu ai dhe e tundi krahun aq fort, sa preku kalendarin e varur në mur. — Ndërkohë apartamenti i Kleas rri bosh! Pse të rrijë kot një pasuri e tillë? Të ngrohen muret?
U ktheva ngadalë drejt tij. Ja ku po niste përsëri. Një tjetër raund i mëngjesit, ku Erioni përpiqej të çante kufijtë e mi me kokën e tij prej gize.
— Apartamenti, — bëra një pauzë dhe e pashë drejt në fytyrë, — është i Kleas. A e kupton fare fjalën “i Kleas”? Nuk është pronë bashkie, nuk është i përbashkët, nuk është as i yti. Është pasuria e vajzës sime.
Ai ngriti sytë nga tavani me atë shprehjen sikur po i shpjegoja për herë të tretë tabelën e shumëzimit.
— Po Klea gjithsesi po shkon e vjen në Vlorë! Edhe pak dhe do të vendoset fare atje. Për çfarë i duhet ky barrë në qafë? Motra ime mund të rrinte aty. Fundja, është gjak i familjes!
— Gjak, thua? — e lashë filxhanin mënjanë dhe kryqëzova krahët. — Kur i kurseje lekët për shkollën sportive djalit tënd nga martesa e parë, të kujtohej edhe atëherë gjaku? Apo te ne qarkullimi i gjakut punon me përzgjedhje, sipas humorit?
Erioni ngriu me frymën pezull. Në sytë e tij u ndez diçka e errët, si qielli para furtunës. Madje kafshoi buzën, shenjë e sigurt se për pak do të niste shpërthimi.
— Ti e bën qëllimisht, apo jo? — buzët iu shtrembëruan, por ajo nuk ishte buzëqeshje; ishte më tepër një nxjerrje dhëmbësh, si e një kafshe të zënë në qoshe. — Që në fillim ke qenë kështu, e ftohtë si akull. Edhe Klea të ka ngjarë ty, po aq e pakalueshme.
— Klea më ka ngjarë mua? — ngrita vetullat. — Domethënë është e pavarur, me shkollë, me mend në kokë dhe me banesën e vet? Faleminderit për komplimentin.
— Ti thjesht po tallesh! — zëri gati iu kthye në britmë. — Një njeri ka tragjedi, nuk ka ku të fusë kokën!
— Elvana është grua e rritur dhe e shëndetshme, — ngrita supet. — Ndoshta ka ardhur koha të mos kërkojë më sponsor me apartament, por të mësojë ndonjë zanat. Le të punojë arkëtare, për shembull. Ose korriere.
— Po e poshtëron njeriun tim të afërt! — Erioni bëri një hap aq pranë meje, sa më goditi në hundë aroma e kolonjes së tij, e ëmbël, e rëndë dhe e lirë, ajo që gjithmonë më gërvishtte fytin. — Ajo thjesht… ka hyrë në një periudhë të keqe.
— Kurse unë, sipas teje, paskam jetuar gjithë jetën në pushime? — nuk u tërhoqa, edhe pse instinkti më thoshte të largohesha. — Punoj në dy vende, mbaj shtëpinë, paguaj kredinë e makinës sate, dhe të gjitha këto që të vijë të rehatohet motra jote, e cila s’ka arritur të mbajë asnjë dhomë me qira, sepse kudo lë borxhe dhe sherre?
— Teuta, mos e dramatizo! — ai e preu ajrin me pëllëmbë dhe e goditi banakun aq fort, sa sheqernica kërceu në vend. — Ajo hapësirë po rri si barrë e vdekur.
— Le të rrijë, — i shqiptova fjalët një nga një, me gjithë fortësinë që më ishte mbledhur brenda. — Klea do të vendosë. Po deshi, e shet. Po deshi, hap muze. Po deshi, nuk fut askënd brenda. Është e drejta e saj.
— Ajo është larg! — zëri i tij u ngjit deri në tavan. — Ti do t’ia mbushësh mendjen, do t’i flasësh sa të duash dhe ajo pastaj do të bëhet kokëfortë!
— Ah, sa bukur, hajde të qeshim pak, — qesha me një ton të qëllimshëm teatral. — Ma shpjego, të lutem, si e komandoj unë nga videoja një vajzë të rritur që jeton në Durrës. Ndoshta në kohën e lirë drejtoj edhe kursin e euros? Apo motin në bregdet?
Ai goditi me këmbë njërën këmbë të kolltukut tim të preferuar, dhe unë u drodha. Jo nga frika. Nga inati. Kolltuku ishte i vjetër, me një këmbë që lëkundej, dhe unë e ruaja me kujdes.
— Je pa ndjenja, — shfryu ai mes dhëmbëve. — Unë jam i detyruar të ndihmoj. Është detyra ime.
— Ndihmo, — hapa krahët, sikur po i hapja rrugën. — Merri me qira një garsoniere në periferi. Bli një dhomë në ndonjë konvikt të vjetër. Ose, në fund të fundit, fute në strofullën tënde prej beqari deri sa të ndahemi. Por mos e përziej vajzën time me “detyrimet” e tua.
Ra një heshtje therëse, aq e dendur sa dukej sikur cingëronte. Ai rrëmbeu filxhanin tim nga tavolina, piu një gllënjkë pa parë, u rrudh ngaqë çaji ishte ftohur dhe e përplasi përsëri mbi tavolinë. Një njollë kafe u përhap ngadalë mbi mbulesë.
— Ti ke menduar gjithmonë vetëm për veten dhe rehatinë tënde, — hodhi ai ndërsa po kthehej drejt derës. — Pastaj çuditesh pse ne nuk kemi familje, por vetëm një apartament të përbashkët me interesa të ndara.
— Familja mori fund atëherë kur ti vendose se unë qenkam e detyruar të mbaj të afërmit e tu! — i thirra pas shpinës së përkulur. — Vetëm se ti nuk e vure re atë çast, sepse ishe i zënë duke ndarë metrat katrorë të të tjerëve!
Dera e korridorit u përplas me një zhurmë shurdhuese. Mbeta vetëm në kuzhinë, duke parë pellgun e vogël të çajit mbi mbulesën plastike. Çuditërisht, brenda meje nuk po vlonte më asgjë. Përkundrazi, po përhapej një zbrazëti e qetë, pothuaj solemne. Si të ishte çarë më në fund një plagë e mbledhur dhe frymëmarrja të bëhej më e lehtë.
Me sa dukej, sapo e kishim kaluar pikën e pakthimit. Atë pikë pas së cilës vazon e thyer nuk përpiqesh më ta ngjitësh, por i mbledh copat dhe i hedh në kosh.
Telefoni filloi të dridhej pikërisht kur po fshija çajin e derdhur. Në ekran doli fotografia e Kleas: një selfie qesharake me filxhan kapuçinoje në dorë. E hapa menjëherë.
— Përshëndetje, mami, — zëri i vajzës ishte i gjallë, i kthjellët, me një jehonë të lehtë prej apartamenti bosh. — Këtu te ne është bërë mesditë, Arlindi iku me vrap në zyrë… Po te ju si është moti?
— Moti është me stuhi, — u ula në një stol, duke ndier këmbët që më gumëzhinin nga lodhja. — Njerku yt e nisi mëngjesin me prezantimin e një projekti bamirës: “T’ia marrim Kleas metrat katrorë për tezen fatkeqe”.
Në anën tjetër u bë heshtje. Një heshtje e gjatë, e mbushur me një zhurmë të largët rruge; me gjasë, diku në Durrës po kalonte ndonjë autobus.
— Seriozisht? — tha ajo më në fund, dhe në zërin e saj nuk kishte habi, vetëm një neveri të lodhur. — Ai paska humbur fare toruan?
— Pikërisht, — fërkova rrëzën e hundës, ndërsa lodhja po më binte si batanije mbi supe. — Po luan me mëshirën. Thotë se banesa rri bosh, ndërsa Elvana endet nga një cep në tjetrin. Gati-gati po del që fajin e kam unë.
— Atëherë le t’i marrë ai diçka me qira, — tha Klea thatë. — Ose le të shkojë të jetojë vetë me të, përderisa qenka vëlla kaq i përkushtuar.
— E kupton, — buzëqesha hidhur, duke parë nga dritarja oborrin gri, — atij s’i dhimbset gjëja e huaj. Është më e lehtë të të shtrydhë ty sesa të nxjerrë diçka nga xhepi i vet.
Në atë çast, në pragun e kuzhinës u shfaq Erioni. Pamja e tij ishte për t’u qarë hallin: kanotierë e zgjatur, flokë të shpupuritur dhe vështrim prej spiuni të dështuar, që bën sikur ka ardhur vetëm për një gotë ujë.
— Me të po flet? — bëri me kokë nga telefoni. — Ma jep pak aparatin, t’i them dy fjalë të mira, si i afërm.
— Ik tutje, — mbulova altoparlantin me pëllëmbë. — Klea, është këtu pranë. Po ëndërron të bëjë bisedë të ngushtë me ty. Mendon se ti je më e butë se unë.
— Jepja, — në zërin e Kleas u dëgjua një ftohtësi prej metali. — Madje jam kurioze ta dëgjoj si do të përdridhet.
Ia zgjata celularin Erionit me atë ndjesinë sikur i hedh një kockë një qeni të uritur: duhet ta bësh, por ke frikë të mos të të kapë gishtat.
— Klea ime, zemër! Përshëndetje! — zëri i tij, sa hap e mbyll sytë, kaloi në një ëmbëlsi të vajosur. — Si je andej? Mos je ftohur? Dëgjo, kemi një çështje familjare, pak delikate… Tezja Elvana ka rënë në një bela, në një hall të madh.