— Po e nxjerrin nga dhoma që kishte marrë me qira. Thashë me vete… mbase ti, si mbesë, si njeri i gjakut, mund ta lije të rrinte te apartamenti yt për nja dy muaj. Sa të marrë veten, sa të ngrihet pak në këmbë.
— Babi, — Klea ia preu fjalën aq thatë, sa dukej sikur kërciti një teh gërshërësh. — A e dëgjove veten çfarë the? Ai është apartamenti im. Nuk është arkë familjare, as strehimore e përbashkët. Imi.
Erioni u mbyt për një çast me ajrin që po merrte, por e mblodhi veten menjëherë.
— E kuptoj, bija ime, e kuptoj… por ti për momentin nuk ke nevojë për të! Je larg, në Vlorë, po ndërton karrierën tënde, ndërsa këtu një njeri i gjakut tënd endet pa çati mbi kokë. Nuk është e drejtë kjo.
— Njeriu i gjakut mund të punonte në një call-center, — zëri i Kleas mbante atë ftohtësi të kthjellët që Erionin e çmendte edhe te Teuta. — Ose shitëse diku. Dhe mund të ndalonte së lëvizuri nga një burrë te tjetri, duke kërkuar kush do ta ushqejë radhën tjetër.
Erioni u zbardh në fytyrë, sikur vajza të mos e kishte goditur me fjalë, por me pëllëmbë. Edhe për disa sekonda e mbajti celularin ngjitur pas veshit, me shpresën e kotë se Klea do të qeshte papritur e do t’i thoshte: “Po bëj shaka, babi, sigurisht që tezja Elvana mund të rrijë.” Por nga ana tjetër nuk vinte më asnjë tingull. Heshtja u bë e rëndë. Ai uli dorën ngadalë, hodhi sytë te ekrani dhe pa se telefonata kishte përfunduar.
Teuta e shikonte pa folur. Nuk kishte nevojë të shtonte asnjë koment; pamja që sapo u luajt para saj ishte më e qartë se çdo fjali. Erioni e futi celularin në xhep, kaloi pëllëmbën mbi fytyrë sikur të fshinte prej saj atë tonin e sheqerosur “familjar”, dhe befas u tendos, sikur iu kujtua se në këtë skenë nuk duhej të dukej i humbur, por protagonist i tragjedisë.
— Ç’karakter paska, — mërmëriti ai, duke u përpjekur t’i kthente zërit një farë fortësie. — Fiks si ti. Asnjë pikë mëshirë.
— Mëshira nuk është monedhë me të cilën blihen metrat katrorë të dikujt tjetër, — iu përgjigj qetë Teuta, ndërsa fshinte çajin e derdhur. Njolla nuk dorëzohej; përhapej mbi mbulesën plastike si një përmbledhje e gjithë kësaj situate: ti e fshin, e fshin, por shenja mbetet prapë aty.
Erioni po bëhej gati të thoshte diçka tjetër, kur nga korridori shpërtheu zilja e citofonit. Nuk ishte një tingull i zakonshëm. Dikush po e shtypte butonin pa pushim, si të donte ta shqyente nga vendi, duke mos i lënë pajisjes as kohë të bënte një tingull normal.
— Kush na qenka tani? — hungëriti Erioni dhe u nis drejt derës me hap të rëndë, sikur kishte nevojë t’i vërtetonte vetes se ende e kontrollonte situatën.
Teuta nuk e ndoqi. Ajo e njihte shumë mirë atë ritëm zileje. Vetëm një grua binte ashtu: vjehrra e saj, Ylvija. Ajo nuk shtypte kurrë një herë të vetme dhe të priste. Jo. Zilja duhej të përsëritej derisa dikush të dorëzohej, sepse, sipas logjikës së saj, këmbëngulja ishte provë se kishte të drejtë.
Sapo Erioni hapi derën, Ylvija u fut brenda si erë stuhie, pa pritur as ftesë, as përshëndetje. Mbante veshur një pardesy ngjyrë bezhë, të cilën Teuta ia kishte parë mbi supe prej më shumë se dhjetë vjetësh, dhe një shall të mbështjellë fort rreth qafës. Dukej sikur nuk ruhej nga i ftohti, por nga frika se mos dikush ia lexonte mendimet në damarët e qafës.
— Çfarë po ndodh këtu?! — bërtiti ajo që te pragu, pa marrë mundimin të hiqte këpucët. — Më mori Elvana në telefon, po qante me dënesë! Thotë se ti, Teuta, po e nxjerr në rrugë!
Teuta nuk pati kohë as të hapte gojën, sepse Erioni u fut me nxitim mes tyre:
— Mami, mos e nis kështu që te dera… Është thjesht një keqkuptim…
— Keqkuptim?! — zëri i Ylvijes u ngrit në një britmë të hollë që Teutës i therën dhëmbët. — Vajzës po i ikën streha nga duart, e ti më flet për keqkuptime! Po ti, Teuta, si arrin të flesh natën?
— Fle shumë mirë, — tha Teuta pa e ngritur zërin, duke dalë në korridor. — Sepse nuk marr mbi shpinë detyrime që nuk janë të miat. Dhe askush nuk po e hedh Elvanën në rrugë. Thjesht apartamenti i Kleas është i Kleas. Nuk është fond bamirësie për farefisin.
Ylvija e nguli shikimin mbi të, sikur nuk kishte dëgjuar fjalë, por kishte marrë një shuplakë.
— Ti… ti… — po i merrej fryma nga zemërimi. — A e kupton fare ç’do të thotë familje? Familje do të thotë të bëhesh mal për njëri-tjetrin! Kurse ti rri këtu si kala: muret lart, porta mbyllur!
— Familje nuk do të thotë që njëri të tërheqë karrocën, ndërsa të tjerët vetëm të hipin sipër e të kërkojnë më shumë, — u përgjigj Teuta. Zëri i saj ishte i drejtë, i matur, por brenda tij tingëllonte hekur. — Unë e thashë fjalën time. Nëse Elvana ka nevojë, le ta ndihmojë Erioni. Pagën e ka të mirë. Apo të gjithë mendoni se jam unë ajo që duhet t’i financojë projektet tuaja familjare?
Erioni u drodh lehtë, si të ishte lagur papritur me ujë të akullt. Ai nuk e duronte dot kur paratë përmendeshin hapur. Sidomos kur në thelb bëhej fjalë për diçka shumë të thjeshtë: paratë ekzistonin, por nuk i vinte për shtat t’i shpenzonte për “ata” njerëz.
Ylvija bëri një hap drejt Teutës dhe sytë iu ngushtuan.
— Ti as nuk po lodhesh ta fshehësh që hallet e të tjerëve nuk të interesojnë. Kështu ke qenë gjithmonë. Që në fillim.
Teuta ndjeu një valë lodhjeje t’i ngrihej përbrenda. Ishte e njëjta këngë e vjetër, e dëgjuar deri në bezdi: “ti nuk je nga tanët”, “ti nuk di të jesh familje”, “ti je e ftohtë”. Çdo herë, ato fjalë binin në të njëjtin vend, si pika uji mbi gur.
Por atë ditë diçka kishte ndryshuar. Brenda saj nuk u ndez as fyerja, as dëshira për t’u mbrojtur. Nuk pati nevojë të shpjegonte, të justifikohej, të vërtetonte se ishte njeri i mirë. Iu bë thjesht e qartë se ajo betejë nuk i takonte më.
— E dini, Ylvije, — tha Teuta, duke e parë vjehrrën drejt në sy, — unë nuk jam e ftohtë. Thjesht nuk dua që mirësia ime të merret për dobësi. Dhe nuk dua që njerëzit e mi të shtyhen me presion, duke u fshehur pas fjalës “gjak”.
Vjehrra hapi gojën, gati të shpërthente sërish, por në atë çast celulari i Teutës filloi të dridhej përsëri. Në ekran u shfaq emri i Kleas.
Teuta e pranoi telefonatën.
— Mami, — zëri i Kleas nuk ishte më aq i gjallë sa më parë. — Më fal që po të shqetësoj prapë kështu… por doli diçka. Sapo mora një mesazh nga administrata e pallatit. Në apartament… ka hyrë dikush.
Teuta ngriu në vend.
— Ç’do të thotë “ka hyrë dikush”?
— Shkruajnë se komshinjtë poshtë janë ankuar për rrjedhje uji. Kanë vajtur të kontrollojnë dhe kanë parë që në banjë pikonte rubineti. Por kjo nuk është më e keqja. Dikush i kishte hapur dritaret. Dhe në dyshemenë e korridorit ka gjurmë këpucësh. Nuk janë të miat.
Gishtat e Teutës u ftohën menjëherë.
— Je e sigurt?
— Plotësisht. Më kanë dërguar edhe fotografi. Dhe ka edhe diçka tjetër… — Klea heshti për një çast, dhe ajo heshtje ishte aq e tendosur, sa Teutës iu duk sikur mund të dëgjonte rrahjet e zemrës së dikujt atje në Durrës. — Në sirtarin ku mbaja çelësat rezervë… nuk ka më asgjë. Është bosh.
Erioni, që rrinte pranë dhe mundohej të bënte sikur nuk po dëgjonte, u zverdh papritur.
— Çfarë çelësash? — thirri ai, si të përpiqej ta mbyste vetë situatën me zë.
Klea, edhe pse nuk mund ta shihte, sikur e ktheu vëmendjen nga i ati përmes telefonit.
— Çelësat rezervë të apartamentit. I kisha lënë në komodinë. Tani nuk janë më.
Ylvija, e cila deri para pak çastesh kishte qenë si zjarr i ndezur, heshti menjëherë. Edhe fytyra iu zbut në mënyrë të çuditshme, humbi atë mprehtësinë sulmuese dhe mori një shprehje të hutuar.
— Jo… nuk ka mundësi… — pëshpëriti ajo.
Teuta e uli ngadalë celularin, pa e ndërprerë telefonatën.
— Erion, — zëri i saj doli i ulët, por në të nuk kishte më asnjë grimcë butësie. — Ti nuk do të kishe mundur… Ti nuk i ke marrë ata çelësa, apo jo?
Ai tundi kokën me nxitim. Shumë shpejt. Shumë dëshpërimisht.
— Sigurisht që jo! Për çfarë do t’i merrja?! Unë kurrë nuk do…
Por në sytë e tij kaloi diçka. Një hije e njohur për Teutën. E kishte parë shumë herë atë përzierje frike dhe shprese kokëfortë: nëse mohonte mjaftueshëm fort, ndoshta e vërteta do të zhdukej vetë.
— Atëherë kush? — pyeti ajo.
Në dhomë ra një heshtje aq e dendur, sa u dëgjua qartë tik-taku i orës në kuzhinë.
Pastaj Klea foli përsëri. Këtë herë në zërin e saj nuk kishte as zemërim, as lodhje; vetëm një përqendrim i ftohtë, i prerë dhe i frikshëm.