— Mami, unë e kam dorëzuar tashmë kallëzimin në polici. I kam kërkuar edhe administratës së pallatit të dërgojë rojen, që banesa të vuloset derisa të sqarohet gjithçka. Por… më duhet që dikush të shkojë atje. Tani, menjëherë.
Teuta pohoi me kokë, edhe pse e bija nuk mund ta shihte.
— Do të shkoj unë. Në këtë çast.
Pastaj u kthye nga Erioni. Këtë herë në vështrimin e saj nuk kishte as qortim, as inat. Vetëm një kthjelltësi e akullt.
— Dhe ti do të vish me mua. Sepse nëse del se ke pasur sadopak gisht në këtë punë…
Ai ngriti duart përpara, si të donte të mbrohej nga një goditje e padukshme.
— Nuk i kam marrë unë! Të betohem!
Por Teuta nuk po e dëgjonte më. Mori çelësat e makinës, hodhi xhaketën mbi supe dhe doli nga banesa, duke lënë pas britmat, shfajësimet dhe gjithë atë lojë të stërzgjatur me fjalinë e lodhur: “po jemi familje”.
Në sheshpushimin e shkallëve e arriti Ylvija. Tani nuk dukej më e ashpër e kërcënuese; dukej thjesht një grua e moshuar, e rraskapitur, e mbetur pa forcë.
— Teuta… prit një minutë. Ndoshta nuk e ke kuptuar si duhet…
Teuta ndali hapin.
— Ylvije, e kam kuptuar shumë mirë. Vetëm se më parë përpiqesha të ruaja mirësjelljen. Tani nuk kam më vend për mirësjellje. Dikush ka hyrë në banesën e vajzës sime. Dhe unë do ta zbuloj kush ka qenë.
Vjehrra hapi gojën për të thënë diçka, por Teuta tashmë po zbriste shkallët. Me çdo hap ndiente se po i shkëputej edhe iluzioni i fundit se kjo familje mund të ngjitej përsëri, si një enë e thyer që mjafton ta lyhesh me ngjitës.
Në makinë, Erioni ishte mbledhur në vetvete, sikur shpresonte të bëhej i padukshëm. Disa herë mori frymë për të folur, hapi buzët, por i mbylli sërish. Nuk gjente dot asnjë fjalë që të mos tingëllonte e kotë.
— Mos, — tha Teuta me zë të ulët, pa e kthyer kokën nga ai. — Nëse vërtet nuk ke lidhje, atëherë më ndihmo tani. Nëse ke… atëherë aq më mirë të heshtësh.
Rruga kaloi në një heshtje të rëndë. E prishte vetëm zhurma e qytetit dhe ndonjë sinjal i rrallë i navigatorit. Kur arritën te pallati, para hyrjes ishte ndalur tashmë një makinë policie. Pranë saj, një polic i ri i zonës lëvizte i shqetësuar nga njëra këmbë te tjetra, ndërsa përbri qëndronte një grua me uniformën e administratës së pallatit.
Teuta doli nga makina dhe menjëherë i erdhi sikur ajri përreth ishte bërë më i rëndë. Sikur vetë godina ta dinte se aty kishte ndodhur diçka e keqe.
Polici iu afrua.
— Jeni të afërmit e pronares? — pyeti, duke shfletuar bllokun e shënimeve.
— Nëna, — u përgjigj shkurt Teuta.
— Babai, — shtoi me nxitim Erioni, sikur të kishte frikë se mos e linin jashtë.
Gruaja e administratës tundi kokën lehtë.
— Banesën e kemi parë. Gjurmë ka, kjo është e sigurt. Edhe rubineti pikon; mesa duket dikush ka përdorur ujin. Por më e çuditshmja… — ajo uli zërin, sikur muret mund të kishin veshë. — Në dollapin e dhomës së gjumit është rrëmuar. Rrobat janë hedhur sa andej-këtej. Dhe… aty ishte një dosje me dokumente. Edhe atë e kanë prekur.
Teutës iu përshkua shpina nga një të ftohtë therës.
— Çfarë dokumentesh?
— Të banesës. Dhe disa letra të tjera. Nuk i preka.
Teuta mbylli sytë për një sekondë, për të mbledhur veten.
— Më çoni t’i shoh.
Sapo hynë brenda, ajo i vuri re menjëherë shenjat. Në dysheme dukeshin gjurmë të zbehta balte, që nisnin nga korridori dhe shkonin drejt dhomës së gjumit. Dollapi vërtet ishte lënë paksa hapur; rrobat ishin përplasur në dysheme, sikur dikush të kishte kërkuar me ngulm diçka të caktuar.
Dosja me dokumente ndodhej mbi tavolinë, pak e shtrembëruar, si të ishte hedhur aty me nxitim. Teuta e hapi me kujdes. Letrat ishin të gjitha brenda, por jo në rendin e tyre të zakonshëm. Dikush i kishte kaluar nëpër duar.
Erioni qëndronte te dera. Fytyra i ishte zbardhur, ndërsa duart i mbante të mbledhura grusht.
— Nuk kam qenë unë, — pëshpëriti, sikur dikush tjetër, përveç tyre, mund ta dëgjonte.
Teuta nuk i dha përgjigje. U afrua te dritarja dhe hodhi sytë poshtë. Në oborr ishte parkuar një makinë e njohur: një sedan i errët, të cilin e kishte parë disa herë pranë pallatit, por nuk i kishte kushtuar rëndësi. Makina ishte e vëllait të Elvanës, Oltianit. Ai shfaqej rrallë në jetën e tyre, por zakonisht dilte në skenë pikërisht kur gjërat fillonin të shkonin keq.
Teuta u kthye nga polici.
— A ka pamje nga kamerat e sigurisë?
Ai pohoi.
— I kemi kërkuar. Duhet të na i dërgojnë brenda një ore.
Teuta vështroi Erionin.
— Telefonoji Elvanës. Tani. Pyete ku është. Dhe pyete, meqë ra fjala, nëse e di se ku janë çelësat e kësaj banese.
Erioni nxori telefonin. Gishtat i dridheshin aq shumë, sa mezi preku ekranin. Formoi numrin, e afroi aparatin te veshi dhe ngriu në vend.
Pas disa sekondash, e uli ngadalë dorën.
— Bie zilja… por nuk përgjigjet.
Teuta iu afrua dhe foli qetë, por me një vendosmëri që nuk linte hapësirë për kundërshtim:
— Atëherë do të presim. Dhe kur të shfaqet, do t’i sqarojmë të gjitha.
Pikërisht në atë çast, telefoni i Teutës nisi të dridhej sërish. Ishte Klea.
— Mami… — zëri i së bijës dridhej, por brenda tij ndihej një vendosmëri e re. — Sapo m’u kujtua diçka. Kur ika, çelësat rezervë nuk i lashë në komodinë. Ia dhashë teta Hanës, fqinjës poshtë. Për çdo rast.
Teuta ndjeu sikur toka iu lëkund nën këmbë.
— Pse?
— Ajo premtoi se do të më ujiste lulet. Tha edhe se, nëse ndodhte diçka, do t’i hidhte një sy banesës. Mua më dukej e sigurt…
Teuta mbylli sytë. Gjithçka filloi të vendosej në vendin e vet. Teta Hana ishte grua e mirë, por tepër besuese. Dhe nëse dikush i kishte kërkuar çelësat “vetëm për pesë minuta, sa të fus një kuti brenda”, ajo fare mirë mund t’i kishte dhënë.
Teuta u kthye dhe pa Erionin. Në sytë e tij lexohej një pyetje pa zë.
— Duhet të flasim me teta Hanën, — tha ajo, duke marrë përsëri çelësat e makinës. — Menjëherë.
Dhe kur dolën nga banesa, Teuta kuptoi papritur një gjë: kjo histori sapo kishte nisur. Zgjidhja e saj do të ishte e tillë, sa askush prej tyre nuk do të mund të vazhdonte më të shtirej sikur nuk kishte ndodhur asgjë.
Teta Hana e hapi derën me një leckë në dorë. Dukej sikur kishte qenë duke fshirë pluhurat, por mbeti e ngrirë me krahun pezull sapo pa në prag Teutën dhe Erionin. Në fytyrë i kaloi një shprehje e paqartë, diku mes frikës dhe një buzëqeshjeje fajtore.
— Teuta… Erion… Unë pikërisht po mendoja se duhej të vija te ju, të flisnim pak… — zëri iu drodh dhe ajo e uli leckën. — Hyni, hyni, mos rrini te dera.
Teuta nuk kishte më durim për kortezi.
— Teta Hana, na duhet e vërteta. Tani. Për çelësat e banesës së Kleas.
Gruaja u zbeh. Gjallëria e saj e zakonshme, ajo nxitimi i ëmbël e pak i rrëmujshëm, u zhduk përnjëherë. Ajo u tërhoq ngadalë në korridor, duke u hapur rrugë. Banesa mbante erë vaniljeje dhe druri të vjetër; një aromë e ngrohtë, shtëpie, që në atë çast Teutës iu duk pothuajse armiqësore, sepse pas asaj ngrohtësie fshihej një gënjeshtër.
Shkuan në kuzhinë. Erioni u ul mbi një stol, si të mos i mbanin më këmbët. Teta Hana filloi të përdridhte me nervozizëm cepin e përparëses.
— Nuk doja asgjë të keqe, për Zotin… — nisi ajo, duke parë nga një qoshe e kuzhinës, vetëm që të mos ndeshej me sytë e Teutës. — Erdhi Elvana. Ishte e tëra në lot. Më tha: “Teta Hana, më lër qoftë edhe për një natë, edhe në korridor po të jetë, vetëm të rri diku; po më nxjerrin jashtë, pronari erdhi me policinë…” E unë mendova: Klea është në Vlorë, banesa rri bosh, pse të mos i bëhet nder dikujt? Ia dhashë çelësat. Vetëm për dy-tri ditë, ta them sinqerisht!
Teuta ndjeu si iu mblodh gjithçka përbrenda. Jo nga zemërimi. Nga një lodhje e hidhur, therëse, që të lë pa frymë.
— Dhe nuk të shkoi ndër mend se nuk të takonte ty të vendosje? Se ajo është prona e Kleas, jo ndonjë fond i përbashkët bamirësie?
Teta Hana ngriti sytë nga ajo. I kishte mbushur me lot.
— Po unë nuk e mendova se gjithçka do të shkonte kështu.