— Doja vetëm të ndihmoja… mendova se po bëja gjënë e duhur. Pastaj ajo nuk m’i ktheu më çelësat. E pyeta disa herë: “Elvana, të lutem, m’i sill çelësat, po sikur të vijë Klea?” Kurse ajo më përgjigjej: “Mos u bëj merak, teta Hana, edhe nja dy ditë vetëm… jam ngatërruar keq, pastaj t’i sjell.” Më pas s’e pashë më fare. Dhe tani, kur fqinjët e katit poshtë folën për ujin… Desha të shkoja vetë ta kontrolloja banesën, por njëherë sot, njëherë nesër, mbeti pa u bërë…
Më në fund foli edhe Erioni. Zëri i tij doli i ulët, i çjerrë, sikur i kishte ngecur diku në fyt.
— A e kupton, të paktën, çfarë ke bërë? Aty brenda kishte dokumente…
Teta Hana u drodh e tëra, sikur fjala e tij ta kishte goditur fizikisht.
— Çfarë dokumentesh? Unë nuk kam prekur asgjë! Për Zotin, vetëm çelësat i dhashë!
Teuta ngriti dorën, duke ia prerë fjalën Erionit përpara se ai të shpërthente.
— Mjaft. Tani nuk kemi kohë për qortime. Hana, më thuaj: ku është Elvana në këtë moment? Ke folur me të?
Gruaja tundi kokën me dëshpërim.
— Nuk ma hap telefonin. I kam rënë, i kam shkruar… asnjë përgjigje. Por sot në mëngjes pashë vëllanë e saj, Oltianin. Hyri në oborr me makinën e vet. Nuk qëndroi gjatë. Zbriti, u ul pak në stol, pastaj iku.
Diçka u këput brenda Teutës, si një sustë e fshehur që lëshohet papritur. Sedani i errët. Po ai.
— Erdhi te ti? — pyeti shpejt ajo.
— Jo… Nuk hyri. Por e pashë si e shikonte hyrjen. Sikur priste dikë.
Erioni u ngrit menjëherë. Karrigia gërvishti dyshemenë dhe për pak u rrëzua.
— Duhet ta gjejmë. Tani. Nëse ajo është me Oltianin… nëse kanë sajuar ndonjë gjë…
Teuta e vështroi drejt, me një ftohtësi që nuk linte vend për mëdyshje.
— Nëse ata kanë kurdisur diçka, kjo nuk është barra ime. Barra ime është që nga banesa e Kleas të mos zhduket asgjë. Dhe të kuptojmë, më në fund, kush ka hyrë aty dhe për çfarë arsyeje.
Nxori telefonin dhe formoi numrin e policit të zonës.
— Jam Teuta, nëna e pronares së apartamentit. Kemi një informacion të rëndësishëm. Çelësat ia ka dhënë fqinja, teta Hana. Ajo është këtu dhe është gati ta pohojë vetë. Ka edhe diçka tjetër: dimë që sot në mëngjes në oborr ka qenë Oltiani, vëllai i Elvanës. Makina është sedan i errët. Nuk ia di targën, por mund ta përshkruaj markën dhe pamjen. Po… dhe ka mundësi të ketë lidhje me faktin që në apartament janë kontrolluar dokumentet.
Ndërsa Teuta fliste, Erioni ecte sa andej-këtej në kuzhinë si një kafshë e zënë në kurth. Ndalonte për një çast, pastaj rifillonte hapat, sikur të donte t’u shpëtonte mendimeve të veta.
— Teuta, dëgjomë… — nisi ai sapo ajo mbylli telefonatën. — Unë nuk kam gisht në këtë punë. Të betohem. Nuk i kam kërkuar Elvanës asgjë… nuk e kam shtyrë unë…
Ajo e pa me lodhje. Jo me tërbim. Tërbimi kishte kaluar; kishte mbetur vetëm një qartësi e rëndë.
— E di çfarë, Erion? Në këtë pikë nuk më intereson më nëse ia kërkove ti apo jo. Ajo që ka rëndësi është se familja jote, herë pas here, më kthen mua dhe vajzën time në zgjidhje për hallet e veta. Dhe kjo mbaron këtu. Nuk do ta lejoj më.
Pikërisht atëherë telefoni i Teutës dridhi sërish mbi tavolinë. Në ekran u shfaq një mesazh nga Klea: “Mami, gjeta diçka të çuditshme në email. Më ka ardhur një njoftim nga noteri. Flitet për një kërkesë për prokurë që lidhet me veprime mbi apartamentin. Unë nuk kam firmosur asgjë. Dikush ka provuar ta bëjë në emrin tim.”
Ngjyra iu hoq nga fytyra Teutës. Ajo u kthye nga Erioni. Në shikimin e saj nuk kishte më as lodhje, as nervozizëm. Vetëm një kthjelltësi e akullt.
— E dëgjove? — pyeti ajo me zë aq të ulët sa dukej gati pëshpëritje. — Dikush po përpiqet të marrë të drejtën të veprojë me apartamentin e Kleas. Të nxjerrë prokurë. Në emër të saj.
Erioni mbeti i ngrirë, si të ishte përshkuar nga rryma.
— Kjo s’ka mundësi… Unë do ta dija…
— Jo ti, ndoshta… — tha papritur teta Hana, me një zë të shuar. Të gjithë kthyen kokën nga ajo. — Por Oltiani… Ai më doli përpara para nja dy javësh. Më pyeti nëse e dija ku i mbante Klea dokumentet. Tha se donte ta ndihmonte Elvanën, t’i rregullonte çështjen e banimit, por gjithçka duhej bërë sipas ligjit. Unë nuk i dhashë rëndësi atëherë… mendova se ishte thjesht muhabet.
Teuta mbylli sytë për një sekondë, sikur po mblidhte veten që të mos thyhej. Gjërat po vendoseshin në vendin e tyre, një nga një, si copëzat e një mozaiku që për shumë kohë nuk kishte arritur ta bashkonte. Oltiani, vëllai i Elvanës. Makina e errët në oborr. Dokumentet e prekura. Dhe tani — përpjekja për të hapur rrugën drejt një prokure.
Telefoni ra përsëri. Ishte polici i zonës.
— Po kontrollojmë kamerat, — tha ai. — Kemi një regjistrim: sot në mëngjes në hyrje ka hyrë një burrë që përputhet me përshkrimin tuaj. Fytyra nuk duket qartë, sepse mban kapele, por makina përkon. Po e verifikojmë. Gjithashtu folëm me noterin. Nuk ka hyrë asnjë kërkesë zyrtare, por dikush ka telefonuar dhe ka pyetur për procedurën.
Teuta pohoi me kokë, edhe pse ai nuk mund ta shihte.
— Faleminderit. Do të presim.
Kur e uli telefonin, mbi kuzhinë ra një heshtje e rëndë. Askush nuk lëvizi. Edhe zhurmat e zakonshme të pallatit dukeshin sikur kishin humbur.
— Po tani? — pyeti Erioni me zë të fikur.
— Tani presim, — iu përgjigj Teuta. — Kur ta gjejnë Oltianin, do të mësojmë të vërtetën. Ndërkohë… — ajo u kthye nga teta Hana. — Faleminderit që fole. E di që nuk ishte e lehtë. Por ishte gjëja e drejtë.
Teta Hana fshiu lotët me cepin e përparëses.
— Më fal, moj Teuta… Të betohem, nuk desha të bëja keq…
Teuta iu afrua dhe, për habinë e vet, e përqafoi. Jo sepse e kishte falur plotësisht. Jo ende. Por sepse ishte e rraskapitur nga armiqësia, nga dyshimet, nga gjithë ajo barrë që i kishte rënë mbi supe.
— Do ta zgjidhim, — tha ajo. — Do të bëhet mirë.
Megjithatë, ndërsa e shqiptonte, vetë nuk ishte e bindur.
Jashtë nisi të binte shi i imët. Pikat godisnin pragun e dritares me një ritëm të thatë, si të numëronin sekondat drejt diçkaje që nuk mund të shmangej. Teuta shkoi pranë xhamit dhe hodhi sytë poshtë. Në oborr, sedani i errët ishte ende aty. Këtë herë, pranë tij u duk silueta e një burri me xhup me kapuç. Ai kthente kokën majtas e djathtas, sikur kërkonte dikë ose sigurohej se nuk po e ndiqnin.
Teuta e mori menjëherë telefonin dhe i shkroi policit: “Është këtu. Në oborr. Pranë sedanit të errët. Ejani urgjent.”
Nuk kaluan veçse pak minuta dhe në oborr hyri një makinë policie. Burri me kapuç u mpak në vend sapo e pa. Pastaj, befas, u hodh me vrap drejt harkut që të çonte në oborrin ngjitur. Por aty e prisnin.
Nga dritarja, Teuta pa si e ndaluan Oltianin. Pa duart që ia kthyen pas shpine, prangat që u mbyllën ftohtë rreth kyçeve. Pranë saj qëndronte Erioni, i zbehtë, i heshtur, pothuajse i panjohur.
— Këtu mbaron, — pëshpëriti Teuta, më shumë për veten sesa për të. — Më në fund mbaron kjo histori e pafundme me fjalën “jemi familje”.
Erioni lëvizi buzët, sikur donte të thoshte diçka, por asnjë fjalë nuk i doli. Mbeti vetëm duke parë si e fusnin në makinë vëllanë e Elvanës, si porta e oborrit mbyllej sërish mbi një përditshmëri gri, të lagësht, gati të zakonshme.
Telefoni i Teutës dha një tingull të shkurtër. Ishte një mesazh tjetër nga Klea: “Mami, e sqarova gjithçka. Noteri më konfirmoi që nuk ka pasur asnjë kërkesë zyrtare — dikush vetëm ka pyetur si bëhet procedura. Por unë ndryshova fjalëkalimet dhe vendosa njoftime shtesë sigurie. Dhe… do të vij. Javën tjetër. Dua të jem pranë teje.”
Për herë të parë atë ditë, Teuta buzëqeshi. Jo një buzëqeshje e madhe, as e gëzuar plotësisht. Ishte ajo buzëqeshja e vogël e njeriut që kupton se pjesa më e keqe ka kaluar.
— Ajo do të vijë, — tha Teuta, duke ia treguar ekranin Erionit.
Ai pohoi ngadalë. Në sytë e tij kaloi diçka që i ngjante lehtësimit.
— Mirë, — tha me zë të ulët. — Le të vijë.
Teuta u kthye nga ai. Në tonin e saj nuk kishte as urrejtje, as qortim të ashpër. Vetëm një vendosmëri e qetë, e prerë.
— Erion, nuk do të shtiremi më sikur gjithçka mes nesh është në rregull. Ti mund të rrish këtu ose mund të ikësh; kjo është zgjedhja jote. Por nga sot, secili mban përgjegjësi për veten dhe për të vetët. Vajza ime dhe familja ime nuk do të përdoren më nga askush si gomë shpëtimi.
Ai uli kokën, sikur po pranonte një vendim që nuk kishte më ku ta kundërshtonte.
— E kuptova, — tha qetë.
Shiu jashtë po forcohej, duke larë nga asfalti pluhurin, baltën dhe gjurmët e vjetra. Teuta pa përtej xhamit, nga oborri ku policia tashmë ishte larguar me Oltianin, ku makinat rrinin të heshtura dhe ku gjithçka dukej sërish e thjeshtë, pa sekrete të fshehura nëpër hije.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, ajo ndjeu se mund të merrte frymë lirisht.