— Po ti, e ke humbur fare turpin? — Erioni i flaku çelësat mbi komodinë me aq forcë, sa ata rrëshqitën dhe ranë në parket me një zhurmë të thatë metali. Ai tingull, në shtëpinë tonë, ishte si alarmi i vjetër familjar: “Ornela, ngri mbrojtjen.”
— Gresa ka fjetur prapë në një bujtinë a në ndonjë konvikt të shpifur, e merr me mend? — nuk tha as “mirëmëngjes”, nuk hoqi as këpucët siç duhej; hyri drejt e në sulm, sikur krevatin me çarçafë të pistë t’ia kisha porositur unë personalisht. Zëri i tij vinte i rëndë, i fryrë nga një zemërim që ai e quante të drejtë.
— E ç’më duhet mua ku fle ajo? Le të flejë edhe në stacion, po deshi, — thashë qetë, duke trazuar sheqerin në filxhan pa kthyer kokën. — Është tridhjetë e dy vjeçe, jo vajzë shkolle. Vendimet i merr vetë.
— Nuk ka ku të shkojë! — shpërtheu ai, duke tundur dorën aq vrullshëm sa preku kalendarin e varur në mur. — Ndërsa apartamenti i Donikës rri bosh! Për çfarë ta mbajmë? Që të ngrohen muret?
U ktheva ngadalë nga ai. Ja ku po niste sërish. Një tjetër raund mëngjesi, ku Erioni përpiqej të çante kufijtë e mi me kokë, si të ishte prej gize.
— Apartamenti, — e ndava fjalën me qëllim, duke e parë drejt mes vetullave, — është i Donikës. E kupton ti fjalën “i Donikës”? Nuk është pronë bashkie, nuk është i përbashkët, nuk është i yti. Është pasuria e vajzës sime.
Ai rrotulloi sytë me atë shprehjen sikur unë po ia shpjegoja për herë të tretë tabelën e shumëzimit.
— Donika gjithsesi shkon e vjen në Gjermani! Së shpejti do të vendoset fare atje. Për çfarë i duhet kjo barrë? Le të rrijë motra ime aty për ca kohë. Fundja, është gjak i saj!
— Gjak, thua? — e lashë filxhanin mënjanë dhe kryqëzova krahët. — Po kur i kurseje lekët djalit nga martesa e parë për shkollën sportive, atëherë të kujtohej gjaku? Apo te ne qarkullimi i gjakut ndizet e fiket sipas humorit?
Erioni mbeti me frymën pezull. Në sy iu ndez diçka e errët, si qiell para stuhisë. Madje kafshoi buzën, shenja më e sigurt se shpërthimi ishte çështje sekondash.
— Ti e bën qëllimisht, apo jo? — tha me dhëmbë të shtrënguar. Nuk ishte buzëqeshje, ishte më shumë një kërcëllimë kafshe të zënë në qoshe. — Që në fillim kështu ke qenë, e ftohtë si akulli. Edhe Donika të ka ngjarë ty, po aq e padepërtueshme.
— Donika më ka ngjarë mua? — ngrita vetullat. — Domethënë është e pavarur, e shkolluar, me mend në kokë dhe me shtëpinë e vet? Faleminderit për komplimentin.
— Ti po tallesh! — zëri gati iu kthye në klithmë. — Njeriu është në tragjedi, nuk ka ku të vërë kokën!
— Gresa është grua e shëndoshë e plot fuqi, — thashë duke ngritur supet. — Ndoshta ka ardhur koha të mos kërkojë sponsor me apartament, por të mësojë ndonjë zanat. Të punojë arkëtare, për shembull. Ose korriere.
— Ti po poshtëron njeriun tim të gjakut! — Erioni u afrua aq pranë, sa më goditi në hundë aroma e kolonjës së tij: e rëndë, e ëmbël, e lirë, nga ato që më gërvishtnin fytin sa herë e ndieja. — Ajo thjesht… ka hyrë në një periudhë të keqe.
— Kurse unë, sipas teje, paskam jetuar gjithë jetën në pushime? — nuk u tërhoqa, edhe pse trupi ma kërkoi. — Punoj në dy vende, mbaj shtëpinë, paguaj kredinë e makinës sate, dhe të gjitha këto që në fund të hyjë motra jote, ajo që s’ka arritur të mbajë asnjë dhomë me qira, sepse kudo lë borxhe e sherr?
— Ornela, mos e fryj kot! — ai përplasi pëllëmbën mbi banak, aq fort sa sheqernica kërceu. — Hapësira po rri kot, si peshë e vdekur.
— Le të rrijë, — ia ktheva prerë, duke e rënduar çdo fjalë me gjithë hekurin që më ishte mbledhur brenda. — Donika vendos. Do ta shesë, po deshi. Do ta kthejë në muze, po deshi. Do ta mbajë të mbyllur e s’fut askënd, po deshi. Është e drejta e saj.
— Ajo është jashtë shtetit! — zëri iu ngrit deri në tavan. — Ti do t’ia mbushësh mendjen me helm, do t’i thuash një mal me gjëra, dhe ajo do të ngulë këmbë!
— Ah, sa bukur, vazhdo, — qesha me një teatri të qëllimshëm. — Më trego si e komandoj unë nga Skype një grua të rritur që jeton në Berlin. Mbase në kohën e lirë drejtoj edhe kursin e euros? Apo motin në Evropë?
Ai goditi me shkelm këmbën e kolltukut tim të preferuar dhe unë u drodha. Jo nga frika. Nga inati. Kolltuku ishte i vjetër, me njërën këmbë të lëkundur, dhe unë e ruaja si sytë e ballit.
— Je pa zemër, — shfryu ai nëpër dhëmbë. — Unë duhet ta ndihmoj. Është detyra ime.
— Ndihmoje, — hapa duart, si t’i shtroja rrugën. — Merri me qira një garsoniere në periferi. Bli një dhomë në ndonjë konvikt me korridor të përbashkët. Fute te strofulla jote e beqarit, derisa të ndahemi, po deshe. Por vajzën time mos e ngatërro me “detyrimet” e tua.
Ra një heshtje që kumbonte. Ai mori filxhanin tim nga tavolina, piu një gllënjkë pa e parë fare, u rrudh menjëherë — çaji ishte bërë akull — dhe e përplasi prapë aq fort, sa një njollë kafe u përhap mbi mbulesën plastike.
— Ti gjithmonë ke menduar vetëm për veten, për rehatinë tënde, — hodhi ai, tashmë duke u kthyer drejt derës. — Pastaj çuditesh pse ne nuk kemi familje, po një lloj banese të përbashkët ku secili jeton sipas interesit.
— Familja mbaroi ditën kur ti vendose se unë jam e detyruar të mbaj në kurriz fisin tënd! — i bërtita pas shpinës së përkulur. — Vetëm se ti nuk e vure re atë çast, ishe shumë i zënë duke ndarë metrat katrorë të të tjerëve!
Dera e hyrjes u përplas në korridor me një krismë shurdhuese. Mbeta vetëm në kuzhinë, duke vështruar pellgun e çajit mbi mbulesë. Çuditërisht, brenda meje nuk ziente asgjë. Përkundrazi, po hapej një zbrazëti e qetë, thuajse solemne. Sikur një plagë e qelbëzuar të ishte çarë më në fund dhe frymëmarrja të bëhej pak më e lehtë.
Me sa duket, sapo kishim kaluar atë pikën prej nga nuk kthehesh më. Atë pikë pas së cilës nuk rri më të ngjitësh vazon e thyer, por thjesht mbledh copat dhe i hedh në kosh.
Telefoni nisi të dridhej pikërisht kur po fshija çajin e derdhur. Në ekran u shfaq fotoja e Donikës: një selfie qesharake me një filxhan kapuçinoje në dorë. E hapa thirrjen.
— Ç’kemi, mami, — zëri i vajzës erdhi i gjallë, i freskët, me një jehonë të lehtë apartamenti bosh. — Këtu te ne është mesditë, Ledioni u zhduk në zyrë… Po andej, si e keni motin?
— Me stuhi, — u ula mbi stol, duke ndier këmbët që më gumëzhinin. — Njerku yt e nisi mëngjesin me prezantimin e projektit bamirës “T’ia marrim Donikës metrat katrorë për hallën fatkeqe”.
Në anën tjetër ra një pauzë e gjatë. Ajo u mbush me një zhurmë të largët rruge; dukej sikur në Berlin po kalonte një tramvaj.
— Vërtet? — tha më në fund ajo. Në zërin e saj nuk kishte habi, vetëm një neveri të lodhur. — Ai paska humbur fare kufijtë?
— Fiks, — fërkova hundën mes syve, ndërsa lodhja po më binte mbi supe. — Po më luan me mëshirën. Thotë se apartamenti po rri bosh dhe Gresa po endet cep më cep. Pak mungoi të më nxirrte mua fajtore.
— Atëherë le t’i marrë ai diçka me qira, — u përgjigj Donika thatë. — Ose le të jetojë vetë me të, meqë qenka vëlla kaq i përkushtuar.
— E kupton, — buzëqesha hidhur, duke parë oborrin gri përtej dritares, — atij nuk i dhemb ajo që nuk është e tija. Është më e lehtë të të shtrydhë ty, sesa të nxjerrë diçka nga xhepi i vet.
Në atë çast, në pragun e kuzhinës u shfaq sërish Erioni. Pamje për t’u mbajtur mend: bluzë e zgjatur, flokë të shpupuritur dhe sy si spiun i dështuar, që shtiret sikur ka ardhur vetëm për një gotë ujë.
— Me të po flet? — bëri me kokë nga telefoni. — Ma jep pak aparatin, t’i them dy fjalë të ngrohta si njeri i familjes.
— Zhduku, — mbulova altoparlantin me pëllëmbë. — Donika, është këtu pranë. Ëndërron të flasë fshehtas me ty. Mendon se ti je më e butë se unë.
— Jepja, — në zërin e Donikës u ndie një teh metali. — Madje jam kureshtare ta dëgjoj si do të mundohet të dalë nga situata.
Ia zgjata celularin Erionit me të njëjtën ndjesi që ke kur i hedh një kockë një qeni të uritur: duhet ta bësh, por prapë ke frikë mos të të kapë gishtat.
— Donikë e dashur, zemër! Përshëndetje! — zëri i tij ndërroi menjëherë, u bë i ëmbël e i vajosur. — Si je andej? Nuk po mërdhin? Dëgjo, kemi një çështje pak delikate, familjare… Teta Gresa ka rënë në një bela të madhe.