…po e nxjerrin nga dhoma me qira. Mendova, ndoshta ti, si motër, si njeri i gjakut, mund ta pranosh për nja dy muaj në apartamentin tënd. Sa të marrë veten, sa të ngrihet pak në këmbë.
— Babi, — Donika ia preu fjalën aq prerë, sa dukej sikur në ajër kërciti një palë gërshërë. — A e dëgjove veten çfarë the? Ai është apartamenti im. Jo pasuri e përbashkët e fisit, jo strehimore, jo dhomë kalimtare për këdo që i del halli. Imi.
Erioni u mbyt për një çast me frymën e vet, por e mblodhi shpejt veten.
— E kuptoj, bija ime, e kuptoj, — u përpoq ta zbusë zërin, duke e bërë prapë të ëmbël, gati lutës. — Po ty tani nuk të duhet fare ai apartament. Je në Evropë, po ndërton jetën tënde, karrierën tënde… ndërsa këtu një njeri i yni po sorollatet rrugëve. Nuk është e drejtë kjo.
— Njeriu “ynë” mund të kishte gjetur punë si operatore në një call center, — tha Donika, dhe në tonin e saj u ndie ai i ftohtë i thatë që Erionin e çmendte sa herë e ndiente te unë. — Ose shitëse diku. Dhe mund të ndalonte së lëvizuri nga një burrë te tjetri, duke kërkuar se kush do ta ushqejë këtë herë.
Erioni u zbardh në fytyrë. Jo sikur Donika ta kishte goditur me fjalë, por sikur t’i kishte dhënë një shuplakë të vërtetë, mu në faqe. Për disa sekonda e mbajti ende celularin te veshi, me atë shpresën e trashë e të dëshpëruar se mos vajza do të qeshte befas dhe do të thoshte: “Po bëj shaka, babi, sigurisht që teta Gresa mund të rrijë aty.” Por në anën tjetër të linjës kishte rënë heshtje. Pastaj ai e uli dorën ngadalë, hodhi sytë mbi ekran dhe pa se telefonata kishte përfunduar.
Ornela e vështronte pa thënë asnjë fjalë. Në fakt, as që kishte nevojë të fliste. Ajo skenë e kishte thënë më qartë se çdo koment se ku kishte arritur puna. Erioni e futi celularin në xhep, kaloi pëllëmbën mbi fytyrë, sikur po fshinte prej saj atë ton të vajosur e “familjar” që sapo kishte veshur, dhe papritur u përmblodh me një lëvizje të nervozuar. Sikur u kujtua se, sipas tij, nuk ishte i munduri i kësaj historie, por personazhi kryesor i dramës.
— Çfarë karakteri paska, — mërmëriti, duke u përpjekur t’i kthente zërit njëfarë peshe. — Fiks si ti. Asnjë pikë mëshire.
— Mëshira nuk duhet të jetë monedha me të cilën blihen metrat katrorë të dikujt tjetër, — ia ktheu Ornela qetësisht, ndërsa vazhdonte të fshinte çajin e derdhur. Njolla nuk donte të hiqej. Përhapej mbi mbulesën plastike të tavolinës, si një shenjë kokëfortë e gjithë kësaj historie: ti fshin, lodhesh, e megjithatë gjurma mbetet.
Erioni hapi gojën për të shtuar diçka, por në atë moment në korridor u dëgjua kërcitja e interfonit. Nuk ishte një zile normale. Dukej sikur dikush po e shtypte butonin pa pushim, dhjetë herë radhazi, pa i lënë as pajisjes kohë të nxirrte tingullin siç duhej.
— Po tani kush dreqin është? — u ankua Erioni dhe u nis drejt derës me hap të rëndë, sikur donte të dëshmonte para të gjithëve se të paktën në këtë shtëpi ai ende kishte kontrollin.
Ornela nuk e ndoqi. Ajo e njihte atë mënyrë zileje. Ashtu binte vetëm një grua: vjehrra e saj, Nexhmije. Ajo nuk shtypte kurrë vetëm një herë. Zilja duhej të vazhdonte derisa dikush të shfaqej, sepse, sipas logjikës së saj, këmbëngulja ishte provë se ajo kishte të drejtë.
Sapo Erioni hapi derën, Nexhmija hyri brenda si erë stuhie, pa pritur ftesë, pa hequr këpucët, pa parë nëse dikush ishte gati ta priste. Kishte veshur një pardesy bezhë, të njëjtën që e mbante prej të paktën dhjetë vitesh, dhe një shall të shtrënguar fort rreth qafës. Jo sikur kishte frikë nga të ftohtit, por sikur druhej se dikush mund t’ia lexonte mendimet nga damarët.
— Çfarë po bëhet këtu?! — shpërtheu që te pragu. — Më mori Gresa në telefon, qante me dënesë! Thotë se ti, Ornela, po e nxjerr në rrugë!
Ornela nuk arriti as të hapte gojën, sepse Erioni u fut menjëherë mes tyre, i nxituar, i zënë ngushtë.
— Mami, mos ia nis kështu që nga dera… Ka thjesht një keqkuptim…
— Keqkuptim?! — Nexhmija kaloi menjëherë në një klithmë të hollë, aq therëse sa Ornelës iu duk sikur i dhëmbën dhëmbët. — Vajzës po i ikën çatia mbi kokë, dhe ti më flet për keqkuptime? Po ti si fle natën, moj Ornela?!
— Fle shumë mirë, — tha Ornela, duke dalë në korridor me hap të matur. — Sepse nuk marr përsipër detyrime që nuk janë të miat. Dhe askush nuk po e hedh Gresën në rrugë. Thjesht apartamenti i Donikës është i Donikës. Nuk është fond bamirësie për të afërm që kujtohen për familjen vetëm kur kanë nevojë.
Nexhmija e nguli shikimin mbi të sikur nuk kishte dëgjuar një përgjigje, por kishte marrë një fyerje të drejtpërdrejtë.
— Ti… ti… — ajo mezi merrte frymë nga indinjata. — A e di fare çfarë do të thotë familje? Familje do të thotë të bëhesh mur për njëri-tjetrin! Ndërsa ti je si kala: muret lart, porta mbyllur me dry!
— Familje nuk do të thotë që njëri të mbajë mbi shpinë të gjithë, ndërsa të tjerët vetëm të kërkojnë, — u përgjigj Ornela. Zëri i saj ishte i ulët, i baraspeshuar, por në të kumbonte çelik. — Unë e thashë atë që kisha për të thënë. Nëse Gresa është vërtet në nevojë, le ta ndihmojë Erioni. Paga e tij nuk është e keqe. Apo të gjithë e keni ndarë mendjen që çdo projekt familjar i juaji duhet paguar nga unë dhe nga njerëzit e mi?
Erioni u rrëqeth, sikur dikush t’i kishte hedhur papritur një kovë me ujë të akullt. Ai nuk i duronte bisedat për para, sidomos kur në ajër nënkuptohej diçka shumë e thjeshtë: lekët ishin, por dëshira për t’i shpenzuar për “njerëzit e gabuar” mungonte.
Nexhmija bëri një hap më afër. Sytë iu ngushtuan dhe fytyra iu ashpërsua.
— Ti as nuk e fsheh më që hallet e të tjerëve nuk të hyjnë në sy. Kështu ke qenë që në fillim. Që ditën e parë.
Ornela ndjeu si po i ngrihej brenda një dallgë lodhjeje. Ishte kënga e vjetër, e përsëritur deri në bezdi: “ti nuk je e jona”, “ti nuk di të jesh familje”, “ti je e ftohtë”. Çdo herë fjalët binin në të njëjtin vend, me të njëjtën saktësi të ligë.
Por sot diçka ishte ndryshe. Nuk ndjeu as plagë, as turp, as atë nevojën e vjetër për t’u justifikuar. Brenda saj kishte vetëm një qartësi të ftohtë: nuk ishte më e detyruar t’i bindte ata se ishte njeri i mirë.
— E dini çfarë, Nexhmije, — tha ajo, duke ia mbajtur shikimin drejt, pa iu shmangur, — unë nuk jam e ftohtë. Thjesht nuk dua që mirësia ime të merret për dobësi. Dhe nuk dua që mbi njerëzit e mi të ushtrohet presion, duke tundur si flamur fjalën “farefis”.
Vjehrra hapi gojën për të shpërthyer sërish, por pikërisht atë çast telefoni i Ornelës nisi të dridhej prapë. Në ekran u shfaq emri i Donikës.
Ornela e pranoi telefonatën.
— Mami, — zëri i Donikës nuk kishte më atë gjallërinë e mëparshme. — Më fal që po ndërhyj prapë, por doli diçka tjetër. Sapo mora një njoftim nga administrata e pallatit. Në apartament… dikush ka qenë brenda.
Ornela ngriu në vend.
— Çfarë do të thuash me “ka qenë”?
— Shkruajnë se fqinjët poshtë janë ankuar për rrjedhje uji. Kanë shkuar të kontrollojnë dhe kanë parë që në banjë një rubinet pikonte. Por kjo nuk është pjesa më e keqe. Dritaret kanë qenë të hapura. Dhe në dyshemenë e korridorit të hyrjes ka gjurmë këpucësh. Nuk janë të miat.
Gishtat e Ornelës u ftohën menjëherë.
— Je e sigurt?
— Plotësisht. Më kanë dërguar edhe fotografi. Dhe ka edhe diçka tjetër… — Donika heshti për një çast, dhe në atë pauzë kishte aq shumë tension, sa Ornelës iu duk sikur mund të dëgjonte rrahjet e zemrës së dikujt nga Berlini. — Sirtari ku mbaja kompletin rezervë të çelësave është bosh.
Erioni, që qëndronte aty pranë dhe përpiqej të bënte sikur nuk po e dëgjonte bisedën, u zverdh në mënyrë të menjëhershme.
— Çfarë çelësash? — pyeti me zë të lartë, sikur duke bërtitur mund ta mbyste vetë kuptimin e asaj që po ndodhte.
Donika, edhe pse nuk mund ta shihte, sikur e ktheu vëmendjen nga i ati përmes telefonit.
— Çelësat rezervë të apartamentit. I kisha lënë në komodinën e hyrjes. Tani nuk janë më.
Nexhmija, që deri pak më parë kishte hyrë në shtëpi si bubullimë, papritur u shua. Madje edhe fytyra e saj humbi atë prerjen e zakonshme; mbeti e hutuar, e çorientuar.
— S’ka mundësi… — pëshpëriti ajo.
Ornela e uli telefonin paksa, ngadalë. Pastaj u kthye nga burri.
— Erion, — zëri i saj ishte i qetë, por në të nuk kishte mbetur asnjë grimcë butësie. — Ti nuk do ta kishe bërë një gjë të tillë… apo jo? Ti nuk i ke marrë ata çelësa?
Ai tundi kokën menjëherë. Shumë shpejt. Shumë fort. Me një dëshpërim që dukej më tepër si panik sesa si pafajësi.
— Sigurisht që jo! Për çfarë do më duheshin mua? Unë kurrë…
Por në sytë e tij kaloi diçka. Një dritë e shkurtër, e njohur. Ornela e kishte parë shumë herë atë shprehje: përzierje frike dhe shprese kokëfortë se, po ta mohoje mjaftueshëm me zë të lartë, e vërteta mund të zhdukej vetë.
— Atëherë kush? — pyeti ajo.
Në dhomë ra një heshtje aq e rëndë, sa u dëgjua qartë tik-taku i orës në kuzhinë.
Donika foli përsëri pas pak; nga zëri i saj ishte larguar zemërimi, dhe vendin e tij e kishte zënë një qetësi e ftohtë, e mbledhur, gati e frikshme.