— Mami, unë tashmë kam bërë kallëzim në polici. Kam njoftuar edhe administrimin e pallatit që të dërgojnë dikë nga sigurimi, ta mbyllin banesën me procesverbal derisa të sqarohet gjithçka. Por… më duhet që dikush të shkojë atje. Tani, menjëherë.
Ornela pohoi me kokë, edhe pse e bija nuk mund ta shihte.
— Shkoj unë. Nisem që tani.
Pastaj u kthye nga Erioni. Këtë herë, në sytë e saj nuk kishte as qortim, as shpërthim zemërimi. Vetëm një kthjelltësi e akullt.
— Edhe ti do të vish. Sepse nëse del që ke pasur qoftë edhe gishtin më të vogël në këtë punë…
Ai ngriti duart përpara, si të donte të mbrohej nga një goditje e padukshme.
— Nuk kam marrë gjë! Të betohem!
Por Ornela nuk po e dëgjonte më. Rrëmbeu çelësat e makinës, hodhi xhaketën krahëve dhe doli nga banesa, duke lënë pas britmat, justifikimet dhe atë lojën e vjetër, të lodhshme, me emrin “jemi familje”.
Në pushimin e shkallëve e arriti Nexhmija. Tani nuk dukej më e ashpër e kërcënuese; ngjante thjesht me një grua të moshuar, të drobitur, që nuk dinte ku ta mbështeste fajin.
— Ornela… prit pak. Ndoshta e ke kuptuar gabim…
Ornela ndaloi, por nuk u kthye menjëherë.
— Nexhmije, unë e kuptova shumë mirë. Vetëm se deri sot jam përpjekur të sillem me edukatë. Tani nuk kam më kohë për mirësjellje. Dikush ka hyrë në shtëpinë e vajzës sime. Dhe unë do ta zbuloj kush.
Vjehrra hapi gojën për të thënë diçka tjetër, por Ornela tashmë po zbriste shkallët. Me çdo hap që hidhte, i dukej sikur brenda saj këputej një fije tjetër nga ajo shpresa e marrë se kjo familje mund të ngjitej prapë, si një enë e thyer me ngjitës të dobët.
Në makinë, Erioni rrinte i mbledhur pas vetes, sikur po përpiqej të bëhej sa më i vogël, gati i padukshëm. Disa herë hapi buzët për të folur, por i mbylli sërish, pa gjetur fjalën e duhur.
— Mos, — tha Ornela me zë të ulët, pa ia kthyer sytë. — Nëse vërtet nuk ke lidhje me këtë, atëherë tani më ndihmo. Nëse ke… aq më tepër, hesht.
Rruga kaloi në një qetësi të rëndë. Vetëm zhurma e qytetit dhe ndonjë sinjal i shkurtër i navigatorit e çanin herë pas here atë heshtje. Kur mbërritën pranë pallatit, përpara hyrjes ishte parkuar tashmë një makinë policie. Afër saj, një polic i ri lagjeje zhvendosej nervoz nga njëra këmbë te tjetra, ndërsa pranë tij qëndronte një grua me uniformën e administrimit të ndërtesës.
Ornela doli nga makina dhe menjëherë ndjeu sikur ajri përreth ishte trashur. Pallati vetë dukej sikur e dinte se aty kishte ndodhur diçka e keqe.
Polici iu afrua me bllokun në dorë.
— Jeni të afërm të pronares? — pyeti, duke shfletuar shënimet.
— Nëna, — u përgjigj shkurt Ornela.
— Babai, — shtoi me nxitim Erioni, si të trembej se mos e linin jashtë llogarisë.
Gruaja e administrimit tundi kokën.
— E kemi parë banesën. Shenja ka, pa dyshim. Edhe rubineti pikon; duket se dikush ka përdorur ujin. Por më e çuditshmja… — uli zërin, sikur muret mund t’i dëgjonin. — Në dollapin e dhomës së gjumit ka kërkuar dikush. Rrobat janë nxjerrë e hedhur për tokë. Dhe… aty ishte një dosje me dokumente. Edhe ajo është prekur.
Një të ftohtë i hollë i përshkoi shpinën Ornelës.
— Çfarë dokumentesh?
— Dokumentet e banesës. Edhe disa letra të tjera. Nuk i preka.
Ornela mbylli sytë për një çast, duke mbledhur veten.
— Më çoni t’i shoh.
Sapo hynë brenda, ajo i vuri re gjurmët: mbi dysheme dukeshin printime të zbehta balte, që nisnin nga korridori i hyrjes dhe shkonin drejt dhomës së gjumit. Dollapi ishte vërtet gjysmë i hapur. Rrobat ishin përhapur poshtë, jo si nga pakujdesia, por si nga dora e dikujt që kishte kërkuar me ngut diçka të caktuar.
Dosja me dokumente ishte mbi tavolinë, paksa shtrembër, sikur e kishin hedhur aty në nxitim e sipër. Ornela e hapi me kujdes. Letrat ishin të gjitha aty, por jo në rendin që Donika i mbante gjithmonë. Dikush i kishte shfletuar. Dikush kishte dashur të dinte çfarë kishte brenda.
Erioni qëndronte te dera, i zbehtë, me grushtat e shtrënguar.
— Nuk jam unë, — pëshpëriti ai, sikur edhe vetë muret mund ta akuzonin.
Ornela nuk iu përgjigj. U afrua te dritarja dhe hodhi sytë poshtë, në oborr. Aty pa një makinë të njohur: një sedan të errët, të cilin e kishte vënë re disa herë pranë pallatit, por nuk i kishte kushtuar rëndësi. Makina ishte e vëllait të Gresës, Klajdit. Ai shfaqej rrallë në jetën e tyre, por, çuditërisht, sa herë dilte në skenë, diçka ishte tashmë keq.
Ornela u kthye nga polici.
— A ka kamera sigurie këtu?
Ai pohoi.
— Kemi bërë kërkesë për pamjet. Duhet të na i dërgojnë brenda një ore.
Ornela e nguli shikimin te Erioni.
— Telefonoji Gresës. Tani. Pyete ku është. Dhe pyete gjithashtu nëse e di ku ndodhen çelësat e kësaj banese.
Erioni nxori telefonin. Gishtat i dridheshin aq fort, sa iu desh ta shtypte dy herë numrin. E vuri aparatin në vesh dhe ngriu.
Pas disa sekondash, e uli ngadalë dorën.
— Bie… por nuk përgjigjet.
Ornela iu afrua dhe foli qetë, por me një vendosmëri që nuk linte vend për kundërshtim.
— Atëherë do të presim. Dhe kur të shfaqet, do t’i sqarojmë të gjitha.
Në atë çast telefoni i saj nisi të dridhej përsëri. Ishte Donika.
— Mami… — zëri i vajzës ishte i lëkundur, megjithatë brenda tij dëgjohej një vendim i prerë. — Sapo m’u kujtua diçka. Kur ika, çelësat rezervë nuk i lashë në komodinë. Ia dhashë Dritës, fqinjës poshtë. Për çdo rast.
Ornelës iu duk sikur dyshemeja iu zhduk nën këmbë.
— Pse?
— Ajo më tha se do të më ujiste lulet. Edhe se, po të ndodhte diçka, do t’i hidhte një sy shtëpisë. Mendova se ishte e sigurt…
Ornela mbylli qepallat. Tani pjesët nisën të binin në vend. Drita ishte grua e mirë, por tepër besimtare ndaj njerëzve. Nëse dikush i kishte kërkuar çelësat “vetëm për pesë minuta, sa të fus një kuti brenda”, ajo mund t’ia kishte dhënë pa e menduar dy herë.
Ornela u kthye nga Erioni. Në sytë e tij lexohej një pyetje e heshtur, pothuaj e frikësuar.
— Duhet të flasim me Dritën, — tha ajo, duke nxjerrë sërish çelësat e makinës. — Menjëherë.
Dhe teksa dolën nga banesa, Ornela kuptoi papritur diçka: kjo histori nuk po mbyllej, përkundrazi, sapo kishte nisur. Fundi i saj do të ishte i tillë, sa askush prej tyre nuk do të mund të bënte më sikur nuk kishte ndodhur asgjë.
Drita e hapi derën me një leckë në dorë, sikur ishte duke fshirë pluhurat. Por, sapo pa në prag Ornelën dhe Erionin, mbeti e ngrirë, me dorën ende të ngritur në ajër. Në fytyrë i kaloi një shprehje e çuditshme: pak frikë, pak buzëqeshje fajtore, pak dëshirë për t’u fshehur.
— Ornela… Erion… Unë po mendoja pikërisht se duhej të vija t’ju takoja, të flisnim pak… — zëri iu drodh dhe uli leckën. — Hyni, hyni, mos rrini te dera.
Ornela nuk kishte ndërmend të bënte muhabet.
— Drita, na duhet e vërteta. Tani. Për çelësat e banesës së Donikës.
Gruaja u zbeh. Ajo gjallëria e saj e zakonshme, ajo nxitimi i përhershëm për të shërbyer e për t’u dukur e dobishme, u zhduk sikur dikush ia fiku me çelës. U tërhoq ngadalë në korridor për t’i lënë të hynin.
Banesa mbante aromë vaniljeje dhe druri të vjetër. Ishte një erë e ngrohtë, shtëpie, e tillë që zakonisht të jepte ndjesinë e rehatisë. Por atë ditë, Ornelës iu duk pothuaj armiqësore. Sepse pas asaj ngrohtësie fshihej një gënjeshtër.
Shkuan në kuzhinë. Erioni u ul në një stol të vogël, sikur këmbët nuk po e mbanin dot. Drita nisi të përdredhte me gishta cepin e përparëses.
— Unë nuk desha të bëja keq, për kokën time… — filloi ajo, duke parë nga një qoshe e kuzhinës vetëm që të mos përplaste sytë me Ornelën. — Erdhi Gresa, e mbytur në lot. Më tha: “Drita, vetëm për një natë, edhe në korridor të rri, s’ka gjë. Po më nxjerrin nga shtëpia, pronari erdhi me policinë…” Dhe unë mendova: Donika është në Gjermani, apartamenti rri bosh, pse të mos ndihmohet një njeri? Ia dhashë çelësat. Vetëm për dy ditë, të betohem!
Ornela ndjeu si iu shtrëngua gjithçka përbrenda. Jo nga zemërimi i parë, i nxehtë e shpërthyes. Ishte diçka më e keqe: një lodhje e hidhur, therëse, që të priste nga brenda.
— Dhe nuk të shkoi në mendje se kjo nuk ishte e drejta jote? Se ajo banesë është prona e Donikës, jo një strehë ku ti mund të fusësh këdo që të dhimbshet?
Drita ngriti sytë drejt saj. I ishin mbushur me lot.
— Po unë nuk e mendova se gjithçka do të përfundonte kështu.