se puna do të merrte këtë rrjedhë! Më beso, desha të bëja mirë… Pastaj ajo nuk m’i ktheu më çelësat. E pyeta disa herë: “Gresa, të lutem, m’i jep çelësat. Po sikur të vijë Donika papritur?” Kurse ajo më përgjigjej: “Hë moj, Drita, edhe dy ditë vetëm… jam ngatërruar keq, nuk di nga t’ia mbaj.” Pastaj u zhduk krejt. Nuk e pashë më. Dhe kur fqinjët e katit poshtë nisën të ankoheshin për ujin… mendova të shkoja vetë, të kontrolloja, por gjithmonë më dilte diçka përpara, e lashë për më vonë…
Erioni, që deri atë çast kishte qëndruar si i mpirë, më në fund foli. Zëri i tij doli i ulët, i ashpër, sikur i kishte ngecur në fyt.
— A e kupton sadopak çfarë ke bërë? Aty kishte dokumente…
Drita u drodh në vend, sikur fjalët e tij ta kishin goditur me shuplakë.
— Çfarë dokumentesh? Unë s’kam prekur asgjë! Vetëm çelësat i dhashë, kaq!
Ornela ngriti dorën, duke e ndërprerë Erionin para se ai të shpërthente.
— Mjaft. Tani nuk është koha për fajësime. Drita, më thuaj: ku është Gresa tani? Ke folur me të?
Gruaja tundi kokën ngadalë.
— Nuk përgjigjet. I kam telefonuar, i kam shkruar… asnjë shenjë. Por sot në mëngjes pashë vëllanë e saj, Klajdin. Hyri në oborr me makinën e vet. Nuk qëndroi gjatë. Zbriti, u ul pak në stol, pastaj iku.
Diçka brenda Ornelës u tendos menjëherë. Makina e errët. Sedani që ajo kishte vënë re më parë.
— Erdhi te ti? — pyeti ajo me nxitim.
— Jo… jo, nuk hyri. Por e pashë si shikonte nga hyrja e pallatit. Si njeri që pret dikë, ose si të donte të sigurohej për diçka.
Erioni u ngrit aq vrullshëm, sa karrigia kërciti dhe për pak u përmbys pas tij.
— Duhet ta gjejmë. Menjëherë. Nëse është me Klajdin… nëse ata kanë kurdisur ndonjë gjë…
Ornela ia nguli sytë ftohtë, pa e ulur shikimin.
— Nëse ata kanë kurdisur diçka, kjo nuk është më çështja ime kryesore. Çështja ime është që nga banesa e Donikës të mos mungojë asgjë. Dhe më në fund të kuptojmë kush ka hyrë aty dhe për çfarë arsye.
Ajo mori telefonin dhe formoi numrin e policit të zonës.
— Jam Ornela, nëna e pronares së apartamentit. Kemi një informacion të rëndësishëm. Çelësat i ka dhënë fqinja, Drita. Ajo është këtu tani dhe është e gatshme ta konfirmojë vetë. Po, dhe diçka tjetër: dimë që Klajdi, vëllai i Gresës, sot në mëngjes ka qenë në oborr. Makina është një sedan i errët; targën nuk e di, por markën mund ta përshkruaj. Po… ka mundësi të ketë lidhje edhe me faktin që dikush ka kërkuar nëpër dokumente brenda apartamentit.
Ndërsa Ornela fliste, Erioni ecte nëpër kuzhinë nga njëri cep në tjetrin. I ngjante një kafshe të zënë në kurth. Ndalonte për një sekondë, pastaj niste prapë të lëvizte, sikur të mund t’u shpëtonte mendimeve të veta duke bërë hapa.
— Ornela, dëgjomë… — ia nisi ai sapo ajo mbylli telefonatën. — Unë nuk kam gisht në këtë punë. Të betohem. Nuk i kam kërkuar Gresës asgjë… nuk e kam shtyrë, nuk e kam nxitur…
Ajo e pa me një lodhje të thellë.
— E di çfarë, Erion? Në këtë çast nuk më intereson më as nëse e ke kërkuar ti, as nëse nuk e ke kërkuar. E rëndësishme është diçka tjetër: familja jote, herë pas here, sillet sikur unë dhe vajza ime jemi një lloj zgjidhjeje e gatshme për çdo hall të tyre. Dhe unë nuk do ta lejoj më këtë.
Pikërisht atëherë telefoni i Ornelës u dridh përsëri. Në ekran u shfaq një mesazh nga Donika:
“Mami, gjeta diçka shumë të çuditshme në email. Më ka ardhur një njoftim nga noteri. Flitet për një interesim lidhur me autorizim për veprime mbi apartamentin. Unë nuk kam firmosur asgjë. Dikush ka tentuar ta bëjë në emrin tim.”
Fytyra e Ornelës u zbardh. Ajo u kthye nga Erioni. Në sytë e saj nuk kishte më as lodhje, as inat të shpërndarë. Vetëm një kthjelltësi të akullt.
— E dëgjove? — pyeti ajo me zë shumë të ulët, thuajse pëshpërimë. — Dikush po përpiqet të marrë të drejtën të veprojë mbi apartamentin e Donikës. Të nxjerrë autorizim. Në emër të saj.
Erioni mbeti pa lëvizur, sikur ta kishte përshkuar rryma.
— Kjo… kjo nuk ka mundësi. Unë do ta dija…
— Ti ndoshta jo, — foli papritur Drita, me një zë të shuar. Të gjithë u kthyen nga ajo. — Por Klajdi… ai më është afruar para nja dy javësh. Më pyeti nëse e dija ku i mbante Donika dokumentet. Tha se donte ta ndihmonte Gresën, t’i rregullonte një vend për të jetuar, por “siç duhet, me letra”. Unë nuk i dhashë rëndësi atëherë… më dukej si bisedë kot, si fjalë kalimtare…
Ornela mbylli sytë për një çast, duke mbledhur veten. Pjesët, njëra pas tjetrës, nisën të zinin vend. Klajdi, vëllai i Gresës. Sedani i errët në oborr. Dokumentet e prekura. Dhe tani përpjekja për të siguruar një autorizim në emër të Donikës. Gjithçka që më parë dukej e turbullt, befas po merrte formë.
Telefoni ra sërish. Ishte polici i zonës.
— Po verifikojmë kamerat, — tha ai. — Kemi gjetur një regjistrim: sot në mëngjes, në hyrjen e pallatit ka hyrë një burrë që i ngjan përshkrimit tuaj. Fytyrën e ka pjesërisht të mbuluar me kapele, por makina përputhet. Po e kërkojmë tani në sistem. Gjithashtu kemi kontaktuar noterin. Nuk ka pasur kërkesë zyrtare, por dikush ka telefonuar për t’u interesuar mbi procedurën.
Ornela pohoi me kokë, megjithëse ai nuk mund ta shihte.
— Faleminderit. Do të presim.
Sapo e uli telefonin, në kuzhinë ra një heshtje e rëndë, e trashë, që dukej sikur ulej mbi supet e secilit.
— Po tani? — pyeti Erioni me zë të ulët.
— Tani presim, — u përgjigj Ornela. — Kur ta gjejnë Klajdin, do të mësojmë gjithë të vërtetën. Deri atëherë… — ajo u kthye nga Drita. — Faleminderit që e the. E di që nuk ishte e lehtë, por ishte gjëja e duhur.
Drita uli kokën dhe fshiu lotët me cepin e përparëses.
— Më fal, Ornela… unë vërtet nuk doja të bëhej kështu…
Ornela iu afrua dhe, në një gjest që as vetë nuk e priste prej vetes, e përqafoi. Jo sepse e kishte falur menjëherë. Jo sepse gjithçka ishte shlyer. Por sepse ishte lodhur nga armiqësia, nga britmat, nga akuzat që vetëm shtonin plagë mbi plagë.
— Do të rregullohet, — tha ajo, edhe pse brenda vetes nuk ishte aspak e sigurt. — Do ta zbardhim.
Jashtë nisi të pikonte shi. Pikat binin mbi parvazin e dritares me një ritëm të imët, sikur numëronin sekondat deri te diçka që nuk mund të shmangej. Ornela shkoi drejt dritares dhe hodhi sytë poshtë. Në oborr, sedani i errët ishte ende aty. Por tani, pranë tij, u duk silueta e një burri me xhup me kapuç. Ai kthente kokën majtas-djathtas, i kujdesshëm, si dikush që kërkon të mos vihet re.
Ornela e mori telefonin me shpejtësi dhe i shkroi policit të zonës:
“Është këtu. Në oborr. Pranë sedanit të errët. Ejani urgjent.”
Nuk kaluan veç pak minuta kur në oborr hyri një makinë policie. Burri me kapuç ngriu sapo e pa. Pastaj u kthye befas dhe u sul drejt harkut që të çonte në oborrin ngjitur. Por aty, siç u duk menjëherë, e prisnin.
Ornela qëndroi te dritarja dhe pa se si e ndaluan Klajdin. Pa duart që iu kapën pas shpine, prangat që u mbyllën rreth kyçeve, lëvizjet e shpejta të policëve. Përbri saj rrinte Erioni, i zbehtë, pa zë.
— Mbaroi, — pëshpëriti Ornela, më shumë për veten sesa për të. — Më në fund mbaroi kjo histori pa fund me “jemi familje”.
Erioni hapi gojën sikur do të thoshte diçka, por fjalët nuk i erdhën. Ai vetëm vështroi poshtë, teksa vëllain e Gresës e fusnin në makinë, dhe oborri, pak nga pak, kthehej sërish në atë që kishte qenë gjithmonë: i zakonshëm, gri, i përditshëm.
Telefoni i Ornelës dha një tingull të shkurtër. Kishte ardhur një mesazh i ri nga Donika:
“Mami, i anulova të gjitha. Noteri më konfirmoi që nuk është regjistruar asnjë kërkesë zyrtare; dikush vetëm ka pyetur për procedurën. Por unë ndryshova fjalëkalimet dhe aktivizova njoftime shtesë. Dhe… do të vij. Javën tjetër. Dua të jem pranë teje.”
Ornela buzëqeshi për herë të parë atë ditë. Nuk ishte buzëqeshje e gjerë, as e hareshme. Ishte ajo buzëqeshja e lodhur që shfaqet kur njeriu kupton se më e keqja, ndoshta, ka mbetur pas.
— Do të vijë, — tha ajo, duke ia treguar ekranin Erionit.
Ai pohoi ngadalë. Në sytë e tij kaloi një hije lehtësimi.
— Mirë, — pëshpëriti. — Le të vijë.
Ornela u kthye përballë tij. Në zërin e saj nuk kishte më mllef, as qortim të ndezur. Vetëm një vendosmëri e qetë, e palëkundur.
— Erion, ne nuk do të bëjmë më sikur gjithçka është në rregull. Ti mund të qëndrosh këtu, mund edhe të largohesh; është zgjedhja jote. Por që nga sot, secili mban përgjegjësi për veten dhe për njerëzit e vet. Vajzën time dhe familjen time askush nuk do t’i përdorë më si gomë shpëtimi.
Ai uli kokën, sikur po pranonte një vendim që tashmë ishte dhënë.
— E kuptova, — tha me zë të mekur.
Shiu pas xhamit u dendësua. Uji rrëshqiste mbi asfalt, duke larë pluhurin, gjurmët e vjetra, mbetjet e një dite që i kishte nxjerrë të gjitha të fshehtat në sipërfaqe. Ornela pa edhe një herë nga oborri, ku policët tashmë ishin larguar me Klajdin dhe ku gjithçka dukej përsëri e thjeshtë, pa mistere, pa intriga.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, ajo ndjeu se mund të merrte frymë lirisht.