Kartëmonedha e zhubrosur prej dy mijë lekësh rrëshqiti ngadalë mbi mbulesën e tavolinës dhe ra mu në pellgun e vogël të lëngut të derdhur. Letra u njom menjëherë, u errësua dhe mori pamjen e një lecke të ndotur.
— Merre, merre, — zëri i babait, Bledarit, buçiti mbi tryezë, duke mbytur edhe tingëllimën e gotave të kristalta. — Për taksi të dalin boll. Kurse makinën Eriolës i duhet më shumë. Ajo është vajzë me paraqitje, është fytyra e firmës sonë “Qyteti Kryeqendror”. Ndërsa ti… ti nuk vlen për më tepër!
Në sallën luksoze të restorantit, për një çast ra një heshtje aq e rëndë, sa mund të dëgjohej edhe përplasja e enëve në kuzhinë. Të afërmit, furnitorët, klientët e rëndësishëm — të gjithë ngrinë me pirunët në dorë. Nëna nisi të rregullonte me nervozizëm pecetën, duke shmangur me çdo kusht shikimin tim. Eriola, motra ime më e vogël, i rrotullonte qëllimisht në gisht çelësat me një varëse lëkure: çelësat e fuoristradës së bardhë borë, të cilën babai sapo ia kishte dhuruar para të gjithëve “për kontributin e paçmuar në zhvillimin e markës”.
Unë ula sytë te duart e mia. Nën thonj, megjithëse para banketit kisha bërë çmos t’i pastroja, kishte mbetur ende një vijë e hollë e errët — pluhur druri. Lëkura e pëllëmbëve ishte tharë e ashpërsuar nga kontakti i përditshëm me llak, rimeso dhe materiale punishtesh. Dhjetë vjet. Plot dhjetë vjet i kisha kaluar mes reparteve, duke marrë frymë mes ashklave, duke u grindur me hamallët dhe duke numëruar deri në vidën e fundit.
Kur babai e nisi biznesin, nuk kishte veçse një garazh të vjetër dhe dy a tri makineri të rrënuara. Isha unë ajo që gjeta mjeshtrit e punimit të drurit, ata që edhe sot mbanin në këmbë shtyllën kryesore të prodhimit. Isha unë që, tre muaj më parë, ndenja në zyrë deri në dy të natës për javë të tëra, duke përgatitur dokumentacionin për tenderin e mobilimit të një kompleksi të ri hotelier.
Ndërsa Eriola… Eriola, para dy javësh, kishte mbaruar disa kurse me titull “Marka personale në detaje”. Kontributi i saj kishte qenë se kishte lyer muret e recepsionit në një ngjyrë “rozë pudër” dhe kishte porositur karta të reja biznesi, ku shkronjat ishin aq të imëta, sa nuk lexoheshin dot pa lupë.
— Babi, — u përpoqa ta mbaja zërin të qëndrueshëm. — Ti e di shumë mirë që tenderin e fitova unë, apo jo? Specifikimet për llojet e drurit, llogaritjet e lagështisë, skema e logjistikës — të gjitha i hartova unë, jo Eriola.
— Oh, Sara, të lutem, mos ia nis prapë me të njëjtën këngë! — Eriola rrotulloi sytë dhe rregulloi vëthin me diamant.