— Llogaritjet? Sa gjë e mërzitshme, — tha ajo me përçmim. — Ato i bën edhe një financier dosido. Unë merrem me pamjen, me figurën e kompanisë! Babi ka të drejtë: ti je staf teknik. E zonja, e fortë, nuk po them… por nuk je në atë nivel. Ty s’të prish punë as të marrësh autobusin; nuk të bie kurora nga koka.
— Pikërisht! — babai përplasi pëllëmbën mbi tavolinë aq fort, sa pjatat u drodhën. — Mjaft u solle rrotull nga xhelozia për motrën. Ajo, me gjithë njëzet e tre vitet e saj, e kupton marketingun më mirë se ti me të gjitha skicat e tua. Paratë në arkë i sjell reklama, jo mënyra si i mat e i rrafshon ti dërrasat. Kaq, biseda mbaroi. Merr lekët për taksi dhe shko në shtëpi. Nesër në tetë të mëngjesit niset ngarkesa e parë për hotelin. Mos guxo të vonohesh, se çdo gjobë do ta mbash ti mbi shpinë.
U ngrita ngadalë. Shpinën e mbajta drejt, ndonëse në kraharor ndieja sikur diçka po më shtrëngohej në një nyje të fortë. Kartëmonedhat mbi tavolinë nuk i preka fare. Hapa çantën dhe prej saj nxora një tufë të rëndë çelësash.
— Nuk do të ketë asnjë ngarkesë, Bledar.
— Ç’do të thotë kjo? — ai ngushtoi sytë dhe vështrimi iu bë i ftohtë, i mprehtë.
— Do të thotë se po largohem nga puna. Tani, në këtë çast.
Diku në sallë dikush u mbyt me verë. Nëna lëshoi një ofshamë dhe vuri dorën te zemra.
— Ke humbur mendjen? — babai u ngrit ngadalë, duke u përkulur mbi mua me gjithë trupin e tij të rëndë. — Ku kujton se po shkon? Kemi kontratë!
— Kontratën e ke ti. Unë kam çelësat e kasafortës, fjalëkalimet e bazës së furnizimeve dhe, më e rëndësishmja, marrëveshjet me mjeshtrit. Çelësat po t’i lë këtu. Edhe telefoni i punës.
E vendosa tufën mbi mbulesën e tavolinës, pranë kartëmonedhës së lagur. Aty pranë lashë edhe telefonin e hollë, të zi.
— Merr edhe makinën e kompanisë, — shtova qetësisht. — Është në parkim. Çelësat i kam lënë te kontakti.
— Ik nga sytë këmbët! — shpërtheu papritur ai, me fytyrën që iu skuq nga zemërimi. — Mendon se do të të lutem? Nesër marr dhjetë si puna jote! Zhduku ku të duash! Nesër të mos të të shoh në “Grand Tirana”! Do ta shohim pas një jave si do të kthehesh zvarrë për të kërkuar paradhënie!
Nuk i ktheva përgjigje. Thjesht u ktheva nga dera dhe nisa të ecja drejt daljes. Pas shpine dëgjova zërin e Eriolës, të lartë e të kënaqur:
— Shumë mirë kështu. Do të marrim një menaxher normal, me pak shije, jo këtë të palarë.
Jashtë binte një shi i acartë, i egër, që të godiste në fytyrë si kamxhik. Ecja mbi asfalt me këpucët e lehta, dhe uji ma përshkoi menjëherë pëlhurën. Megjithatë, të ftohtin nuk e ndieja fare.