Brenda meje kishte mbetur vetëm një zbrazëti e çuditshme, e mprehtë, sikur tingëllonte. Hapa aplikacionin tim privat, thirra një taksi dhe shkova në apartamentin e vogël me qira, diku në periferi.
Atë natë nuk vura gjumë në sy. Nuk qava, nuk u solla nëpër dhomë si e çmendur. U ula në kuzhinë, me një filxhan çaji të ftohur para vetes, dhe vështrova errësirën pas xhamit. Unë dija diçka që im atë ende nuk e dinte.
Telefoni im personal, ai i vjetri me xhamin pak të krisur, u ndez fiks në shtatë e gjysmë të mëngjesit.
— Sara, mirëmëngjes, — zëri i Mentorit, teknologut tonë kryesor, dridhej nga shqetësimi. — Kemi një hall të madh këtu… Ka ardhur Bledari. Po bërtet, po përplas këmbët në dysheme. Do specifikimet për ngarkesën. Po kasaforta është bllokuar. Kodi nuk hap asgjë.
— Mirëmëngjes, Mentor. Unë dje dhashë dorëheqjen. Kodi i kasafortës është ndryshuar automatikisht, sepse certifikata ime personale e sigurisë skadoi. E paralajmërova babanë një muaj më parë që sistemi duhej përditësuar, por ai më tha se këto ishin “teka grash”.
Në anën tjetër u dëgjua një psherëtimë e rëndë.
— Po tani ç’t’u them njerëzve? Kamionët janë në pritje. Shoferët po acarohen, duhet të nisen për qytet tjetër. Edhe Iliri, furnitori ynë, telefonoi. Tha se pa firmën tënde nuk nxjerr asnjë aksesor nga magazina. Sipas tij, marrëveshjen personale e kishte me ty.
— Ashtu është, Mentor. Ju uroj fat.
E mbylla. Dhjetë minuta më vonë, telefoni ra sërish. Pastaj prapë. Thirrjet nisën të binin njëra pas tjetrës, si breshër. Më kërkonte shitja, më kërkonte financa, më kërkonin klientë të tërbuar.
Rreth orës njëmbëdhjetë, dikush filloi të godiste derën time aq fort, sa u drodh korridori. Vetëm një njeri në botë trokiste ashtu.
E hapa. Babai hyri brenda me vrull, gati sa nuk më rrëzoi. Nuk kishte kravatë, këmisha i rrinte e hapur në qafë, ndërsa balli i shkëlqente nga djersa.
— Ti! — më tregoi me gisht. — Çfarë ke bërë?! Pse e bllokove bazën? Pse i the Ilirit të mos na jepte aksesorët? Klienti i hotelit na bëri copë në telefon; Eriola kaloi në krizë nervash!
— Unë nuk kam bllokuar asgjë, baba. Baza punonte mbi programin tim, për të cilin kam paguar vetë nga karta ime këto tre vitet e fundit. Ti refuzove të jepje buxhet për “këto lodrat kompjuterike”. Unë thjesht anulova abonimin tim. Sa për Ilirin… ai nuk do të punojë me njerëz që nuk marrin vesh nga druri.
— Nisu menjëherë me mua në zyrë! — ulëriti ai dhe më kapi fort nga bërryli.