— Ndreqi të gjitha! — më bërtiti. — Do të të jap… do të të jap shpërblim. Pesëdhjetë mijë lekë!
Ia hoqa dorën nga krahu me kujdes, pa e shtyrë.
— Jo, baba. Dje, në restorant, ma tregove shumë qartë sa vlej për ty: dy mijë lekë për taksi. Aq punë bëra edhe unë dje për ty, sa për dy mijë lekë: lashë çelësat mbi tavolinë dhe ika.
— Sara, mos bëj marrëzi! — Zëri iu thye papritur. Sikur gjithë ajo fryrje t’i ishte shfryrë përnjëherë; shpatullat iu ulën, fytyra iu plak në çast. — Atje po shembet gjithçka. Savelçi më tha se, po nuk u ktheve ti, ai dhe pesë mjeshtër të tjerë largohen. Sot. E mora vesh tani që dorëheqjet i kanë pasur gati në sirtar prej një muaji. Vetëm për ty kishin qëndruar.
— E di, baba. Më kanë telefonuar tashmë. Madje kam marrë me qira edhe një hangar të vogël në zonën industriale. Nuk na duhen muret e tua rozë, as “fytyra e markës”. Na duhen makineri dhe duar që dinë të punojnë. Makineritë do t’i marr me leasing, ndërsa Iliri më jep materialin me besë.
— Ti… po plaçkit babanë tënd? — Në sytë e tij u shfaq diçka që i ngjante frikës.
— Jo. Po marr vetëm atë që ti e flake vetë dje, bashkë me atë kartëmonedhë. Shko te Eriola, baba. Le të ta ndërtojë ajo “imazhin” e një falimenti me klas.
Dhe ia mbylla derën përpara.
…Kaloi një vit.
Qëndroja në mes të repartit tim. Në ajër ndihej aroma e tallashit të freskët, dyllit dhe kafesë së fortë. Savelçi, me kominoshe të pastra, po i shpjegonte diçka një djali të ri pranë makinës së sapo blerë. Mbi tavolinë ishin hapur vizatimet e porosisë së radhës së madhe: tani prodhonim mobilie për një rrjet klinikash private.
Telefoni dha një tingull të shkurtër. Ishte mesazh nga mamaja.
“Sara, babai e shiti fabrikën. Paratë mezi mjaftuan për borxhet dhe gjobat. Eriola iku në Tiranë, thotë se do bëhet blogere. Babai është te shtëpia e fshatit, rri gjithë ditën pa folur. A mund të vish një herë? Të flisni…”
Mora frymë thellë dhe e futa telefonin në xhep. Dhimbja nuk ishte zhdukur, por ishte zbutur, ishte bërë e njohur. Si një shenjë e vjetër në dorë, nga ato që i merr në vitin e parë të punës në repart.
— Zonja Sara! — thirri Iliri, duke hyrë brenda. — I solla aksesorët, ata të lisit. Ku t’i shkarkojmë?
— Çoji në magazinën e dytë, Ilir! — iu përgjigja dhe buzëqesha.
E dija se nuk do të shkoja te shtëpia e fshatit. Jo sepse isha e ligë apo sepse mbaja mëri. Por sepse nesër kisha ngarkesë për dorëzim. Dhe tani e dija saktësisht sa vlen çdo karrige në atë parti.
Dhe, më në fund, e dija edhe sa vleja unë vetë.