Lindita Nano e kapërceu për herë të parë pragun e garsonierës së tyre me qira sikur të kishte ardhur të kontrollonte punën e vartësve të pakujdesshëm. Rrëshqiti gishtin përgjatë buzës së një rafti, e vështroi majën e gishtit, pastaj hodhi sytë nga Fjolla Kastrati. Buzëqeshja iu shtrembërua, e thartë si kumbull e pabërë.
— Ja pra, po jetoni, — tha ajo. — Letra muri të huaja, divan i huaj, pjata të huaja. Bukur qenkeni rehatuar.
— Të paktën ndërgjegjen e kemi tonën, — ia ktheu Fjolla. — Na erdhi në paketë, pa pagesë shtesë.
Nga korridori u dëgjua e qeshura e Erion Rexhës, por e ëma u kthye drejt tij me një lëvizje të prerë. Shikimi i saj ishte i shkurtër e i ashpër, si kur mbyllet një çark. Erioni e gëlltiti të qeshurën, megjithatë sytë nuk iu shuan.
— Ua thashë që në fillim, — Lindita Nano u ul në cep të divanit, pa hequr pallton. — U martuat sapo mbaruat shkollën, pa shtëpi, pa para, pa mend në kokë. Romantikë mbi dyshek me qira.
— Sa për dijeni, dysheku është ortopedik, — vuri në dukje Fjolla. — I vetmi këtu që mban shtyllën kurrizore drejt.
Në muajt e parë, Erioni i kishte propozuar një zgjidhje tjetër: të rrinin përkohësisht te nëna e tij, në atë apartament me dy dhoma, poshtë dritareve të të cilit makina e vjetër po jepte shpirt prej kohës kur i ati ishte larguar nga familja. Fjolla e refuzoi menjëherë. Pa dramë, pa përplasje dyersh, por me një vendosmëri që nuk linte shteg.
— Erion, po hymë në banesën e saj, aty do të na zërë pensioni, — i tha. — Vështirësitë nuk janë mallkim. Janë palestër. Muskujt forcohen vetëm aty ku dhemb.
— E kupton sa do të na hajë qiraja?
— E kuptoj shumë mirë. Prandaj do të rritemi të dy më shpejt se çmimi i saj.
Ai pranoi me dhëmbë të shtrënguar, si të firmoste një marrëveshje që i dilte me humbje. Ndërsa e ëma, përkundrazi, ishte aq e kënaqur sa mezi e fshihte. Nusja nuk do t’i shkelte parketin dhe nuk do t’i hapte frigoriferin. Madje i mori në telefon për t’i uruar për “pavarësinë”, ndërsa në zërin e saj tingëllonte lehtësimi i pastër.
Dhe tani ja ku ishte: ulur mbi një divan që s’i përkiste, duke u treguar atyre si duhej të jetonin.
— Fëmijë mos bëni, — tha prerë. — Më dëgjove, Fjolla? Nuk është koha. As mos e çoni ndër mend.
Fjolla vendosi mbi tavolinë vazon që mbante në duar dhe e pa vjehrrën qetësisht.
— Atëherë t’i marrim me radhë. Do të ketë edhe arsye, apo është si parashikimi i motit: shpallet dhe kaq?
— Arsye? — Lindita Nano u ndez menjëherë. — Po kush do t’ju ndihmojë? Kush? Unë? Mbi qafën e kujt do të hipni? Pelena, karroca, mjekë! Ju mezi mbani veten!
— Do të habiteni, por zakonisht një fëmijë ka nënë dhe baba. Gjyshja është shtesë e këndshme, jo mur mbajtës.
— Sa e mençur qenke!
— Përpiqem. Nuk e kam të trashëguar, e kam fituar.
Erioni hyri në dhomë.
— Mami, mjaft. Ne do ta vendosim vetë kur dhe çfarë.
— Ti më mirë mendo me kokën tënde! — ia preu ajo aq fort, sa ai mbeti në mes të fjalës. — Një herë mendove dhe u martove. Boll me trimëri.
Për motrën e tij, Fjolla e mori vesh më vonë. Donika Sinani kishte dhjetë vjet e martuar, paguante kredinë e shtëpisë dhe fëmijë nuk kishte. Një ditë, Erioni i kishte rrëshqitur një fjalë: e ëma e kishte shtypur vazhdimisht, i kërkonte fillimisht të “vihej në terezi” e vetëm pastaj të mendonte për fëmijë.
— Prit pak, — nuk e kuptoi atëherë Fjolla. — Donika ka burrë, ka banesën e vet. Ç’lidhje ka nëna jote me këtë?
— Fjolla, mos u fut në jetën e të tjerëve. Le ta zgjidhin vetë.
— Nuk po futem. Thjesht po vë re se hunda e dikujt tjetër aty ka kohë që banon dhe madje është regjistruar.
Në ato ditë, Erion Rexha po mësonte të përdorte një makineri të re, me një panel komandimi të ndërlikuar.