më i koklavitur se ai i një avioni. Erioni, në fakt, merrej më shumë me shkrimin e programeve sesa me hekurin e makinerisë vetë, dhe për atë punë paguhej jo keq. Fjolla, nga ana e saj, rrinte e përkulur mbi tekste teknike: aty nuk kishte vend për zbukurime a mashtrime të bukura, sepse një fjali e pasaktë mund të bënte që dikush, më vonë, ta montonte gabim një pjesë.
Rroga e saj nuk ishte e madhe, por vinte rregullisht, e sigurt, si tik-taku i një metronomi. Dhe, pak nga pak, ata po dilnin vërtet mbi ujë. Jo me vrull, por me hapa të vegjël, duke ia kafshuar qirasë cepat muaj pas muaji.
Pastaj një mbrëmje Fjolla hyri në shtëpi dhe mbeti në korridor, me një hutim të çuditshëm në fytyrë.
— Ç’ke? Përsëri ndonjë tekst i tmerrshëm? — e pyeti Erioni.
— Jo, — tha ajo. — Jam shtatzënë.
Ai ngriu në vend. Një sekondë. Dy. Tre. Pastaj e mori në krahë, e puthi te tëmthi, nxori disa fjalë të gëzuara e të ngatërruara, pa rend, pa frymë. Por sapo Fjolla shkoi të lante fytyrën, ai u ul dhe uli kokën.
Lamtumirë, Paris. Lamtumirë edhe Egjipti për të cilin kishin folur gjashtë muaj rresht. Po, kishin filluar të mbeteshin pak në plus, por ai plus ishte i hollë si teh brisku. Qiraja përpinte shumë, fëmija do të përpinte edhe më tepër. Rinia, me sa dukej, kishte mbaruar atë ditë, diku rreth orës shtatë të mbrëmjes.
Fjolla e pa nga çarja e derës dhe i kuptoi të gjitha pa pasur nevojë për asnjë fjalë.
Prindërit i mori në telefon të nesërmen. Një orë më vonë, Nora Begaj dhe Ilir Begaj ishin tashmë ulur në dhomën e tyre. Nora psherëtinte, i prekte duart së bijës, sikur donte të sigurohej se lajmi ishte i vërtetë. Iliri, sapo dëgjoi fjalën “shtatzënë”, u hap në një buzëqeshje aq të gjerë, sa u kuptua menjëherë: atë çast e kishte pritur prej vitesh.
— Nipa, mbesa, — tha ai, duke fërkuar pëllëmbët. — Mes nesh, unë kisha nisur të dyshoja se ju kishit vendosur të jetonit vetëm për qejfin tuaj deri sa t’ju zbardheshin flokët.
— Babi…
— Heshta. Po gëzohem në heshtje.
— Po si do t’ia dilni? — pyeti Nora me zë të ulët. — Fjolla, ju jeni me qira. Gjithçka do t’i bjerë Erionit mbi shpinë. Ti je e re, do ta kesh të vështirë.
— Mami, edhe tani e kam të vështirë, — iu përgjigj Fjolla qetë. — Vetëm se tani vështirësia ka kuptim.
Erioni mori guxim t’ia thoshte së ëmës vetëm pas dy javësh. E telefonoi, ia dha lajmin me zë sa më të rrafshët. Në anën tjetër pati heshtje. Pastaj u dëgjua shkurt:
— Do të të marr unë më vonë.
Nuk e mori.
Në mbrëmje, ajo u shfaq te dera e apartamentit të tyre. Erioni nuk ishte në shtëpi.
— A je në vete ti?! — Lindita Nano iu hodh nuses që në prag, pa përshëndetur, pa hequr këpucët. — As para, as punë tamam. Nuk bëhet fjalë për lindje!
— Punë kam, — tha Fjolla. — Vetëm se nuk bën zhurmë, prandaj ju nuk e dëgjoni.
— Ato qindarkat e tua? Me to do blesh pelena për një javë! — Lindita hyri në dhomë, me duart që i dridheshin. — S’keni asnjë lek mënjanë, mezi keni nisur të merrni frymë, dhe ti menjëherë me bark! Ç’do të bësh me fëmijën? Me çfarë do ta ushqesh? Me ëndrra?
— Me sa di unë, njerëzit ia kanë dalë disi për mijëra vjet, — tha Fjolla. — Edhe pa miratimin tuaj.
— Mos më bëj ironi! — zëri i vjehrrës u hollua deri në britmë. — Shko dhe zgjidhe këtë punë! Më dëgjon? Sa është ende herët, shko bëj abort! Më vonë do të më falënderosh!
Fjolla bëri një hap pas. Jo nga frika. Nga habia që dikush mund t’i shqiptonte ato fjalë me zë të lartë.
— Përsëriteni, ju lutem. Dua ta mbaj mend saktë formulimin, që pastaj të mos thoni se e shpika unë.
— Po, e përsëris! Abort! Një fëmijë tani është gur në qafë për ju. Dhe gur edhe për mua! Unë nuk do t’ju bëhem dado, nuk e kam rritur djalin për këtë!
— Askush nuk ju kërkoi të bëheshit gjë. Erdhët vetë, pa ftesë dhe pa takt. Madje as këpucët nuk i hoqët.
— E pafytyrë!
— Kursimtare, — tha Fjolla. — Po kursej kohë nga përkuljet ceremoniale.
Lindita tërhoqi shallin në qafë, sikur po e mbyste, dhe doli duke e përplasur derën aq fort, sa xhami i derës së ballkonit u drodh.
Kur Erioni u kthye, e gjeti gruan ulur në divan, me sy të skuqur.