Ai e dëgjoi deri në fund pa e ndërprerë; vetëm nofullat i shtrëngoheshin e i lëviznin nën lëkurë. Pastaj mori telefonin dhe formoi numrin.
— Mami. Tani e di gjithçka. Sot i the gruas sime të hiqte qafe fëmijën tim.
— I thashë të vërtetën! — u dëgjua zëri i Linditës aq fort, sa Fjolla i kapi fjalët një për një. — Dikush duhej t’ia thoshte!
— Të vërtetën se si duhet të vendoset për jetën e të tjerëve? — zëri i Erionit ishte i qetë, por pikërisht ajo qetësi të kallte datën. — Atëherë dëgjo edhe të vërtetën time. Fëmija do të lindë. Grua kam vetëm një, dhe ajo është Fjolla. Paratë e tua nuk më duhen: asnjë lek, as për pelena, as për t’i ngritur monument nervave të mia. Dhe në shtëpinë tonë nuk vjen më. As me leje, as pa leje.
— Si guxon të më flasësh kështu?!
— Me respekt po të flas. Vëre re, s’e ngrita as zërin. Thjesht po vendos kufij aty ku ti hyre me buldozer.
Ajo u mbush me frymë, sikur po mbytej, dhe ia përplasi telefonin. Pas njëzet minutash ra Donika.
— Erion, je në vete? Ç’fëmijë ju duhet juve tani? — nisi e motra me nxitim, si të kishte mësuar tekstin përmendësh. — Barra do t’i bjerë mamit! Ajo është vetëm, ka një apartament të vogël dhe atë rroangallën poshtë pallatit!
— Donika, ndalu, — i tha ai. — Nuk po flet me zërin tënd. Është zëri i saj, vetëm pak më i hollë.
— Unë po them gjëra të arsyeshme!
— Prej dhjetë vjetësh ti thua vetëm gjëra “të arsyeshme”. E dëgjove atë: more kredi, e ke shtëpinë në vijë dhe burrin që prej dy vitesh të sheh sikur s’të ka përballë. Edhe një vit me kaq arsye, dhe ai do të ikë. Thjesht sipas kalendarit.
— Mos guxo!
— Guxoj. Sepse ti më more për të futur duart në jetën time, ndërkohë që ke frikë të mbash në këmbë tënden, — Erioni nxori frymën rëndë. — Dhe mbaje mend: për këtë çështje, Fjollës nuk i telefonon. Kurrë. As me nënkuptime, as me psherëtima.
E mbylli telefonin. Fjolla e shikonte në një mënyrë që e bëri të ndihej në siklet.
— Ç’ke? — pyeti ai.
— Asgjë. Vetëm se për herë të parë po shoh dikë që me njërën dorë mban telefonin, e me tjetrën mban vijën e mbrojtjes.
Dy mbrëmje më vonë erdhën prindërit e saj. Ilir Begaj u ul, vendosi mbi tavolinë një dosje; Fjolla, për një çast, mendoi se ishin letra makine.
— E shitëm shtëpinë, — tha ai thjesht. — Atë të gjyshes, në fshat. Edhe kërkuam ç’kishim cepave. Tre milionë Lekë.
— Baba…
— Hesht. Janë tuajat. Do t’i bëjmë te noteri si dhurim, në emrin tënd, që më vonë askujt të mos i vijë goja rrotull. Blini një banesë.
Fjolla mbuloi fytyrën me duar dhe qeshi; por në atë të qeshur kishte më shumë lot sesa gëzim. Erioni u ngrit, i shtrëngoi dorën Ilirit dhe zëri iu drodh kur tha:
— Këtë s’do t’jua harroj kurrë. Kurrë.
— Mos harro më mirë atë, — Iliri bëri me kokë nga e bija. — Ne ia dalim disi.
— Për një apartament të vogël dalin, — llogariti me zë Nora Begaj. — Modest, por i juaji.
— Do marrim me dy dhoma, — tha Erioni. — Diferencën e mbyllim me kredi. Fëmija ka nevojë për dhomën e vet, jo për një qoshe pas dollapit. Do ta mbaj unë. Të ardhurat po më rriten dhe makineria ime nuk gjendet në çdo punishte.
— Kredia është për shumë vite, — tha Nora me kujdes.
— Edhe dhoma e fëmijës është për shumë vite.
Nënës së vet nuk i tha asnjë fjalë. As për paratë, as për kredinë, as për adresën. Por bota është e vogël: Lindita Nano u përplas rastësisht me Nora Begajn, e nisi me një keqardhje helmuese dhe brenda një minute e mori vesh vetë gjithçka.
Atë mbrëmje, kur Fjolla po sistemonte rrobat në qese dhe po u shkruante sipër me marker, ajo u shfaq te dera. Erioni hapi dhe mbeti në prag, duke i zënë korridorin me shpatull.