— Më lër të hyj, — tha e ëma, me zë të ngrirë. — Dua ta shoh në sy atë… atë.
— Përtej korridorit nuk kalon, — iu përgjigj Erioni qetë.
— Ti ke futur kokën në lak! — shpërtheu ajo menjëherë, pa pritur as të merrte frymë. — Kredi për shtëpi! Për njëzet vjet! Me gruan shtatzënë! A e kupton çfarë ke bërë?
— E kuptoj. Bleva një dhomë për fëmijën. E shtrenjtë, po të paktën ka dritare.
— Budalla! Ata të kanë hedhur hi syve! Vjehrra jote me atë burrin e saj ju dhanë tre milionë Lekë vetëm që t’ju mbanin të lidhur pas vetes!
— Tre milionë nuk janë grep, mam. Grep është kur të thonë “rrini te ne” dhe pastaj, për njëzet vjet rresht, të kujtojnë kush e ka shtëpinë.
Fjolla, nga dhoma, nuk tha asgjë. Paloste pulovrat, i mbyllte qeset me ngjitës dhe mbi njërën shkruante: “çarçafë”. Çdo fjalë i hynte në vesh, por ajo nuk ndërhyri. Jo nga frika. Thjesht sepse burri i saj po e mbante vetë atë betejë.
— Po ajo?! — Lindita Nano tregoi me dorë nga dhoma. — Hesht! Dhelpër! T’u ngjit në qafë dhe tani s’flet!
— Ajo po mbledh gjërat. Për apartamentin tonë. E çuditshme kjo mënyrë për t’u ulur në qafë: me qese në duar.
— Unë jam nëna jote!
— Je nëna ime. Prandaj do ta them vetëm një herë. Ti kërkove të vritej fëmija im. Kjo nuk quhet këshillë, as merak, as “e them për të mirën tënde”. Është një dënim që ia dhe vetes me dorën tënde. Nip nuk do të kesh. As mbesë. Këtë e zgjodhe vetë.
Ajo hapi gojën për të folur, por Erioni ngriti dorën dhe e ndali.
— Edhe diçka e fundit. Ti e quan kujdes për paratë. Jo, mam. Është lakmi. Lakmi e zakonshme. Ke frikë se mos të duhet të japësh diçka: kohë, fuqi, Lekë. Prandaj të duket më lirë të mos lindë askush.
Lindita u tërhoq një hap prapa, sikur dikush ta kishte shtyrë.
— Ju… ti… — kërkonte fjalë, por nuk i gjente. — Donika është e mençur! Ajo hoqi dorë! Ta mbyllin kredinë njëherë, pastaj le të mendojnë për fëmijë!
— Po, sigurisht. Në të gjashtëdhjetat. Mendim i freskët.
Ajo u kthye dhe zbriti shkallët me hapa të rëndë, e fyer, duke numëruar me zë fajtorët: vjehrra me burrin e saj, që ishin përzier me paratë e tyre; djali, që sipas saj kishte humbur toruan; dhe nusja, që tani “do të ulej e s’do të ngrihej më”. Zëri i saj dëgjohej ende nga kati i tretë.
Në po atë kohë, në jetën e vajzës së saj të dashur, të drejtë dhe “të arsyeshme”, gjithçka po shembej. Klajdi Rexha vendosi çantën pranë derës dhe tha shkurt:
— Donika, dua divorcin. Nuk ka më kuptim. Dhjetë vjet pritëm leje. Unë nuk dua të pres më.
Erioni mbylli derën dhe ktheu çelësin. U mbështet me shpinë pas saj dhe nxori frymën thellë. Fjolla iu afrua dhe e përqafoi aq fort, sa ai lëshoi një “uf” të lehtë.
— Ti je kalorës, — i tha ajo. — Vetëm pa kalë dhe me bluzë shtëpie.
— Kalorës me kredi. Zhanër i ri.
— Do të jesh babai më i mirë në botë. E di. Unë kontrolloj tekste, kam sy për saktësinë.
Ai buzëqeshi lehtë, vuri pëllëmbën mbi barkun e saj ende pothuaj të sheshtë dhe e mbajti aty: dorë e madhe, e ngrohtë, paksa që dridhej.
— Dëgjo këtu, i vogël, — foli ai drejt barkut. — Dhoma jote do të ketë dritare nga jugu. Dhe familje do të kesh: atë që të do, jo atë që të llogarit.
— Po sikur të mos jetë i vogël, po e vogël?
— Aq më tepër. Atëherë s’do të lejoj askënd t’i shpjegojë kur ka të drejtë të jetojë.
Fjolla e fshehu fytyrën në gjoksin e tij dhe më në fund qau. Lehtë, pa dënesë, siç qan njeriu kur e keqja më e madhe ka kaluar.
— Do t’ia dalim?
— Tashmë po ia dalim, — tha Erioni. — Vetëm se nuk i kemi shkruar ende të gjitha qeset.