— Pas divorcit, mami do të vijë të jetojë këtu, — tha Dritani. — Dhomën e vogël duhet ta boshatisësh krejt. Nëse të duhet ndonjë mobilie, merre me vete.
Për disa çaste mbeta duke e parë burrin tim, duke u përpjekur të kuptoja se në cilin moment biseda për ndarjen tonë ishte kthyer në plan për dëbimin tim nga shtëpia.
— Ku qenkan për t’i çuar mobiliet?
Dritani e la telefonin mënjanë dhe m’u përgjigj me një bezdi të dukshme:
— Rinesa, do ta nisim prapë nga e para? Unë do të rri këtu, mami do të shpërngulet tek unë. Ti do të gjesh një apartament më të vogël. Për një njeri vetëm, dy dhoma janë tepër.
Ishim ulur në kuzhinën e apartamentit që unë e kisha blerë në vitin 2015. Martesa jonë ishte bërë në 2019-ën dhe, pas dasmës, Dritani kishte ardhur të jetonte tek unë.
Gjatë gjithë atyre viteve, këtë vend e kisha quajtur shtëpia jonë. Asnjëherë nuk më kishte shkuar ndër mend t’i kujtoja burrit tim se pronari i vetëm i saj isha unë.
Me sa dukej, Dritani kishte nxjerrë prej kësaj një përfundim krejt tjetër.
— Po pse duhet të mbetesh ti këtu? — e pyeta.
Ai foli me atë tonin e dikujt që po shpjegon një gjë fare të vetëkuptueshme:
— Sepse kam shtatë vjet që jetoj në këtë shtëpi. Punën e kam afër, palestrën po ashtu, dyqanet i njoh. Ti punon nga shtëpia. Ç’rëndësi ka për ty se ku banon? Edhe mami tha që kështu është më e arsyeshme.
— Domethënë e ke diskutuar tashmë me mamanë tënde?
— Sigurisht. Pas divorcit ajo do të vijë këtu.
Biseda jonë për ndarjen ende nuk kishte marrë fund, ndërsa ata tashmë kishin vendosur se ku do të jetoja unë, ku do të mbetej Dritani dhe cilën dhomë do ta merrte zonja Mimoza Ibrahimaj.
Të nesërmen, vjehrra erdhi vetë.
Unë po punoja në dhomën e vogël, kur dëgjova zërin e saj në korridor:
— Dritan, ma jep metrin. Nëse Rinesa e merr tavolinën, komodina ime këtu hyn pa problem.
Dola nga dhoma.
Mimoza Ibrahimaj qëndronte pranë murit dhe po maste hapësirën e lirë. Dritani shikonte telefonin dhe shënonte përmasat.
— Çfarë po bëni? — pyeta.
Vjehrra u kthye nga unë me një qetësi të plotë.
— Po shohim çfarë nga mobiliet e mia mund të vendoset këtu. Më vjen keq ta lë komodinën. Raftet do t’i marrësh ti, se të duhen për punë.
— Ku do t’i marr?
Ajo vrenjti vetullat.
— Në apartamentin e ri. Dritani më tha se e kishit vendosur.
— E ka vendosur Dritani.
Burri im ndërhyri menjëherë:
— Rinesa, dje i folëm të gjitha.
— Dje ti më njoftove për një plan të gatshëm.
Mimoza Ibrahimaj e mbylli metrin dhe tha me një ton pajtues:
— Pse të kapeni pas fjalëve? Ju gjithsesi do të jetoni veç. Dritani është mësuar këtu. Për ty është më e lehtë të gjesh një vend tjetër.
Sytë më shkuan te metri që mbante në dorë.
— Po ju pse duhet të shpërnguleni te Dritani?
Pyetja ime dukej se e habiti vërtet.
— Apartamentin tim dua ta jap me qira. Pse të rrijë bosh? Unë do të jem këtu me djalin, atje do të hyjnë qiramarrës. Të gjithëve u leverdis.
Vetëm atëherë plani i tyre u bë krejtësisht i qartë.
Dritani ruante lagjen ku ishte mësuar dhe apartamentin tim. Mimoza Ibrahimaj shpërngulej te i biri dhe, në këmbim, i hapej mundësia për planin që kishte me banesën e saj.