Kurse unë isha e vetmja që, sipas tyre, duhej të ndryshoja adresë, të kërkoja shtëpi tjetër, të fusja plaçkat në kuti dhe ta ngrija jetën nga e para diku gjetkë.
Dhe më e bukura ishte se gjithë ky rregullim i mrekullueshëm mbahej mbi apartamentin tim.
— Komodinën mos e çmontoni ende, — thashë qetë. — Shpërnguljen tuaj këtu nuk e ka miratuar askush.
Dritani ngrysi ballin menjëherë.
— Po çfarë do të thuash me këtë? Të dal unë me qira, kur ekziston ky apartament?
— Ky apartament ekziston për mua, Dritan. Jo për ty.
— Kam shtatë vjet që jetoj këtu.
— Nuk e kam harruar.
Mimoza Ibrahimaj ndërhyri me atë tonin sikur po sqaronte diçka fare të arsyeshme:
— Askush nuk po të merr gjë me forcë. Mund të ndaheni njerëzisht. Dritanit i leverdis të rrijë këtu, edhe mua gjithashtu. Ti je grua e re, do ta gjesh pa problem një vend të mirë për vete.
— Pra, sipas jush, të ndahemi njerëzisht do të thotë që rehatinë ta mbani ju, kurse barrën e shpërnguljes ta marr unë.
Vjehrra e futi metrin në çantë me një lëvizje të pakënaqur. Para se të dilte, i tha të birit se do ta flisnin prapë, me qetësi.
Me mua, me sa dukej, nuk kishte ndërmend të diskutonte më asgjë.
Dy ditë më vonë, Dritani më dërgoi një njoftim për një apartament të vogël në një lagje tjetër.
Poshtë lidhjes kishte shkruar:
“Shihe njëherë. Për ty vetëm është më se mjaftueshëm.”
I hapa fotografitë.
Ishte një banesë e zakonshme. Një dhomë, kuzhinë e vogël, korridor. Pa e kuptuar mirë as vetë pse, nisa të shikoja sa larg ishte stacioni, si lidhej me transportin, ku mund ta vendosja tavolinën e punës.
Në mbrëmje gjeta edhe disa mundësi të tjera.
Edhe tani e kam të vështirë ta shpjegoj pse u ula vërtet të kërkoja. Ndoshta, kur dy njerëz për disa ditë rresht sillen sikur vendimi është marrë tashmë, ti fillon pa dashur të kërkosh një mënyrë për t’iu përshtatur atij vendimi.
Kur Dritani pa njoftimet e hapura në telefonin tim, u qetësua dukshëm.
— E sheh? — tha. — Paska variante normale. Rëndësi ka të mos kapesh me thonj pas një lagjeje.
E pashë gjatë.
Vetë Dritani refuzonte prerazi të largohej nga ajo lagje, pikërisht sepse ishte mësuar aty.
Dhe këtë kundërshti në fjalët e veta as që e vinte re.
Të nesërmen i mbylla të gjitha njoftimet dhe nxora dokumentet e apartamentit.
Kontrata kishte vite që rrinte mes letrave të tjera. Nuk kisha nevojë ta lexoja shpesh për të mbajtur mend se kur e kisha blerë banesën.
Viti 2015.
Ne ishim martuar në vitin 2019.
Po atë ditë mora këshillim dhe pyeta si duhej të veproja më tej. Më sqaruan gjënë kryesore: divorci duhej bërë qetësisht, dokumentet duhej të mbaheshin në rregull dhe nuk duhej të ndërmerreshin veprime të nxituara e të paligjshme. Nëse Dritani nuk pranonte të largohej me dëshirë, çështja zgjidhej sipas procedurës së parashikuar.
Kaq më mjaftoi.
U ktheva në shtëpi dhe i fshiva të gjitha njoftimet që kisha ruajtur.
Në mbrëmje, Dritani pyeti vetë:
— Hë, gjete ndonjë gjë të përshtatshme?
— Gjeta.
Ai u gjallërua menjëherë.
— Në cilën lagje?
— Në këtë.
— Nuk po të kuptoj.
— Unë do të rri këtu. Apartament të ri tani do të kërkosh ti.
Dritani mbeti për pak çaste duke më parë pa fjalë.