— E ke seriozisht këtë?
— Po, plotësisht.
Ai e shtyu karrigen mbrapa me nervozizëm.
— Po unë ku duhet të shkoj tani?
— Hap njoftimet për banesa dhe zgjidh një.
— Rinesa, unë kam shtatë vjet që jetoj këtu. Punën e kam afër, gjithë ritmi im i përditshëm është lidhur me këtë vend.
— Atëherë kërko diku rrotull.
— A e kupton sa e vështirë është kjo?
— E kuptoj shumë mirë. Pikërisht këtë më ke propozuar mua këto ditët e fundit.
Dritani nisi të ecte nëpër kuzhinë, i acaruar.
— Po mamaja ime? Ajo kishte filluar të përgatitej për ta liruar banesën e saj.
— Ajo ka ku të jetojë.
— Unë i premtova një dhomë.
— I premtove një dhomë që nuk ishte e jotja. Tani shpjegoja vetë.
Kjo fjali e ktheu gjithçka përmbys më shumë se çdo bisedë tjetër që kishim bërë deri atëherë.
Deri në atë çast, Dritani ishte sjellë sikur mes meje dhe nënës së tij të kishte ndodhur thjesht një keqkuptim i bezdisshëm, të cilin, për ndonjë arsye, duhej ta zgjidhja unë.
Tani përgjegjësia po kthehej aty ku duhej: te njeriu që e kishte sajuar gjithë këtë plan.
Pas pak minutash, ai mori në telefon Mimozën.
— Mami, mos e çmonto ende mobilien. Dhe për apartamentin tënd mos merr asnjë vendim tani për tani.
Nuk e dëgjova se çfarë i tha ajo nga ana tjetër, por përgjigjja e Dritanit u dëgjua më fort:
— Sepse Rinesa do të rrijë këtu.
Nuk kaluan shumë minuta dhe më ra telefoni mua.
— Rinesa, ç’do të thotë që ti do të rrish aty? — pyeti Mimoza, me zë të tendosur. — Dritani më premtoi dhomën.
— Atëherë flisni me Dritanin.
— Unë u kam thënë njerëzve që do ta jap banesën time me qira.
— Atëherë do t’ju duhet t’i ndryshoni planet.
— A e kupton në çfarë pozite po na vë?
— E kuptoj. Para disa ditësh, ju më vutë mua në të njëjtën pozitë. Madje patët kohë edhe të matnit murin.
Vjehrra u indinjua dhe nisi të thoshte se njerëzit e rritur duhet t’i zgjidhin këto gjëra brenda familjes.
— Jam dakord, — iu përgjigja. — Vetëm se duhej filluar me një bisedë me pronaren e apartamentit.
Pas kësaj, ajo e mbylli telefonatën.
Dritani erdhi drejt meje i zemëruar.
— Ishte e domosdoshme të flisje ashtu me mamanë? Ajo më besoi mua.
— Pikërisht për këtë arsye tani duhet t’ia shpjegosh ti.
Ai u bë gati të kundërshtonte, por në fund nuk tha asgjë.
Mbrëmjen tjetër, Dritani hapi njoftimet për banesa.
Në fillim vendosi si filtër vetëm lagjen tonë.
Opsioni i parë nuk i pëlqeu, sepse ishte larg transportit. Te i dyti nuk i leverdiste kuzhina. I treti ndodhej më larg punës sesa do të donte ai.
Pas ca kohe, ma ktheu telefonin nga unë.
— Shikoje pak. Nga këtu do ta kem shumë të parehatshme të shkoj në punë në mëngjes.
I hodha një sy ekranit.
— Kryesorja është të mos kapesh vetëm pas një lagjeje.
Dritani e njohu menjëherë fjalinë e vet.
E uli telefonin dhe nuk foli më.
Ditët që pasuan shkoi të shihte disa banesa. Pak nga pak, zona ku kërkonte u zgjerua, ndërsa lista e kushteve të domosdoshme u shkurtua.
Kur u kthye nga një tjetër vizitë, hoqi xhaketën me pakënaqësi.
— Nuk qenka fare e lehtë të gjesh një banesë normale.