— Diku kuzhina është sa për sy e faqe, diku tjetër rruga për të shkuar e ardhur është tmerrësisht e papërshtatshme.
— E di, — i thashë.
— Ti pe vetëm dy ditë.
— Kurse ty, brenda atyre dy ditëve, të doli koha të vendosje se çfarë më përshtatej mua.
Dritani më vështroi për një çast dhe nuk e hapi më atë bisedë.
Edhe Mimoza Ibrahimaj nuk erdhi më me metër në dorë për të matur dhomën.
Një ditë, ajo u shfaq pikërisht pak para se Dritani të nisej për të parë një tjetër banesë.
— Ndoshta mos merr ende asgjë me qira, — i tha të birit. — Ku i dihet, mbase Rinesa ndërron mendje.
— Nuk do ta ndërrojë.
— Fol edhe një herë me të. Shpjegoja që mua ma ke premtuar tashmë.
Dritani dukej qartë se ishte lodhur nga e njëjta temë.
— Mami, unë të premtova një dhomë për të cilën nuk kisha të drejtë të vendosja. Kaq. Tani po kërkoj banesë tjetër.
Mimoza ktheu sytë nga unë.
— Po unë ku të shkoj atëherë?
— Për momentin, rri në shtëpinë tënde.
— Ti më the krejt ndryshe.
— Gabova.
Nuk kisha më asnjë arsye të ndërhyja.
Pas njëfarë kohe, Dritani gjeti një apartament që i shkonte për shtat. Ndodhej në një lagje tjetër, ndaj rruga për në punë i zgjatej më shumë. Megjithatë, banesa ishte në gjendje të mirë dhe mund të zhvendosej menjëherë.
Aty kishte vetëm një dhomë.
Kur ia tregoi nënës, Mimoza pyeti pa humbur kohë:
— Po unë ku do të banoj?
— Mami, ti do të rrish në apartamentin tënd.
— Po ta jap me qira?
— Tani për tani, jo.
— Shumë bukur. Në fillim më premtove një gjë, tani po më thua tjetër gjë.
Dritani iu përgjigj me një lodhje që i dëgjohej në zë:
— Të thashë, gabova.
Ditën e shpërnguljes, Mimoza erdhi për ta ndihmuar të birin me kutitë.
Për dhomën e vogël nuk foli më.
Dritani mori rrobat, librat, pajisjet personale dhe sendet që ishin të tijat. I kishim sqaruar të gjitha më parë, prandaj nuk pati asnjë debat të ri.
Në fund, nga dollapi nxori një çantë sportive. Me të kishte ardhur tek unë dikur, pas martesës.
Në korridor, Dritani hoqi çelësat nga varësja e tij dhe i la mbi komodinë.
— S’e kisha menduar kurrë se një ditë do të largohesha prej këtej, — tha ai.
— Edhe unë, për disa ditë, isha e bindur se do të isha unë ajo që do të ikte.
Ai më pa më me kujdes.
— Pse ndryshove mendim?
— Kontrollova dokumentet. Dhe ndalova së zgjidhuri problemin tënd të strehimit me apartamentin tim.
Dritani nuk tha asgjë. Mori çantën dhe doli.
Divorci u mbyll kur ne tashmë jetonim veçmas.
Mimoza mbeti në banesën e saj. Nga ideja për ta liruar atë apartament që të shpërngulej te i biri, hoqi dorë.
Dritani po mësohej me lagjen e re dhe me rrugën tjetër për në punë.
Disa herë erdhi për të marrë sende që i kishte harruar. E fundit doli të ishte një karikues, i lënë në dollap.
Në mesazh më shkroi: “Më duket se ka mbetur te apartamenti yt.”
E gjeta karikuesin dhe ia dhashë herën tjetër që u takuam.
Çelësat i kishte kthyer. Mimoza vazhdoi të jetonte aty ku kishte qenë. Dhoma e vogël iu rikthye vetëm punës sime.
Komodina e saj mbeti përgjithmonë në një adresë tjetër.