Çdo mbrëmje e kurdisja zilen e telefonit për në shtatë pa një çerek. Sapo ajo niste të tingëllonte lehtë, e fikja menjëherë, që të mos zgjoja burrin, dhe dilja nga krevati me kujdes. Deri te banja ecja thuajse mbi majat e gishtave, duke shmangur dërrasat e dyshemesë që kërcisnin më shumë.
I hidhja fytyrës disa grushta ujë të ftohtë, vendosja pak krem pudër të lirë, blerë me ulje, për të mbuluar rrathët e errët poshtë syve, kaloja krehërin shpejt nëpër flokë dhe pastaj mund të shtiresha sikur kisha fjetur mrekullisht e isha plot energji.
Robdëshambërin tim të vjetër, me lule të imëta, e hiqja, e palosja me rregull dhe e fusja diku më thellë, në raftin e poshtëm të dollapit. Në tryezën e mëngjesit shfaqesha tashmë me pantallona të pastra shtëpie dhe me një bluzë të freskët.
Që kur isha e re, nëna më kishte ngulitur një të vërtetë të thjeshtë: burri nuk duhet ta shohë gruan të lënë pas dore, të përgjumur e me flokë të shprishur.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye, për më shumë se tridhjetë vjet, çdo mëngjes drejtoja shpinën, përpiqesha të flisja me gjallëri dhe nuk ankohesha kurrë, përveçse kur kishte një arsye vërtet serioze.
Por ka gjëra përballë të cilave as zakonet më të forta nuk të mbrojnë dot.
Kur trupi yt nuk të bindet më, një model flokësh i rregullt nuk mjafton për të shpëtuar pamjen.
Kisha mbushur pesëdhjetë e gjashtë vjeçe dhe për një gjë isha e bindur: një grua nuk duhet të shndërrohet për një kohë të gjatë në të sëmurë e të pafuqishme. Mjafton të biesh në shtrat dhe burri, dalëngadalë, nis të largohet.
Ndoshta nuk të braktis menjëherë. Ndoshta as nuk e përmend divorcin.
Thjesht fillon të gjejë gjithnjë e më shpesh arsye për të mos u kthyer në kohë pas pune.
Herë garazhi.
Herë shokët.
Herë ndonjë punë urgjente.
Herë shtëpia e vogël jashtë qytetit.
Fundja, kush do të kthehej çdo ditë me dëshirë në një shtëpi ku e pret një grua e pafuqishme, për të cilën duhet kujdesur pa pushim?
Kujt i duhet një barrë mbi supe?
Me Besnikun kishim kaluar bashkë tridhjetë e tre vjet.
Nuk mund të them se martesa jonë kishte qenë ndonjë histori e jashtëzakonshme. Më tepër kishte qenë e qetë, e zakonshme, e matur.
Kishim një apartament me tri dhoma në një lagje të zakonshme banimi, një vajzë të rritur, Elvanën, e cila prej kohësh ishte larguar nga shtëpia dhe jetonte me qira më vete, si edhe një shtëpizë të vogël jashtë qytetit.
Besniku punonte si inxhinier projektues.
Unë, për shumë vite me radhë, kisha dhënë letërsi në kolegj.
Me kalimin e kohës, u mësuam aq shumë me njëri-tjetrin, sa nisëm t’u ngjanin pjesëve të një mekanizmi të vjetër që punon prej vitesh: secila pjesë e di vendin e vet, lëviz sipas ritmit të njohur dhe gjithçka mbahet pikërisht sepse është fërkuar e përshtatur prej kohësh.
Pasionet e rinisë kishin mbetur diku larg.
Në vend të grindjeve të zjarrta, erdhën udhëtimet e së shtunës për pazare.
Mbrëmjeve, Besniku patjetër murmuriste kundër drejtuesve të lajmeve, i ulur përpara televizorit.
Ndërsa unë të dielave përgatisja petulla me djathë sipas recetës sime.
E dija përmendësh sa lugë sheqer hidhte ai në çaj.
Edhe ai mbante mend se unë nuk e duroja dot aromën e koriandrit.
Mbase do të vazhdoja ta quaja jetën tonë të qëndrueshme e të parashikueshme, sikur gjithçka të mos ishte përmbysur një të martë të lagësht nëntori.
Gjatë natës kishte ngrirë pak, pastaj kishte rënë shtresa e parë, e hollë, e dëborës. Asfalti ishte veshur me një cipë akulli pothuaj të padukshme, ndërsa punonjësit e mirëmbajtjes ende nuk kishin arritur të hidhnin rërë në trotuar.
Po kthehesha nga puna me çizmet e reja, të cilat në dyqan m’i kishin paraqitur si shumë të sigurta për dimër dhe e kishin lavdëruar sidomos tabanin e tyre me vija.
Ai taban nuk më shpëtoi.
Këmba më rrëshqiti befas përpara.
Nuk pata kohë as të zgjatja duart për t’u mbrojtur.
U dëgjua një kërcitje e mbytur, e tmerrshme.
Pastaj një dhimbje aq e mprehtë më përshkoi kofshën, sa para syve gjithçka u bë e bardhë.
Çastin tjetër isha shtrirë drejt e në përzierjen e ndyrë të dëborës, ujit dhe rërës.
Njerëzit kalonin pranë meje.
Unë shihja vetëm këpucë.
Çizme të errëta.
Këpucë gri.
Hapa të nxituar të dikujt.
Më në fund, dikush u ndal dhe thirri ambulancën.
Pritja zgjati shumë.
Brenda makinës vinte erë gome të vjetër, ilaçesh, alkooli dhe karburanti. Çdo gropë në rrugë më kthehej në këmbë si një valë e re dhimbjeje.
Më pas erdhën dritat e forta të urgjencës.
Zëra të panjohur.
Barelat.
Tingulli i mprehtë i veglave metalike.
Radiografia.
Kirurgu e vështroi gjatë filmin e vendosur përpara panelit ndriçues.
Në fund foli thatë:
— Frakturë e copëzuar e qafës së femurit, me zhvendosje. Të paktën një muaj regjim të rreptë në shtrat.