Më vonë do të vinin këmbëzat ndihmëse, patericat. Dhe kjo vetëm nëse shërimi ecte pa ndonjë ndërlikim.
E shihja mjekun në fytyrë dhe, për disa çaste, nuk arrita ta kapja plotësisht kuptimin e fjalëve të tij.
Një muaj?
E shtrirë?
Për mua, që gjithë jetën kisha vrapuar diku, kisha gatuar, kisha kontrolluar punimet e studentëve, kisha pastruar shtëpinë, kisha dalë për pazare dhe e kisha quajtur dobësinë pothuajse diçka të turpshme, ajo fjali ra mbi mua si një dënim.
Në shtëpi më kthyen vetëm pas dy javësh.
Në pallatin tonë, sikur të ishte bërë me qëllim, ashensori nuk punonte përsëri.
Besniku ishte marrë vesh që më parë me disa burra të lagjes, që ta ndihmonin të më ngjisnin deri në katin e katërt.
Më çuan me shumë kujdes në dhomën e gjumit dhe më shtrinë mbi krevatin tonë të gjerë.
Besniku kishte arritur të përgatiste gjithçka që duhej.
Mbi dyshekun e zakonshëm kishte vendosur një dyshek të posaçëm kundër plagëve nga qëndrimi i gjatë shtrirë; ai lëshonte një gumëzhimë të ulët, të njëtrajtshme, që nuk pushonte.
Unë rrija vetëm në shpinë.
Të kthehesha vetë anash ishte e pamundur.
Mjaftonte të lëvizja pak, fare pak, dhe në brendësi të këmbës shpërthente një dhimbje e rëndë, rrahëse, sikur ajo pjesë metalike që mbante kockën të më kujtonte praninë e saj në çdo përpjekje timen.
Goja më thahej pareshtur.
Në fyt më kishte ngecur një lëmsh i bezdisshëm.
Rrija shtrirë dhe dëgjoja zhurmat e banesës.
Në kuzhinë, Besniku hapte dollapët.
Përplaste tenxheret.
Lëshonte ujin.
Zhvendoste diçka nga një vend në tjetrin.
Herë pas here psherëtinte rëndë.
Dhe çdo psherëtimë e tij unë e përktheja sipas frikës sime.
Më dukej sikur tashmë ishte mërzitur.
Sikur ishte lodhur.
Sikur i vinte keq që e gjithë kjo barrë i kishte rënë mbi shpatulla.
Ai ishte pesëdhjetë e tetë vjeç.
Kishte një punë me përgjegjësi.
Projektet.
Mbledhjet.
Afatet e dorëzimit.
Jetën e zakonshme të një burri që del nga shtëpia në mëngjes dhe e di se në mbrëmje do ta presë gruaja e tij e zonja, e pavarur, gjithnjë në këmbë.
Kurse tani, në dhomën e gjumit, isha unë.
E lënë pas dore.
E djersitur.
Me flokë që nuk mund t’i laja siç duhej.
Aq e pafuqishme, sa ndonjëherë nuk arrija as të zgjatja dorën për gotën e ujit mbi komodinën pranë krevatit.
Kjo më trembte më shumë se vetë fraktura.
Në dhomën tonë ishte ngulitur tashmë aroma e ilaçeve, e kamforit dhe e pomadave të spitalit. Unë e prisja pothuajse me trup atë çast kur Besniku do të niste ta shmangte këtë dhomë.
Isha e bindur: do të kalonte një javë, ndoshta dy më së shumti, dhe ai patjetër do të gjente një arsye për t’u vonuar diku.
Në punë.
Te të njohurit.
Në garazh.
Kudo qoftë.
Mjaft të mos kthehej shpejt aty ku, në vend të gruas së dikurshme, e priste një grua e lidhur pas shtratit.
Mëngjesin e parë në shtëpi u zgjova nga kërcitja e thatë e çajnikut elektrik. Jashtë dritares ende nuk kishte zbardhur mirë; qielli dimëror rrinte i ulët, i përhimtë, i turbullt. Në korridor dërrasat e vjetra të dyshemesë rënkuan rëndë. Pas pak sekondash, dera e dhomës së gjumit u hap paksa dhe brenda hyri Besniku.
Në duar mbante një tabaka plastike të vjetër, me vizatimin e luleshtrydheve pothuajse të fshirë.
Mbi të ishte filxhani im i preferuar, ai blu, barkmadh, me kafe të tretshme. Pranë, në një pjatë të vogël, kishte vendosur një fetë buke të prerë shtrembër dhe sipër saj një copë djathi të trashë.
Besniku e la tabakanë me kujdes mbi komodinën pranë krevatit, pasi më parë shtyu mënjanë kutitë e qetësuesve. Pastaj ngriti pantallonat sportive të shtëpisë, që i kishin rrëshqitur poshtë, dhe u ul rëndë në cep të krevatit. Dysheku u fundos dukshëm nën peshën e tij.
— Si je? — pyeti ai, duke më parë me vëmendje. — Hajde, Luljeta, ngrihu pak nga pak. Është koha për mëngjes.
— Ti duhet të bëhesh gati për punë, — thashë me zë të ngjirur dhe ktheva fytyrën nga muri, që të mos m’i shihte sytë e skuqur e të fryrë pas një nate pa gjumë. — Lëri këtu. Do të ha vetë më vonë. Shko.
— Kam marrë leje, — u përgjigj ai qetë dhe u zgjat të rregullonte këllëfin e jorganit që ishte mbledhur keq.
Gishtat e burrit tim ishin të ashpër, të fortë, dhe në disa vende lëkura i kishte mbajtur përgjithmonë njollat blu të stilolapsit.
— Pa pagesë e mora. Shefi, sigurisht, bërtiti në fillim, pastaj më la. Kështu që tani nuk kam ku të nxitoj. Kam kohë sa të duash.
Mendova se po shtirej si i fortë.
Thosha me vete: do të durojë dy a tri ditë dhe pastaj nuk do ta mbajë më.
Por ditët nisën të rridhnin njëra pas tjetrës — të gjata, të ngadalta, të rënda, si muzgu i dimrit që nuk mbaron.
Dhe pastaj filloi rutina e mëngjeseve tona.