Çdo mëngjes, Besniku hynte në dhomën e gjumit me një legen plastik blu, të mbushur me ujë të vakët. Më ngrinte kokën me kujdes dhe poshtë saj fuste një peshqir të madh, të trashë, që jastëku të mos lagej. Pastaj më fshinte fytyrën, qafën dhe duart me një sfungjer të ashpër, prej atyre të banjës.
Nuk dinte ta bënte mirë. Ndonjëherë e shtypte sfungjerin më fort nga ç’duhej, më gërvishte lëkurën, më lëndonte. Por në fytyrë kishte një përqendrim aq serioz, sikur të mos po më lante mua, por po montonte ndonjë pajisje të ndërlikuar, ku çdo lëvizje duhej të ishte e saktë.
Më pas merrte krehërin tim masazhues dhe niste të zgjidhte flokët që gjatë natës ishin bërë nyje.
Herë pas here i tërhiqte tepër.
Unë rrudhja ballin, nxirrja një fërshëllimë të mbytur nga dhimbja, por nuk ankohesha.
Në mbrëmje më lyente mesin dhe këmbën e shëndoshë me një pomadë ngrohëse nga farmacia. Era e saj e fortë, mentoli i mprehtë i përzier me diçka kimike, mbushte tërë dhomën.
Besniku merrte frymë rëndë nga hundët, ndërsa me të dyja pëllëmbët mundohej të më shkrinte muskujt e mpirë. Ndonjëherë i kërcisnin lehtë gishtat ose nyjat.
Teksa më bënte masazh, më tregonte me zë të qetë çfarë kishte bërë gjatë ditës: kishte dalë për të blerë ushqime, kishte telefonuar në punë, kishte larë rrobat, ishte munduar të kuptonte si të mos digjte gjellën në tenxhere, kishte pastruar vaskën ose ishte grindur me administratorin e pallatit.
Unë rrija shtrirë, me sytë ngulur në tavanin e bardhë, dhe prisja.
Prisja ndonjë dredhi.
Më dukej e pamundur që pas gjithë asaj përkujdesjeje të qetë të mos fshihej diçka.
Pafuqia ime më tërbonte deri në atë pikë, sa gjithnjë e më shpesh shpërtheja mbi Besnikun.
— E ke bërë supën kripë, — i thashë një ditë me bezdi, duke e shtyrë tasin mënjanë.
Në lëngun e hollë notonin fije makaronash të ziera keq, ndërsa karota dukej e zbehtë, pa shije, sikur të ishte harruar aty rastësisht.
— As karotën s’e ke skuqur pak më parë. E ke provuar vetë këtë që më sjell?
— Herën tjetër do ta skuq, — u përgjigj Besniku pa u nxehur.
E mori pjatën qetësisht dhe me një pecetë fshiu pikën e lëngut që kishte rënë mbi tavolinën e vogël pranë krevatit.
Asnjë qortim.
Asnjë psherëtimë e acaruar.
Asnjë ngritje zëri.
Unë ktheja fytyrën nga muri dhe shtrëngoja me gishta cepin e çarçafit, aq fort sa më zbardheshin nyjat.
Doja që më në fund të humbiste durimin.
Të më bërtiste.
T’i përplaste enët në lavaman.
Të përplaste derën.
Të dilte nga shtëpia e të zhdukej për disa orë.
Këtë do ta kuptoja.
Kjo do të më vërtetonte të gjitha frikërat që mbaja brenda.
Por qetësia e tij e përditshme më trembte më shumë se çdo shpërthim: pluhuri që fshinte me këmbëngulje, qullrat e trashë që po mësonte t’i ziente, të brendshmet e mia që i varte në banjë për t’u tharë.
Më dukej sikur po kryente një detyrë të rëndë, të padëshiruar.
Dhe se një ditë, patjetër, do të ma paraqiste faturën.
Kaloi një muaj.
Një të shtunë në mëngjes, zilja e derës çau apartamentin me një tingull të mprehtë e të bezdisshëm.
Besniku shkoi të hapte.
Nga korridori, pothuaj menjëherë, u dëgjua basi i trashë dhe i njohur i Nexhatit, shokut të tij të vjetër dhe ish-bashkëstudentit.
Xhaketa shushuriti teksa hiqej.
Çizmet e rënda të dimrit ranë shurdhët mbi dysheme.
— Uh, ç’të ftohtë paska sot! — tha Nexhati me zë të lartë, duke nxjerrë frymën me zhurmë. — Ja, merre. Sollëm konjak, mora edhe sallam, djathë. Si është ajo?
— Shtrirë, — ia ktheu shkurt Besniku.
Të dy kaluan në kuzhinë.
Dera e dhomës sonë mbeti paksa hapur, vetëm nja dy gisht.
Nga ajo e çarë, pas pak, erdhi era e sallamit të tymosur dhe tymit të duhanit. Me sa dukej, Nexhati kishte hapur dritaren e vogël dhe kishte vendosur të pinte cigare aty në kuzhinë, megjithëse e dinte shumë mirë sa i urreja unë cigaret brenda shtëpisë.
U dëgjua tingëllima e gotave të vogla.
Këmba metalike e një stoli gërvishti linoleumin me një zë që të shponte veshin.
Unë qëndrova pa lëvizur, duke u përpjekur të mos ndërroja as pozicionin e kokës.
Poshtë meje, dysheku kundër plagëve nga qëndrimi shtrirë gumëzhinte rregullisht. Kompresori frynte dhe shfrynte me radhë ndarjet e tij.
— Hë, fol tani, — dëgjova zërin e Nexhatit.
Menjëherë pas kësaj erdhi gurgullima e lëngut që derdhej nga shishja.
— Je dobësuar, Besnik. Shikoje pak veten. Ke hije të zeza poshtë syve. Pantallonat të varen, rripin e ke shtrënguar deri në vrimën e fundit.
Gota trokiti rëndë mbi tryezë.
Me siguri pinë.
— Jam mirë, — tha Besniku me zë të ulët.
Një qese shushuriti.
Pastaj thika goditi disa herë dërrasën e prerjes.
— Dje Luljeta arriti të ulej vetë në krevat. Pa ndihmë. U bë qull në djersë nga sforcimi, po prapë u ul.
— Nëse është ulur, do të thotë se diçka po lëviz për mirë, — foli Nexhati, duke përtypur me zhurmë sallamin. — Po ti, e ke parë veten? Ti pothuajse nuk fle fare. Edhe pak mbush gjashtëdhjetë, tensioni të shkon sa andej-këndej.