— A gjete ndonjë kujdestare? — e pyeti.
— Jo.
— Gabim po bën, — tha Nexhati këtë herë më serioz.
U dëgjua kërcitja e çakmakut.
— Ta nisa numrin e asaj agjencie. Paguan një shumë të rregullt çdo muaj dhe mbaron punë. Të vjen dikush që di ç’bën: e lan, e ushqen, e ndihmon të kthehet në anë tjetër, e mban nën kujdes. Kurse ti kthehesh në punë. Projektin tënd ua ke lënë në dorë atyre çunave të rinj. Pa ty, kush e di çfarë shpikjesh do bëjnë atje… Nuk shkon kështu, Besnik. Jeta është jetë. Nuk e ndal dot me buton.
M’u duk sikur brenda meje ra një të ftohtë.
U ula me sy mbi duart e mia, që rrinin të palëvizura mbi batanije.
Lëkura ishte bërë e thatë, e holluar.
Mbi duar më ishte vizatuar një rrjetë e imët rrudhash.
Thonjtë kishin kohë që kërkonin kujdes.
Diçka në kraharor m’u shtrëngua aq fort, sa fryma më doli e shkurtër, e cekët.
Nexhati fliste me logjikë të pastër.
Praktikisht, siç dinë të flasin burrat.
Pse duhej Besniku të shkatërronte shëndetin pranë meje?
Pse t’i hidhte muaj të tërë jete për një grua që po plakej dhe që s’ngrihej dot më as në këmbë?
Mbylla sytë.
U përgatita të dëgjoja miratimin e lodhur të tim shoqi.
Në kuzhinë ra një heshtje e gjatë.
Vetëm ibriku nisi të nxehej. Në fillim fërshëlleu lehtë, pothuaj pa u ndier, pastaj zhurma iu bë më e fortë.
Pastaj u dëgjua një klik.
— Nuk kam telefonuar në asnjë agjenci, — tha më në fund Besniku.
Diçka tingëlloi lehtë; me siguri po mblidhte enët nga tavolina.
— Dhe nuk kam ndërmend të telefonoj.
— Pse? Të vjen keq për paratë? Po nëse është puna aty, të ndihmoj unë!
— Ç’punë kanë paratë këtu, Nexhat? — Besniku lëshoi një psherëtimë të rëndë.
Nën të, stoli rënkoi gjatë.
— A e merr dot me mend çfarë do t’i ndodhë asaj, po ta prekë një njeri i huaj? Ta kthejë në shtrat? Ta lajë? Luljeta ime është krenare. Do digjet nga turpi, nëse dikush i panjohur e sheh tani në këtë gjendje.
— Po para teje, sipas teje, nuk i vjen turp? Edhe ti burrë je.
— Pikërisht. Jam burri i saj. I shoqi.
Pas këtyre fjalëve, Besniku heshti për pak.
Kur foli sërish, zëri i tij ishte ulur shumë.
Por në apartament mbretëronte një qetësi e tillë, sa unë dëgjoja çdo rrokje.
— Kur e pashë atë ditë në urgjencë… Nexhat, m’u këput çdo gjë përbrenda. Për kaq shumë vite isha mësuar ta shihja Luljetën duke lëvizur nëpër shtëpi: herë hekuros, herë gatuan, herë rregullon diçka, herë ndërron vendin e sendeve. Gjithmonë me ndonjë punë në dorë. Si dollapi, si tavolina… gjithmonë aty, gjithmonë në vendin e vet.
— Epo…
— Pastaj, papritur, e kuptova: po të mos jetë ajo, unë mbaroj. Shtëpia do mbetet bosh. Nuk do kem ku të kthehem. Unë nuk rri pranë saj si kujdestar, Nexhat. Unë e dua. Kaq është e gjitha. Hajde tani… mirë, mbush edhe nga një. Ç’m’u qep e s’më lë rehat.
Pas kësaj, biseda u shua.
Vetëm gotat u prekën edhe një herë, fare lehtë.
Unë ktheva kokën nga muri dhe ngjesha fytyrën pas këllëfit të ashpër të jastëkut.
Lotët më rrëshqitnin vetë përgjatë hundës dhe humbnin në pëlhurë.
Nuk qaja me zë.
Nuk më dilnin dënesa.
Thjesht merrja frymë shpesh, ndërsa gishtat më shtrëngonin me vrull cepin e mbulesës.
Dhe pikërisht në atë çast më hyri në mendje, më në fund, një e vërtetë fare e thjeshtë.
Nuk ishte e domosdoshme të ngrihesha çdo ditë në shtatë pa një çerek.
Nuk ishte e domosdoshme që, sapo të hapja sytë, të mbuloja rrathët e zinj poshtë tyre me krem.
Nuk ishte e domosdoshme të kaloja gjithë jetën duke qenë e përshtatshme, e rregullt, e mbledhur, vetëm që një ditë të mos më braktisnin.
Rreth gjysmë ore më vonë, dera e hyrjes u përplas në korridor.
Brava kërciti.
Pastaj nëpër korridor u afruan hapat e rëndë, të njohur.
Besniku hyri në dhomën e gjumit.
U afrua te krevati dhe i pa menjëherë faqet e mia të lagura.
Ndaloi i trembur.
— Ç’ke? — pyeti, duke u përkulur menjëherë mbi mua. — Të dhemb këmba? Të është mpirë?
Tunda kokën në shenjë mohimi dhe zgjata dorën drejt tij.
Ai u hutua pak, por u ul pranë meje.
Dysheku kërciti sërish nën peshën e tij.
Besniku ma mbuloi me kujdes pëllëmbën me dorën e vet.
Gishtat i kishte të ashpër, të ngrohtë.
Me majën e gishtit të madh preka shenjën e vjetër, të ngritur, që i kishte mbetur në gisht që nga vitet e studimeve.
— Jam mirë, Besnik, — arrita të them me mundim. — Vetëm ma rregullo pak jastëkun, të lutem.
Ai nuk pyeti asgjë.
Vetëm pohoi me kokë, më rrethoi lehtë nga supet dhe më ngriti me kujdes.
Unë fsheha fytyrën në këmishën e tij të vjetër prej fanellate.
Ajo mbante një aromë të njohur.
Jo duhan.
Jo ilaçe.
Jo spital.
Ajo mbante erën e shtëpisë.
Shtëpisë sonë.