Çdo mbrëmje e vendosja zilen në orën shtatë pa një çerek. Sapo niste të cingëronte lehtë, e fikja menjëherë, që të mos zgjoja tim shoq, dhe dilja nga shtrati me kujdes. Deri te banja ecja pothuajse mbi majat e gishtave, duke shmangur dërrasat e dyshemesë që kërcisnin më fort.
Ia hidhja fytyrës disa grushte ujë të ftohtë, vendosja pak krem pudër të lirë, të marrë me ulje, për të mbuluar hijet blu poshtë syve, kaloja shpejt krehërin nëpër flokë dhe pastaj mund të shtiresha sikur kisha fjetur për mrekulli dhe isha plot energji.
Robdishanin e vjetër, me lule të vogla, e hiqja, e palosja me kujdes dhe e fusja diku më thellë, në raftin e poshtëm të dollapit. Në tryezën e mëngjesit dilja tashmë me pantallona shtëpie të pastra dhe me një bluzë të freskët.
Që në rini, nëna ma kishte ngulitur një të vërtetë të thjeshtë: burri nuk duhet ta shohë gruan të lënë pas dore, të përgjumur e të shprishur.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye, për më shumë se tridhjetë vjet, çdo mëngjes e drejtoja shpinën, përpiqesha të flisja me gjallëri dhe nuk ankohesha kurrë pa pasur vërtet një arsye të rëndë.
Por ka gjëra para të cilave as zakonet më të forta nuk të mbrojnë.
Kur trupi yt nis të mos të bindet më, një model flokësh i rregullt nuk mjafton për të shpëtuar pamjen.
Kisha mbushur pesëdhjetë e gjashtë vjeç dhe për një gjë isha e bindur: një grua nuk duhet të mbetet gjatë e sëmurë dhe e pafuqishme. Mjafton të biesh në shtrat dhe burri, pak nga pak, fillon të largohet.
Ndoshta nuk ikën menjëherë. Ndoshta as nuk e përmend divorcin.
Thjesht, gjithnjë e më shpesh do të gjejë arsye për t’u vonuar pas punës.
Herë garazhi.
Herë shokët.
Herë punë urgjente.
Herë shtëpia e vogël jashtë qytetit.
Sepse kush ka dëshirë të kthehet çdo ditë në një shtëpi ku e pret një grua e pambrojtur, për të cilën duhet të kujdeset?
Kush e do një barrë mbi shpinë?
Me Luan Dushkun kishim jetuar bashkë tridhjetë e tre vjet.
Nuk mund të them se martesa jonë kishte qenë ndonjë histori e jashtëzakonshme. Më tepër ishte e qetë, e zakonshme, me ritmin e saj të matur.
Kishim një apartament me tri dhoma në një lagje të thjeshtë banimi, vajzën tonë të rritur, Klea Qosjen, që prej kohësh ishte larguar dhe jetonte me qira më vete, si edhe një shtëpizë të vogël jashtë qytetit.
Luan Dushku punonte si inxhinier projektues.
Unë, për shumë vite, kisha dhënë letërsi në kolegj.
Me kalimin e kohës, u mësuam aq shumë me njëri-tjetrin, sa ngjaninim si pjesë të një mekanizmi të vjetër që vazhdonte të punonte: secila pjesë e dinte vendin e vet, lëvizte në ritmin e njohur dhe gjithçka qëndronte pikërisht sepse ishte konsumuar e përshtatur prej kohësh.
Pasionet e rinisë kishin mbetur larg.
Në vend të grindjeve të zjarrta, kishin ardhur daljet e së shtunës për pazare.
Mbrëmjeve, Luan Dushku nuk harronte kurrë të murmuriste kundër prezantuesve të lajmeve, ulur përpara televizorit.
Ndërsa unë, të dielave, skuqja petulla me gjizë sipas mënyrës sime.
E dija fare mirë sa lugë sheqer hidhte ai në çaj.
Ai mbante mend se unë nuk e duroja dot aromën e koriandrës.
Me gjasë, do të kisha vazhduar ta quaja jetën tonë të qëndrueshme dhe të parashikueshme, sikur gjithçka të mos përmbysej një të martë të lagësht në nëntor.
Gjatë natës kishte ngrirë pak, pastaj kishte rënë shtresa e parë e hollë e dëborës. Asfalti ishte mbuluar me një cipë akulli pothuajse të padukshme, ndërsa shërbimet bashkiake nuk kishin arritur ende të hidhnin rërë në trotuar.
Po kthehesha nga puna me çizmet e reja, të cilat në dyqan m’i kishin paraqitur si dimërore dhe të sigurta, madje kishin lavdëruar shumë tabanin e tyre të dhëmbëzuar.
Ai taban nuk më shpëtoi.
Këmba më rrëshqiti befas përpara.
Nuk pata kohë as të nxirrja duart.
U dëgjua një kërcitje e mbytur, e frikshme.
Pastaj një dhimbje e mprehtë më përshkoi kofshën, aq e fortë sa gjithçka para syve m’u zbardh si nga një vetëtimë.
Në çastin tjetër gjendesha e shtrirë mbi atë përzierje të ndotur bore, uji dhe rëre.
Njerëzit kalonin pranë meje.
Unë shihja vetëm këpucë.
Çizme të errëta.
Këpucë gri.
Hapa të nxituar të dikujt.
Më në fund, dikush ndaloi dhe thirri ambulancën.
Pritja zgjati shumë.
Brenda makinës ndihej era e gomës së vjetër, ilaçeve, alkoolit mjekësor dhe benzinës. Çdo gropë në rrugë më përplasej në këmbë si një valë e re dhimbjeje.
Pastaj erdhën dritat e forta të urgjencës.
Zëra të panjohur.
Barelja.
Tingulli i mprehtë i veglave metalike.
Radiografia.
Kirurgu e vështroi gjatë filmin e vendosur përpara panelit të ndriçuar.
Në fund tha thatë:
— Frakturë e copëzuar e qafës së femurit, me zhvendosje. Të paktën një muaj regjim të rreptë shtrati.