Më pas do të vinin ecjet me ndihmën e kornizës, pastaj patericat. Edhe kjo, vetëm nëse shërimi nuk do të sillte ndonjë ndërlikim.
E shikoja mjekun, por fjalët e tij nuk më hynë menjëherë në mendje.
Një muaj?
E shtrirë?
Për mua, që gjithë jetën kisha qenë në lëvizje, duke vrapuar diku, duke gatuar, duke kontrolluar detyrat e studentëve, duke pastruar, duke bërë pazare dhe duke e quajtur dobësinë pothuajse turp, ajo fjali ra mbi mua si vendim gjykate.
Në shtëpi më kthyen vetëm pas dy javësh.
Në pallatin tonë, sikur të ishte bërë me qëllim, ashensori prapë nuk punonte.
Luan Dushku kishte folur më parë me disa burra të lagjes që të ndihmonin për të më ngjitur deri në katin e katërt.
Më morën me kujdes, më çuan në dhomën e gjumit dhe më vendosën mbi krevatin tonë të gjerë.
Luan Dushku kishte arritur të përgatiste gjithçka.
Mbi dyshekun e zakonshëm kishte shtruar një dyshek të posaçëm kundër plagëve nga qëndrimi shtrirë, i cili gumëzhinte lehtë, me një zhurmë të njëtrajtshme.
Unë rrija në shpinë.
Nuk mund të kthehesha dot vetë anash.
Mjaftonte të lëvizja pak, dhe brenda këmbës niste një dhimbje e rëndë, rrahëse, sikur ajo pjesë metalike që mbante kockën të më kujtonte praninë e saj në çdo lëvizje.
Goja më thahej vazhdimisht.
Në fyt më qëndronte një ngërç i pakëndshëm.
Rrija shtrirë dhe dëgjoja zhurmat e shtëpisë.
Nga kuzhina vinte zëri i dollapëve që hapeshin.
Tenxheret përplaseshin me njëra-tjetrën.
Uji rridhte në lavaman.
Diçka zhvendosej nga një vend në tjetrin.
Herë pas here Luan Dushku psherëtinte rëndë.
Dhe çdo psherëtimë e tij unë e përktheja sipas frikës sime.
Më dukej se tashmë ishte bezdisur.
Se ishte lodhur.
Se i vinte keq që gjithë kjo barrë i kishte rënë mbi shpinë.
Ai ishte pesëdhjetë e tetë vjeç.
Kishte një punë me përgjegjësi.
Projekte.
Mbledhje.
Afate dorëzimi.
Një jetë të mësuar të një burri që del në mëngjes nga shtëpia dhe e di se në mbrëmje do ta presë një grua e zonja për veten.
Kurse tani, në dhomën e gjumit, isha unë.
E shpërfillur.
E djersitur.
Me flokë që nuk kishte si të laheshin siç duhej.
Aq e pafuqishme, sa nganjëherë nuk arrija as të zgjatja dorën drejt gotës së ujit mbi komodinën pranë shtratit.
Kjo më trembte më shumë se vetë thyerja.
Era e ilaçeve, e kamforit dhe e pomadave spitalore ishte futur në dhomën tonë dhe më dukej sikur po prisja me trup e me shpirt çastin kur Luan Dushku do të fillonte ta shmangte atë dhomë.
Isha e bindur: do të kalonte një javë, dy më së shumti, dhe ai patjetër do të gjente një arsye për t’u vonuar diku.
Në punë.
Te të njohurit.
Në garazh.
Kudo.
Vetëm të mos kthehej aty ku, në vend të gruas së dikurshme, e priste një grua e lidhur pas shtratit.
Mëngjesin e parë në shtëpi u zgjova nga kërcitja e fortë e çajnikut elektrik. Jashtë dritares ende nuk kishte zbardhur mirë; qielli i dimrit rrinte i ulët, gri dhe i turbullt. Në korridor dërrasat e vjetra të dyshemesë rënkuan rëndë. Pas pak dera e dhomës u hap përgjysmë dhe brenda hyri Luan Dushku.
Në duar mbante një tabaka plastike të vjetër, me vizatimin e luleshtrydheve pothuajse të fshirë.
Mbi të ishte filxhani im i dashur, blu, i rrumbullakët, me kafe të tretshme. Pranë, në një pjatë të vogël, qëndronte një fetë buke e prerë shtrembër dhe sipër saj një copë e trashë djathi.
Luan Dushku e vendosi tabakanë me kujdes mbi komodinën pranë shtratit, pasi më parë shtyu mënjanë kutitë e qetësuesve. Pastaj ngriti pantallonat sportive të shtëpisë që i rrëshqisnin dhe u ul rëndë në cep të krevatit. Dysheku u ul dukshëm nën peshën e tij.
— Si je? — pyeti, duke më parë me vëmendje. — Hajde, Drita Gjoni, ngrihu pak nga pak. Është koha për mëngjes.
— Ti duhet të bëhesh gati për punë, — i thashë me zë të ngjirur dhe ktheva fytyrën nga muri, që të mos më shihte sytë e kuq e të enjtur nga nata pa gjumë. — Lëri këtu. Do të ha vetë më vonë. Shko.
— Kam marrë leje, — u përgjigj ai qetë dhe u zgjat të rregullonte këllëfin e jorganit që ishte mbledhur.
Gishtat e burrit tim ishin të ashpër, të thatë, dhe në disa vende mbi lëkurë i kishin mbetur përgjithmonë njollat e stilolapsit blu.
— Leje pa pagesë, — shtoi. — Shefi në fillim bërtiti, siç e ka zakon, pastaj më la të ikja. Kështu që nuk kam pse nxitoj askund. Kam kohë sa të duash.
Unë mendova se po përpiqej vetëm të dukej i fortë.
I thashë vetes se do të duronte dy a tri ditë, pastaj nuk do ta përballonte dot.
Por ditët nisën të rrëshqisnin njëra pas tjetrës — të gjata, të ngadalta, të rënda, si muzgu i dimrit.