Çdo mëngjes, Luan Dushku hynte në dhomën e gjumit me një legen plastik blu, të mbushur me ujë të vakët. Më ngrinte kokën me kujdes dhe më vinte poshtë një peshqir të madh, të trashë, që jastëku të mos lagej; pastaj, me një sfungjer të fortë, më fshinte fytyrën, qafën dhe duart.
Nuk i shkonte dora. Lëvizjet i kishte të pasigurta, herë-herë më shtypte më fort nga ç’duhej, por përpiqej me një seriozitet të tillë, sikur të kishte përpara ndonjë punë të ndërlikuar inxhinierike, ku nuk lejohej as gabimi më i vogël.
Më pas merrte krehërin tim të masazhit dhe niste të zgjidhte flokët që gjatë natës ishin bërë nyje.
Ndonjëherë i tërhiqte pa dashje aq fort, sa më dilte fryma.
Unë rrudhja fytyrën, shfryja nga dhimbja, por nuk flisja.
Në mbrëmje më lyente mesin dhe këmbën e shëndoshë me një pomadë ngrohëse farmacie. Era e saj e rëndë, përzier me mentol dhe diçka kimike, mbushte gjithë dhomën.
Luan Dushku merrte frymë me zhurmë, ndërsa me të dyja pëllëmbët përpiqej të më zbusë muskujt e mpirë. Nganjëherë gishtat dhe nyjat i kërcisnin lehtë.
Teksa më bënte masazh, më tregonte me zë të qetë ç’kishte bërë gjatë ditës: kishte dalë për pazar, kishte telefonuar në punë, kishte larë rroba, ishte munduar të kuptonte si përdorej një tenxhere, kishte pastruar vaskën ose ishte grindur me administratorët e pallatit.
Unë rrija shtrirë, me sytë ngulur në tavanin e bardhë, dhe prisja kurthin.
Më dukej e pamundur që pas gjithë asaj kujdesjeje të heshtur të mos fshihej diçka.
Pafuqia ime më tërbonte aq shumë, sa gjithnjë e më shpesh shpërtheja mbi Luan Dushkun.
— E ke bërë supën kripë, — i thashë një ditë me acarim, duke e shtyrë tasin mënjanë.
Në lëngun e hollë notonin fije makaronash të ziera tepër, ndërsa karota dukej e zbehtë, pa shije, si e larë nga çdo ngjyrë.
— As karotën s’e ke kaurdisur. E ke provuar vetë këtë që më sjell mua?
— Herën tjetër do ta kaurdis, — u përgjigj Luan Dushku pa asnjë shenjë zemërimi.
E mori tasin qetësisht dhe me pecetë fshiu pikën e lëngut që kishte rënë mbi tavolinën e vogël.
Asnjë qortim.
Asnjë psherëtimë nervoze.
Asnjë ngritje zëri.
Unë kthehesha nga muri dhe shtrëngoja me forcë cepin e çarçafit.
Doja që ai, më në fund, të humbiste durimin.
Të më bërtiste.
T’i përplaste enët në lavaman.
Të përplaste derën.
Të dilte diku për disa orë dhe të mos kthehej menjëherë.
Këtë do ta kuptoja.
Kjo do të më vërtetonte gjithçka nga e cila kisha frikë.
Por qetësia e tij e përditshme — pluhuri që fshinte me përpikëri, qullët e trashë që mësonte t’i ziente, rrobat e mia të varura prej tij në banjë — më trembnin shumë më tepër.
Më dukej sikur po përmbushte një detyrim të rëndë.
Dhe një ditë, patjetër, do të ma nxirrte faturën për të gjitha.
Kaloi një muaj.
Një të shtunë në mëngjes, zilja e derës çau apartamentin me një tringëllimë të mprehtë e të bezdisshme.
Luan Dushku shkoi të hapte.
Nga korridori u dëgjua pothuaj menjëherë basi i trashë, i dallueshëm i Fatos Kolës, mikut të tij të vjetër dhe ish-shokut të universitetit.
Xhaketa shushuriti teksa hiqej.
Çizmet e rënda të dimrit u përplasën mbytur mbi dysheme.
— Uh, ç’i ftohtë qenka sot! — tha Fatos Kola me zë të lartë, duke nxjerrë frymën me zhurmë. — Merre, mbaje. Kam sjellë konjak, mora edhe sallam, djathë. Si është ajo?
— Shtrirë, — iu përgjigj shkurt Luan Dushku.
Ata kaluan në kuzhinë.
Dera e dhomës sonë mbeti e hapur vetëm dy a tre centimetra.
Përmes asaj të çare, pas pak, nisi të vinte era e sallamit të tymosur dhe tymit të duhanit. Me sa dukej, Fatos Kola kishte hapur pak dritaren dhe kishte vendosur të pinte cigare aty, në kuzhinë, ndonëse e dinte shumë mirë sa i urreja cigaret brenda në shtëpi.
U dëgjua tingëllima e gotave të vogla.
Këmba metalike e një stoli gërvishti linoleumin me një zhurmë të pakëndshme.
Unë rrija pa lëvizur, duke u përpjekur të mos ndërroja as pozicionin e kokës.
Dysheku kundër plagëve nga qëndrimi i gjatë nën mua gumëzhinte rregullisht. Kompresori frynte dhe shfrynte me radhë ndarjet e tij të ajrit.
— Hë, fol tani, — dëgjova zërin e Fatos Kolës.
Pastaj erdhi gurgullima e njohur e lëngut që derdhej nga shishja.
— Je tharë fare, Luan Dushku. Shikoje pak veten. Poshtë syve je bërë i zi. Pantallonat të varen, rripin e ke shtrënguar deri në vrimën e fundit.
Një gotë u përplas zbehtë mbi tavolinë.
Me siguri pinë.
— Jam mirë, — tha Luan Dushku me zë të ulët.
U dëgjua shushurima e një qeseje.
Pastaj thika nisi të trokiste disa herë mbi dërrasën e prerjes.
— Dje Drita Gjoni arriti të ulej vetë në krevat. Pa ndihmë. U bë qull nga mundimi, por prapë ia doli të ulej.
— Po u ul, do të thotë se po ecën për mirë, — tha Fatos Kola, duke përtypur me zhurmë sallamin. — Po ti, a e ke parë veten? Ti thuajse nuk fle fare. Së shpejti mbush gjashtëdhjetë, tensioni të kërcen lart e poshtë.